พิมพ์มาดาถูกลากไปขึ้นรถยนต์คันหนึ่งอย่างทารุณ เธอพยายามต่อสู้ขัดขืน แต่ก็ไร้ผล ร่างกายที่อ่อนแอของเธอไม่อาจต้านทานแรงของชายฉกรรจ์ทั้งสองคนได้ เธอได้แต่ปล่อยให้พวกเขาลากเธอไปขึ้นรถ โดยที่ยังคงกอดซองเอกสารไว้แน่น ราวกับมันคือสิ่งเดียวที่จะปกป้องเธอได้ “ปล่อยหนูนะ!” เธอร้องตะโกน เสียงแหบแห้ง “คุณจะทำอะไรกับหนู!” ชายคนหนึ่งหัวเราะอย่างเหี้ยมโหด “แกจะได้รู้เองแหละน่า” รถยนต์แล่นฝ่าความมืดไปอย่างรวดเร็ว พิมพ์มาดามองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามหาทางจำเส้นทาง แต่ความมืดและถนนที่คดเคี้ยวทำให้เธอไม่สามารถระบุตำแหน่งได้เลย เธอได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้ธนากรปลอดภัย และขอให้คุณลุงบุญสามารถเจอกับทนายสมเกียรติได้ทันเวลา เธอถูกพามายังโกดังร้างริมแม่น้ำ สถานที่ที่ประเสริฐนัดคุณลุงบุญไว้ ความรู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่เธออย่างหนัก เธอได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์อีกคันหนึ่งจอดเทียบ ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน “มาแล้วสินะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่คุณลุงบุญเคยบอกว่าเป็นเสียงของประเสริฐ พิมพ์มาดาถูกผลักลงจากรถ ให้ทรุดลงกับพื้นดินที่เย็นเฉียบ เธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นร่างของคุณลุงบุญยืนอยู่ตรงหน้าประเสริฐ ชายทั้งสองคนกำลังสนทนากันด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “แกพาพิมพ์มาดามาทำไม!” คุณลุงบุญถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “ฉันบอกแล้วไงว่าให้มาคนเดียว!” “ก็ผมอยากให้คุณลุงได้เจอหลานสาวนี่ครับ” ประเสริฐยิ้มมุมปาก “เผื่อคุณลุงจะได้รู้ว่าผมมีดีแค่ไหน” “แกมันบ้าไปแล้วประเสริฐ!” คุณลุงบุญตะโกน “แกจะทำอะไรก็เรื่องของแก แต่แกอย่ามายุ่งกับพิมพ์มาดา!” “ผมก็แค่ต้องการของคืนเท่านั้นเองครับคุณลุง” ประเสริฐกล่าว พลางมองมาทางพิมพ์มาดา “เอามาให้ผมเถอะ แล้วทุกอย่างจะจบ” พิมพ์มาดาหัวใจเต้นระรัว เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่ยอมแพ้ “ไม่มีทาง!” เธอตะโกนเสียงดัง “หนูจะไม่ให้คุณเด็ดขาด!” “เก่งนี่” ประเสริฐกล่าว “แต่แกคงไม่รู้หรอกว่าพี่ชายแกน่ะ...กำลังจะตาย” คำพูดของประเสริฐทำให้พิมพ์มาดาตัวแข็งทื่อ “คุณ! คุณทำอะไรคุณธนากร!” “เขาพยายามจะหนีออกจากที่นี่” ประเสริฐยิ้มเยาะ “แต่ก็ถูกลูกน้องผมจัดการซะก่อน” น้ำตาไหลพรากจากดวงตาของพิมพ์มาดา “ไม่จริง! คุณหลอกฉัน!” “ผมไม่เคยโกหกเรื่องแบบนี้หรอก” ประเสริฐกล่าว “จริงสิ...แล้วตอนนี้แกก็อยู่ที่นี่กับผมแล้วด้วย” ทันใดนั้น เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ ประเสริฐและลูกน้องต่างตกใจ “เกิดอะไรขึ้น!” ประเสริฐตะโกนถามลูกน้อง “ไม่รู้ครับนาย!” ลูกน้องคนหนึ่งตอบ ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในความสับสน เสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของโกดัง มีกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา พวกเขาสวมชุดสีดำเหมือนกับกลุ่มของประเสริฐ แต่มีท่าทีที่แตกต่างออกไป “จับตัวประเสริฐไว้!” เสียงตะโกนดังขึ้น กลุ่มชายฉกรรจ์ของประเสริฐพยายามต่อสู้ แต่กลุ่มใหม่นั้นมีจำนวนมากกว่าและดูแข็งแกร่งกว่า ในชุลมุนวุ่นวายนั้นเอง พิมพ์มาดาเห็นเงาตะคุ่มหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาหาเธอ “พิมพ์มาดา!” เสียงนั้นคุ้นเคยเหลือเกิน “คุณธนากร!” พิมพ์มาดาร้องเรียกอย่างดีใจ เธอจำได้ทันทีว่าเขาคือธนากรที่เธอคิดว่าเสียชีวิตไปแล้ว ธนากรพาร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลเข้ามาหาพิมพ์มาดา “รีบไป! ไปกับพวกนั้น!” เขากระซิบ “แต่คุณ...” พิมพ์มาดาอ้อนวอน “ฉันไม่เป็นไร!” ธนากรอ้าง “ไปเถอะ! เอาหลักฐานไปให้ทนายสมเกียรติ!” พิมพ์มาดาจำใจต้องเชื่อ เขาผลักเธอให้ไปหาชายชุดดำกลุ่มใหม่ที่กำลังเข้าควบคุมสถานการณ์ “ไปเร็ว!” พิมพ์มาดาถูกพาตัวไปยังรถตำรวจที่จอดรออยู่ เธอหันกลับไปมอง เห็นธนากรกำลังต่อสู้กับประเสริฐอย่างดุเดือด คุณลุงบุญก็เข้ามาช่วยต่อสู้ด้วย “คุณลุง! คุณธนากร!” พิมพ์มาดาร้องตะโกน “ไปได้แล้ว!” เสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจดังขึ้น พิมพ์มาดาถูกพาขึ้นรถตำรวจไป เธอหันกลับไปมองโกดังร้างอีกครั้ง ภาพสุดท้ายที่เห็นคือธนากรที่ยืนหยัดสู้สุดกำลัง และภาพของประเสริฐที่กำลังถูกจับกุม รถตำรวจเคลื่อนตัวออกจากโกดังร้าง มุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจ พิมพ์มาดาในอ้อมกอดของเจ้าหน้าที่ตำรวจ น้ำตายังคงไหลริน แต่ครั้งนี้เป็นน้ำตาแห่งความหวัง เธอได้หลักฐานมา และเธอก็เชื่อว่าธนากรจะปลอดภัย “คุณธนากรคะ” เธอพึมพำ “ขอบคุณนะคะ” เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ยังไม่จบสิ้น แต่เธอก็ได้เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แล้ว ความยุติธรรมกำลังจะกลับคืนมา และความลับดำมืดของตระกูลกำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า