ภายในห้องรับแขกอันหรูหรา พิมพ์มาดา นั่งอยู่บนโซฟานุ่มด้วยท่าทางเกร็งๆ ตรงข้ามกับเธอคือ วิชัย และ ธาม ส่วนป้าบุญมี นั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้อีกตัว สีหน้าของหล่อนยังคงบึ้งตึงและไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด หลังจากที่วิชัยได้เปิดเผยพินัยกรรมของคุณสุนทร พ่อของพิมพ์มาดา ป้าบุญมีก็พยายามที่จะปฏิเสธและหาข้อโต้แย้งต่างๆ นานา แต่หลักฐานต่างๆ ที่วิชัยนำมาแสดงนั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ "คุณอาบุญมีครับ" วิชัยเริ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "ผมเข้าใจดีว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่พอใจ แต่พินัยกรรมของคุณสุนทรนั้นชัดเจนมาก ทรัพย์สินทั้งหมด ทั้งบ้านหลังนี้ ไร่นา และเงินฝากในธนาคาร จะตกเป็นของคุณพิมพ์มาดาแต่เพียงผู้เดียว" ป้าบุญมีหันไปมองพิมพ์มาดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยา "แล้วฉันล่ะ! ฉันเป็นใคร! ฉันเลี้ยงดูแกมาตั้งหลายปี! แล้วตอนนี้แกจะทิ้งฉันไปแบบนี้เหรอ!" พิมพ์มาดาอึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร "ดิฉัน... ดิฉันไม่ได้จะทิ้งป้านะคะ" หล่อนกล่าวเสียงแผ่วเบา "แต่... นี่มันเป็นสมบัติของคุณพ่อคุณแม่ของดิฉัน" "สมบัติของคุณพ่อคุณแม่เธอ? แล้วใครจะดูแลฉัน! ใครจะหาเงินมาเลี้ยงฉัน!" ป้าบุญมีตะคอกกลับ ธามรีบเข้ามาแทรก "คุณอาบุญมีครับ คุณพิมพ์มาดาไม่ได้บอกว่าจะทิ้งคุณอาไปไหนนะครับ เพียงแต่ว่า... ตอนนี้คุณพิมพ์มาดาเป็นผู้มีสิทธิ์ในทรัพย์สินเหล่านี้แล้ว" วิชัยพยักหน้าเห็นด้วย "ถูกต้องครับคุณอาบุญมี แต่ผมมีข้อเสนอครับ เพื่อให้ทุกอย่างราบรื่น ผมเสนอว่าคุณอาบุญมีจะยังคงอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ต่อไปได้ แต่จะต้องอยู่ภายใต้การดูแลของคุณพิมพ์มาดา และจะได้รับค่าเลี้ยงดูเป็นรายเดือนตามสมควร" ป้าบุญมีตาโตขึ้นเล็กน้อย "ยังให้ฉันอยู่ได้เหรอ? แล้วจะได้เงินด้วย?" "ใช่ครับ" วิชัยตอบ "แต่มีเงื่อนไขว่าคุณอาจะต้องเลิกพฤติกรรมกดขี่ข่มเหงคุณพิมพ์มาดา และปฏิบัติต่อเธอด้วยความเคารพ" ป้าบุญมีเงียบไปชั่วครู่ หล่อนมองพิมพ์มาดา สลับกับมองวิชัยและธาม สีหน้าของหล่อนดูลังเล แต่ในที่สุด ความโลภและผลประโยชน์ก็เอาชนะความดื้อรั้น "ก็ได้! ฉันจะยอมอยู่! แต่! ต้องมีค่าเลี้ยงดูที่สมน้ำสมเนื้อนะ! แล้วก็! พิมพ์มาดา! แกต้องดูแลฉันให้ดีที่สุด!" พิมพ์มาดารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก หล่อนไม่เคยคิดว่าชีวิตจะพลิกผันได้ขนาดนี้ "ค่ะป้า ดิฉันจะดูแลป้าอย่างดีค่ะ" หล่อนตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง หลังจากนั้น ธามและวิชัยก็เริ่มดำเนินการเรื่องเอกสารต่างๆ อย่างรวดเร็ว พิมพ์มาดาได้กลายเป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้อย่างเป็นทางการ เธอได้ย้ายข้าวของเล็กๆ น้อยๆ ของเธอจากห้องใต้บันไดอันคับแคบ ไปยังห้องนอนที่ใหญ่กว่าเดิม ซึ่งเคยเป็นห้องนอนของเธอสมัยเด็กก่อนที่พ่อแม่จะเสียชีวิต ในวันแรกที่พิมพ์มาดาได้ย้ายเข้ามาอยู่ในห้องนอนใหม่ หล่อนนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องเข้ามา หล่อนนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา ชีวิตที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก การถูกกดขี่ และความสิ้นหวัง แต่บัดนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป "คุณพิมพ์มาดาครับ" ธามยืนอยู่ที่ประตูห้อง "คุณลุงวิชัยฝากมาบอกว่า พรุ่งนี้เราจะไปคุยเรื่องการจัดการไร่นาและธุรกิจของคุณพ่อคุณนะครับ" พิมพ์มาดาหันมายิ้มให้ธาม "ขอบคุณค่ะคุณธาม" "ไม่ต้องเกรงใจครับ" ธามยิ้มตอบ "ผมดีใจที่ได้ช่วยเหลือคุณ" เมื่อธามออกไป พิมพ์มาดาก็ةกลับมามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แท้จริง หล่อนไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่หล่อนเชื่อว่าด้วยความช่วยเหลือจากธามและวิชัย หล่อนจะสามารถจัดการทุกอย่างได้ หล่อนจะเรียนรู้ที่จะเติบโต และจะเป็นเจ้าของชีวิตตัวเองได้อย่างแท้จริง ลมหนาวที่เคยพัดพาความเศร้าเข้ามา กำลังจะถูกแทนที่ด้วยสายลมแห่งความหวัง พิมพ์มาดามั่นใจว่าจากนี้ไป คราบน้ำตาที่เคยไหลริน จะค่อยๆ จางหายไป และถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่สดใสของชีวิตใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น.