หลังจากออกจากบ้านของสุภัทรา พิมพ์มาดาและธีรเดชก็กลับมายังคอนโดของธีรเดช พวกเขานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ มือของธีรเดชโอบไหล่พิมพ์มาดาไว้แน่น “เป็นไงบ้าง? ได้ข้อมูลอะไรที่สำคัญหรือเปล่า?” เขาถาม พิมพ์มาดายังคงมีสีหน้าครุ่นคิด “มัน...มันซับซ้อนกว่าที่คิดไว้เยอะเลยค่ะธีรเดช” เธอถอนหายใจ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณป้าชลลดาจะทำอะไรแบบนี้” “ผมก็เหมือนกัน” ธีรเดชตอบ “คุณป้าเป็นคนใจดีเสมอมา ผมไม่เคยเห็นท่านทำเรื่องอะไรที่ร้ายกาจแบบนี้” “แต่สุภัทราเล่าอย่างละเอียดนะคะ” พิมพ์มาดากล่าว “เรื่องที่ได้ยินเสียงคุณป้าพูดกับคุณตาเรื่องยกสมบัติให้คนนอก เรื่องข่มขู่...มันฟังดูมีมูล” “แต่มันก็ยังเป็นแค่คำบอกเล่า” ธีรเดชกล่าว “เราต้องการหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้” “แล้วเราจะหาหลักฐานได้จากที่ไหนล่ะคะ?” พิมพ์มาดาถามอย่างกังวล “คุณตาเสียไปแล้ว พ่อของสุภัทราก็เสียไปแล้ว ใครจะรู้เรื่องนี้อีกบ้าง?” ธีรเดชคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อาจจะมีคนอื่นที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้...คนที่ทำงานใกล้ชิดกับคุณท่านสุรพลในตอนนั้น” “ใครคะ?” “ผมคิดถึงคุณลุงประเสริฐ” ธีรเดชเอ่ยชื่อ “เขาเคยเป็นเลขาส่วนตัวของคุณท่านสุรพลมาก่อน เป็นคนสนิทที่สุดคนหนึ่งเลย” “แล้วตอนนี้คุณลุงประเสริฐอยู่ที่ไหนคะ?” “ผมเคยได้ยินข่าวแว่วๆ ว่าท่านเกษียณไปอยู่ที่ต่างจังหวัดแล้ว...แต่ผมไม่แน่ใจว่าที่ไหน” “เราต้องตามหาท่านให้เจอค่ะ” พิมพ์มาดาตัดสินใจ “ถ้าท่านรู้เรื่องอะไร ท่านอาจจะเป็นกุญแจสำคัญของเรา” “ผมจะลองติดต่อหาข้อมูลดู” ธีรเดชกล่าว “แต่ระหว่างนี้ เราก็ต้องเตรียมพร้อมรับมือด้วย” “รับมือกับอะไรคะ?” “กับคุณป้าชลลดา” ธีรเดชตอบ “ถ้าท่านเป็นคนบงการจริง ท่านคงไม่ยอมให้เราเปิดโปงเรื่องนี้ง่ายๆ หรอก” “คุณคิดว่าคุณป้าจะทำอะไรได้บ้างคะ?” “ผมไม่แน่ใจ” ธีรเดชส่ายหน้า “แต่ท่านมีอำนาจและอิทธิพลมากพอสมควร เราต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้น” “ฉันจะทำยังไงดีคะธีรเดช” พิมพ์มาดาเริ่มรู้สึกกลัว “ฉันไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้” ธีรเดชดึงพิมพ์มาดาเข้ามาใกล้ “ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว” เขาปลอบ “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน คุณจำได้ไหมว่าสุภัทราบอกว่าพ่อของเธอเห็นคุณนายชลลดากำลังพูดกับคุณท่านสุรพลที่โถงทางเดิน?” “ค่ะ” “นั่นอาจจะเป็นจุดที่สำคัญ” ธีรเดชกล่าว “ถ้ามีใครสักคนในคฤหาสน์ในตอนนั้นที่อาจจะบังเอิญได้ยินหรือเห็นอะไรบางอย่าง...