วันเวลาในโรงเรียนแสงตะวันวิทยาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ต้นพยายามปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ เขาตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ ใช้เวลาว่างส่วนใหญ่ไปกับการอ่านหนังสือในห้องสมุด และพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเพื่อนร่วมชั้นที่มักจะมองเขาด้วยสายตาดูถูก “ไอ้ต้น วันนี้มีซ้อมฟุตบอลนะ มาหรือเปล่า” เสียงของ “นัท” เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งดังขึ้น เขาเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดี ร่าเริง และดูเหมือนจะเป็นคนเดียวในห้องที่ปฏิบัติต่อต้นอย่างเป็นมิตร ต้นเงยหน้าจากหนังสือ “ซ้อมฟุตบอลเหรอ” เขาไม่ค่อยได้เล่นกีฬา แต่เขาก็รู้สึกสนใจ “ผมคงไม่เก่งหรอกนะ” “ไม่เป็นไร มาลองดูก็ได้” นัทหัวเราะ “พวกเราต้องการคนเพิ่มอยู่พอดี” ต้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้ครับ” สนามฟุตบอลของโรงเรียนมีขนาดใหญ่ สวยงาม ต้นเดินเข้าไปในสนาม รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ กำลังวอร์มอัพกันอยู่ แต่เมื่อพวกเขาเห็นต้น ทุกคนก็หยุดชะงัก สายตาของพวกเขามองมาที่ต้นราวกับว่าเขาเป็นตัวประหลาด “มาแล้วเหรอ ไอ้หนูสลัม” เสียงของ “ภาค” ดังขึ้น เขาเป็นนักกีฬาตัวยงของโรงเรียน ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีมฟุตบอลด้วย “คิดว่ามาซ้อมบอลแล้วจะกลายเป็นคนดีขึ้นมาได้รึไง” ต้นเมินเฉยต่อคำพูดนั้น เขาเดินไปหยิบบอลมาลองเดาะเล่น นัทเดินเข้ามาหา “อย่าไปสนใจมันนะ ภาคชอบหาเรื่องตลอด” “ไม่เป็นไร” ต้นตอบ “ผมชินแล้ว” การซ้อมเป็นไปอย่างทุลักทุเล ต้นไม่เคยเล่นฟุตบอลจริงจังมาก่อน เขาเตะบอลพลาด ล้มลุกคลุกคลาน เพื่อนร่วมทีมบางคนหัวเราะเยาะ บางคนก็ตะโกนด่า “เตะอย่างนี้ได้ไงวะ!” ภาคตะโกน “อ่อนแอชะมัด!” “แกนี่มันไร้ค่าจริงๆ” เด็กอีกคนพูด ต้นรู้สึกหน้าชา เขาพยายามรวบรวมสติ เขาไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมา เขาอยากพิสูจน์ตัวเอง “เอาล่ะ พอแค่นี้ก่อน” ครูฝึกฟุตบอลดังขึ้น “พรุ่งนี้มาซ้อมกันต่อ” เมื่อเลิกซ้อม ต้นกำลังจะเดินกลับห้อง ต้นสังเกตเห็นเงาคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตามเขามา เขาหันกลับไปมอง เห็นเป็นภาคและเพื่อนอีกสองสามคน “เฮ้ย ไอ้ต้น” ภาคตะโกนเรียก “จะไปไหน” “กลับบ้านครับ” ต้นตอบ “บ้านแกอยู่ที่ไหนวะ” ภาคเดินเข้ามาใกล้ “อยากจะไปดูหน่อย ว่าไอ้เด็กสลัมอย่างแกเนี่ย บ้านอยู่ยังไง” “ผมไม่อยากให้พวกคุณไปยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวผมครับ” ต้นพูดเสียงแข็ง “อ้าว ทำไมล่ะ” ภาคยิ้มเยาะ “เราแค่อยากไปเยี่ยมเยียนเฉยๆ” “อย่ามายุ่งกับผม!” ต้นรู้สึกได้ถึงความโกรธที่เริ่มคุกรุ่น “แกจะทำอะไรพวกเราได้วะ” ภาคหัวเราะ “เด็กสลัมอย่างแกน่ะ” ทันใดนั้น ภาคก็ผลักต้นอย่างแรง ต้นเซถลาไปชนกับกำแพง “โอ๊ย!” “เป็นไงล่ะ” ภาคพูด “นี่แค่เริ่มต้นนะเว้ย” เพื่อนของภาคเข้ามาล้อมต้นเอาไว้ พวกเขากำลังจะลงมือทำร้ายต้น ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋าของภาค เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดู “ใครโทรมาวะ” เขาบ่นอุบ ก่อนจะเดินออกไปคุยโทรศัพท์ ต้นเห็นโอกาส เขาพุ่งตัววิ่งหนีไปอย่างสุดกำลัง เขาไม่รู้ว่าเขาจะหนีไปถึงไหน แต่เขาก็ไม่หยุดวิ่ง เขาวิ่งไปจนสุดเขตโรงเรียน และวิ่งตรงกลับไปยังชุมชนแออัด เมื่อกลับถึงบ้าน ต้นเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แม่ฟัง แม่กอดเขาไว้แน่น “ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่จะไปคุยกับคุณอนันต์” “ไม่ต้องครับแม่” ต้นพูด “ผมไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โตไปกว่านี้” “แล้วเราจะทำยังไงกับพวกนั้นล่ะ” แม่ถาม “ผมจะพยายามหลีกเลี่ยงพวกเขาครับ” ต้นตอบ “ผมจะตั้งใจเรียน จะพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นว่าผมไม่ใช่คนอย่างที่พวกเขาคิด” เช้าวันรุ่งขึ้น ต้นกลับไปโรงเรียนอีกครั้ง เขาเดินเข้าโรงเรียนด้วยความหวาดระแวง เขาไม่แน่ใจว่าภาคและพวกจะมารอเขาอยู่หรือไม่ แต่เมื่อเขาเดินไปถึงหน้าห้องเรียน เขาก็เห็นภาคยืนรออยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้ใจ “ไงล่ะ เมื่อคืนหนีกลับบ้านไปร้องไห้เหรอ” ภาคพูด ต้นพยายามไม่สบตา “ผมจะเข้าห้องเรียน” “ยังนะ” ภาคขวางทาง “วันนี้แกไม่ได้เข้าเรียนหรอก” ทันใดนั้น คุณอนันต์ก็เดินเข้ามา “เกิดอะไรขึ้นที่นี่” เขาถาม ภาคชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้า “ไม่มีอะไรครับคุณครู แค่คุยเล่นกันนิดหน่อย” “คุยเล่นกันถึงขั้นขวางทางเพื่อนเลยเหรอ” คุณอนันต์มองภาคด้วยสายตาตำหนิ “ต้น มากับผม” ต้นมองภาคด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะเดินตามคุณอนันต์ไป เขาไม่รู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งที่รุนแรงขึ้น หรือเป็นจุดเปลี่ยนที่จะทำให้เขาเข้มแข็งขึ้น แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน