ภายใต้ผืนป่าที่กำลังลุกไหม้ พราวและลุงสมชายได้เริ่มการเดินทางอันยากลำบากผ่านอุโมงค์ใต้ดินที่มืดมิดและอับชื้น แสงจากไฟฉายของแสงที่ส่องนำทางไปก่อนหน้านี้ได้หายลับไปแล้ว เหลือเพียงความมืดที่ปกคลุมทุกสิ่ง พราวใช้มือทั้งสองข้างประคองร่างอันบอบช้ำของลุงสมชาย พยายามดันและดึงเขาให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ “ลุงครับ… อีกหน่อยนะครับ… เราใกล้จะถึงส่วนที่กว้างขึ้นแล้ว” พราวพยายามพูดให้กำลังใจ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เหนื่อยล้าจนแทบจะยืนไม่ไหว ลมหายใจของเธอกระชั้นถี่ขึ้นทุกขณะ ควันไฟที่ยังคงลอยตามมาติดๆ ทำให้เธอไอเป็นระยะๆ “ขอบใจ… เจ้ามาก… พราว…” เสียงของลุงสมชายแผ่วเบา เขาพยายามขยับขาข้างที่บาดเจ็บอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ทำได้เพียงเล็กน้อย “ข้า… กลัวว่า… จะเป็นภาระ…” “ไม่เลยครับลุง! ลุงอย่าคิดอย่างนั้นนะครับ” พราวรีบปฏิเสธ “ลุงคือคนที่จะนำทางพวกเราไปสู่ที่ปลอดภัย ลุงคือความหวังของเรา” “แต่… เจ้า… ก็บาดเจ็บ…” ลุงสมชายพูดอย่างเป็นห่วง “ผมไม่เป็นอะไรมากครับลุง แค่แสบตาหน่อยๆ” พราวโกหก เธอไม่ต้องการให้ลุงสมชายต้องกังวลใจไปมากกว่านี้ “สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือเราต้องพา ลุง ออกไปจากตรงนี้ให้ได้” พวกเขาก้าวต่อไปอย่างเชื่องช้า กลิ่นดินชื้นๆ และกลิ่นสาบของสัตว์ที่เคยอาศัยอยู่ในอุโมงค์แห่งนี้อบอวลไปทั่ว บ่อยครั้งที่พวกเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่เล็ดลอดมาจากผนังอุโมงค์ บ่งบอกว่าพวกเขาอยู่ลึกลงไปใต้ผืนดินมากแค่ไหน “อุโมงค์นี้… มันยาวมากจริงๆ นะครับลุง” พราวพูดขึ้นหลังจากที่เดินมาได้สักพักใหญ่ “อืม… มันเชื่อมต่อไปหลายส่วน… สมัยก่อน… พวกเราใช้มันเป็นทางลับ… ในการขนย้าย… สิ่งของ… แล้วก็… เป็นที่หลบภัย…” ลุงสมชายตอบ “แล้ว… ทางออกที่แสงกำลังไป… มันอยู่ส่วนไหนของอุโมงค์ครับลุง?” พราวถาม “มัน… เป็นทางออกที่… ค่อนข้างใหม่… พวกเรา… ขุดมันขึ้นมา… หลังจาก… ที่ทางการ… เข้ามา… สำรวจ… สมัย… ที่ยังมี… คนขุดแร่… ทำงาน…” ลุงสมชายเล่า “นายเหมืองเก่า… ที่คุณลุงเคยพูดถึง… ใช่ไหมครับ?” พราวถาม “ใช่… เขา… คือคนที่… ชี้ทาง… ให้พวกเรา… ขุดอุโมงค์… นี้…” ลุงสมชายพยักหน้า “เขา… รู้ดี… เกี่ยวกับ… โครงสร้าง… ใต้ดิน…” “แล้ว… ทำไม… เขาถึง… เลิกไป… ครับลุง?” พราวอดสงสัยไม่ได้ “มัน… ซับซ้อน… เกินกว่า… ที่จะอธิบาย… ตอนนี้…” ลุงสมชายถอนหายใจยาว “แต่… สิ่งที่สำคัญ… คือ… เขา… ได้ทิ้ง… ความรู้… ไว้ให้… พวกเรา…” ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่ง ความเหนื่อยล้าเริ่มคืบคลานเข้ามา พราวรู้สึกว่าร่างกายของเธอเริ่มประท้วง เธอก้าวเดินด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น แต่ก็ต้องพยายามต่อไป “พราว… ข้า… รู้สึก… ไม่ดี…” ลุงสมชายพูดขึ้นอย่างกะทันหัน พราวรีบหยุดเดิน “เป็นอะไรครับลุง? หน้ามืดหรือเปล่า?” “ไม่… มัน… หนาว… แปลกๆ…” ลุงสมชายกล่าว “เหมือน… มีอะไร… เย็นๆ… กำลัง… ไหลเข้ามา…” พราวพยายามเพ่งมองไปข้างหน้าท่ามกลางความมืด แต่ก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ “สงสัย… จะเป็นน้ำค้าง… ที่เกาะ… ตามผนังอุโมงค์นะครับลุง… เรามาถึงส่วนที่… ลึกมากแล้ว…” “ไม่… มัน… ไม่ใช่… น้ำค้าง…” ลุงสมชายยืนกราน “ข้า… รู้สึกถึง… ความผิดปกติ…” ทันใดนั้นเอง เสียงครืดคราดเบาๆ ดังมาจากที่ไหนสักแห่งในความมืด “ลุง… ได้ยินไหมครับ?” พราวถาม “ได้ยิน… มัน… มาจาก… ข้างหน้า…” ลุงสมชายตอบ พราวรีบคว้ามือของลุงสมชายแน่น “ลุง… อยู่ตรงนี้… อย่าไปไหนนะครับ” จากนั้น เธอก็ค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังที่สุด มือข้างหนึ่งยังคงจับลุงสมชายไว้ อีกมือหนึ่งค่อยๆ คลำผนังอุโมงค์ไปเรื่อยๆ เสียงครืดคราดดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม ราวกับมีบางสิ่งกำลังขยับเขยื้อนอยู่ในความมืด “ใครอยู่ตรงนั้น!” พราวตะโกนถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงครืดคราดที่ดังขึ้นเรื่อยๆ และความรู้สึกเย็นยะเยือกที่สัมผัสได้ชัดเจนยิ่งขึ้น พราวรู้สึกถึงความผิดปกติอย่างรุนแรง สัญชาตญาณเตือนภัยของเธอดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง “ลุง… เราต้องรีบไป!” พราวพูด พยายามดึงลุงสมชายให้ลุกขึ้น แต่ร่างของลุงสมชายกลับอ่อนปวกเปียก “ลุง! ลุกสิครับ!” “ข้า… รู้สึก… ไม่ไหวแล้ว…” ลุงสมชายกล่าว “ไม่! ลุง! อดทนไว้นะครับ! เราจะไปถึงแสง!” พราวพยายามประคองเขาขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง เธอก็รู้สึกถึงบางสิ่งเย็นเฉียบและลื่นไหลปะทะเข้ากับขาของเธอ “อะไรน่ะ!” พราวร้องเสียงหลง เธอรีบดึงขาตัวเองกลับอย่างรวดเร็ว ส่องไฟฉายไปที่พื้นท่ามกลางความมืด สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ! พื้นอุโมงค์ที่เคยเป็นดินและโคลน ตอนนี้กลับมีของเหลวสีดำข้นราวกับน้ำมันไหลเอ่อขึ้นมาจากรอยแตกเล็กๆ บนพื้น มันไหลไปตามแรงโน้มถ่วงอย่างช้าๆ และมีกลิ่นฉุนรุนแรงจนแสบจมูก “นี่มัน… อะไรกัน!” พราวอุทานด้วยความตกตะลึง “น้ำมันดิบ… มัน… กำลังรั่วไหล… จาก… แหล่งใต้ดิน…” ลุงสมชายพูดเสียงแหบพร่า “น้ำมันดิบ?” พราวทวนคำ “แต่… ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?” “คงจะ… เกี่ยวข้องกับ… การทำเหมือง… สมัยก่อน… พวกเขา… ขุดลึกเกินไป… จนไป… เจาะ… โพรง… น้ำมัน… แล้วมัน… ก็ยัง… ไม่ถูก… กักเก็บ… ไว้…” ลุงสมชายอธิบายอย่างยากลำบาก “แย่แล้ว! ถ้าเกิดมันติดไฟขึ้นมา…” พราวคิดอย่างหวาดกลัว ภาพของเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้บนผืนป่าด้านบน ผสมผสานกับกลิ่นน้ำมันดิบที่ฉุนกึก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม “เรา… ต้องรีบ… ออกไป… จากที่นี่… พราว…” ลุงสมชายย้ำ “ใช่ครับลุง! เราต้องรีบ!” พราวตัดสินใจ เธอไม่สนใจความรู้สึกเจ็บปวดหรือความเหนื่อยล้าอีกต่อไป สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดผลักดันให้เธอต้องก้าวไปข้างหน้า “ลุง… ผมจะพาลุงไป… ทางที่… เร็วที่สุด…” พราวพูด พลางประคองลุงสมชายให้ยืนขึ้น “เราจะ… ข้าม… ส่วนที่… มีน้ำมัน… นี่ไป…” พราวพยายามมองหาจุดที่สามารถก้าวข้ามแอ่งน้ำมันที่กำลังขยายตัวออกไปได้ เธอเห็นก้อนหินก้อนใหญ่โผล่พ้นขึ้นมาจากน้ำมันบางจุด “ลุง… จับผมให้แน่นนะครับ… เราจะกระโดด…” “ไม่… เจ้า… อย่าเสี่ยง…” ลุงสมชายพูด “เราไม่มีทางเลือกอื่นครับลุง!” พราวตอบอย่างเด็ดเดี่ยว “ผมจะพา ลุง ไปเอง!” เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี ก้าวเท้าอย่างมั่นคงไปยังก้อนหินที่ใกล้ที่สุด ก่อนจะออกแรงกระโดดอย่างสุดกำลังพร้อมกับประคองร่างของลุงสมชายไปด้วย “อึ่บ!” พวกเขาลงสู่ก้อนหินอีกก้อนหนึ่งได้อย่างหวุดหวิด น้ำมันดิบเย็นเฉียบกระเซ็นขึ้นมาโดนขาของพราวจนเปียกชุ่ม แต่เธอก็ไม่สนใจ เธอกระโดดต่อไปยังก้อนหินอีกก้อนหนึ่ง และอีกก้อนหนึ่ง จนกระทั่งพวกเขาผ่านพ้นแอ่งน้ำมันอันตรายนั้นมาได้ เมื่อมาถึงอีกฝั่งหนึ่ง พราวก็ทรุดตัวลงนั่งทันที เธอหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและหวาดกลัว “เรา… ทำได้แล้ว… ลุง…” “ใช่… เจ้า… ทำได้…” ลุงสมชายกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ข้า… ต้องขอโทษ… ที่ทำให้… เจ้า… ต้องลำบาก…” “ไม่เป็นไรครับลุง” พราวพูด พยายามยิ้ม “ตอนนี้… เราต้องหาทางออก… ให้เจอ…” เธอหยิบไฟฉายที่แสงทิ้งไว้ให้มา เปิดมันออก ส่องนำทางไปข้างหน้า อุโมงค์ยังคงทอดยาวไปเรื่อยๆ แต่ความหวังเริ่มกลับมาอีกครั้ง เธอเชื่อว่าแสงจะต้องหาทางออกเจอ และพวกเขาก็จะรอดปลอดภัย “ต่อไป… คงจะ… เป็นทาง… ที่พวกเรา… ขุดขึ้นมา… ใหม่…” ลุงสมชายบอก “มัน… น่าจะ… ใกล้… ทางออก… แล้ว…” “ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับลุง” พราวพูด พลางประคองลุงสมชายให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง “เราไปกันต่อเถอะครับ” ทั้งสองคนเริ่มก้าวเดินต่อไป ท่ามกลางความมืดและกลิ่นฉุนของน้ำมันดิบที่ยังคงติดจางๆ อยู่ในอากาศ ความหวังริบหรี่ที่ปลายอุโมงค์ยังคงเป็นแรงผลักดันให้พวกเขาเดินหน้าต่อไป