คนคนนั้นอาจจะเป็นพยานของเราได้” “แต่ใครล่ะคะ?” พิมพ์มาดาถาม “คนงานเก่าๆ ที่คฤหาสน์ก็คงกระจัดกระจายกันไปหมดแล้ว” “ผมจะลองสอบถามแม่บ้านเก่าของบ้านเราดู” ธีรเดชกล่าว “แม่บ้านคนนั้นอยู่กับคุณท่านมานาน เขาอาจจะพอทราบเรื่องราวต่างๆ” “ดีค่ะ” พิมพ์มาดาพยักหน้า “อย่างน้อยเราก็มีความหวังขึ้นมาบ้าง” ทั้งสองคนนั่งเงียบไปพักหนึ่ง ต่างคนต่างคิดถึงแผนการที่จะต้องดำเนินต่อไป “ธีรเดชคะ” พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้น “ถ้าคุณป้าชลลาดามีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ...ทำไมท่านถึงต้องทำเรื่องนี้คะ? ความโลภอย่างเดียวหรือเปล่า?” ธีรเดชถอนหายใจ “ผมไม่แน่ใจครับพิมพ์มาดา...แต่อาจจะมีอะไรมากกว่านั้น อาจจะมีเรื่องส่วนตัวบางอย่างที่ผมไม่รู้” “เรื่องส่วนตัวอะไรคะ?” “ผมไม่รู้จริงๆ ครับ” ธีรเดชตอบ “แต่ผมจะพยายามสืบหาให้ได้” “ขอบคุณนะคะ” พิมพ์มาดากล่าว “คุณเป็นคนเดียวที่ฉันไว้ใจได้ในตอนนี้” “ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้คนเดียว” ธีรเดชให้คำมั่น ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังวางแผนรับมือกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ เบื้องหลังฉาก ยายของธีรเดช ซึ่งก็คือคุณหญิงสมศรี กำลังนั่งจิบชาอยู่ในสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ ใบหน้าของเธอฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก “ชลลดา...แกจะทำอะไรได้อีก” เธอพึมพำกับตัวเอง “เรื่องมันนานแล้วนะ” เธอถอนหายใจยาว “สงสัยว่าต้องถึงเวลาที่ฉันจะต้องเข้าไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองแล้ว” วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พิมพ์มาดาและธีรเดชใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสืบหาข้อมูล พวกเขาได้ติดต่อแม่บ้านเก่าของคุณท่านสุรพล แต่เธอก็ให้ข้อมูลได้เพียงเล็กน้อยว่าเคยได้ยินเสียงทะเลาะกันระหว่างคุณท่านกับคุณนายชลลดาในวันหนึ่ง แต่ก็ไม่ทราบรายละเอียด ส่วนการตามหาคุณลุงประเสริฐ ก็ยังคงเป็นไปอย่างยากลำบาก ข้อมูลที่ได้มานั้นไม่แน่นอนนัก ทำให้ทั้งสองคนเริ่มรู้สึกท้อแท้ “เราจะทำยังไงต่อไปดีคะธีรเดช?” พิมพ์มาดาถาม หลังจากที่พวกเขาเพิ่งกลับจากการสอบถามคนรู้จักของคุณลุงประเสริฐแล้วได้แต่ข้อมูลที่ไม่เป็นประโยชน์ “ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังติดกับ” “อย่าเพิ่งหมดหวังนะพิมพ์มาดา” ธีรเดชจับมือเธอ “เรายังมีเวลาอีกเยอะ” “แต่ถ้าคุณป้าชลลาดารู้ว่าเรากำลังสืบเรื่องนี้อยู่ ท่านอาจจะ...อาจจะทำอะไรที่รุนแรงกว่าเดิมก็ได้นะคะ” “ผมเชื่อว่าเราจะรับมือได้” ธีรเดชกล่าว “และผมก็เชื่อในความถูกต้อง” ทันใดนั้น โทรศัพท์ของธีรเดชก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย “ใครโทรมา?” พิมพ์มาดาถาม “ไม่รู้สิ” ธีรเดชกดรับสาย “ฮัลโหลครับ” ปลายสายมีเสียงผู้ชายดังขึ้น “สวัสดีครับ คุณธีรเดชใช่ไหมครับ ผมประเสริฐครับ” ธีรเดชเบิกตากว้าง “คุณลุงประเสริฐ! จริงเหรอครับ!?”