“ปล่อยผมนะ! ท่านประธาน!” เสียงของเจษฎาดังขึ้นอย่างสิ้นหวัง เมื่อเขาถูกกระชากแขนไปประชิดตัวประธานบริษัท “แกคิดว่าจะรอดไปได้รึไง? แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่งของฉัน! ทำตามคำสั่ง… ก็จะได้มีชีวิตอยู่… แต่ถ้าคิดจะทรยศ… ก็ต้องถูกกำจัด!” ประธานบริษัทกระซิบข้างหูเจษฎา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต พราวมองดูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เธอไม่คิดเลยว่าเจษฎาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายถึงเพียงนี้ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกถึงความกลัวที่กำลังกัดกิน “ท่านประธานครับ… ผม… ผมทำไปเพราะ… ผมทนเห็นพวกท่านทำลายป่า… ทำลายชีวิตของชาวบ้าน… ไม่ได้… ผม… ผมผิดเองที่ไว้ใจท่าน…” เจษฎาพูดเสียงสั่นเครือ “หึ… สำนึกได้ตอนนี้… ก็สายไปแล้ว!” ประธานบริษัทหัวเราะเยาะ “เอาล่ะ… พวกแก… จัดการกับมันซะ… ส่วนเจ้าสองคน… ลากพวกชาวบ้านนั่นออกมา… ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย…” ชายฉกรรจ์สองคนเข้ามาจับตัวลุงสมชายไว้แน่น พราวรีบเข้าไปขวาง “อย่าแตะต้องลุงผมนะ! พวกคุณเป็นใคร! มาทำแบบนี้กับพวกเราทำไม!” “หึ… อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง! พวกแกนั่นแหละ… ตัวปัญหา! คิดจะมาขัดขวางแผนการของฉัน!” ประธานบริษัทพูดพลางเดินเข้ามาหาพราว “แก… เด็กผู้หญิง… ที่แอบสืบเรื่องของฉัน… ฉันรู้เรื่องของแกดี… ตั้งแต่ที่แกเข้าไปในเหมืองร้างนั่น…” พราวเบิกตากว้าง “คุณ… คุณรู้ได้ไง!?” “แน่นอน… ฉันมีคนของฉัน… คอยจับตาดูพวกแกอยู่ตลอดเวลา… โดยเฉพาะเจ้าพวกที่พยายามจะมาขัดขวาง… อย่างแก…” ประธานบริษัทพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “แต่… ไม่เป็นไร… ตอนนี้… แกก็อยู่ในกำมือของฉันแล้ว…” “ผม… ผมไม่กลัวคุณ!” พราวกัดฟันพูด พยายามรวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดที่มี “คุณจะทำลายป่า… ทำลายทุกอย่าง… แต่คุณจะไม่มีวันทำลายจิตใจของเราได้!” “ปากดี! เดี๋ยวฉันจะทำให้แกสำนึก!” ประธานบริษัทตะคอก “เอาล่ะ… ลุงสมชาย… แก… แกเป็นตัวปัญหาใหญ่ที่สุด! แกเป็นคนปลุกระดมชาวบ้าน… ทำให้แผนของฉันล่าช้ามาตลอด… แกต้องชดใช้!” “ข้า… ข้าจะไม่ยอมให้เจ้า… ทำลายผืนป่านี้…” ลุงสมชายพูดเสียงแหบพร่า แต่แววตาของเขายังคงแข็งกร้าว “หึ… งั้น… แกก็ตายซะ!” ประธานบริษัทส่งสัญญาณให้ชายฉกรรจ์คนหนึ่ง ชายฉกรรจ์คนนั้นชักปืนขึ้นมาเล็งไปที่ลุงสมชาย “ไม่!” พราวกรีดร้อง “เดี๋ยวก่อน!” ทันใดนั้นเอง เจษฎาก็ตะโกนขึ้นมา “ท่านประธานครับ… ได้โปรด… ได้โปรดฟังผมก่อน…” ประธานบริษัทหันไปมองเจษฎาด้วยความรำคาญ “อะไรอีก! แกจะพล่ามอะไรอีก!” “ผม… ผมมีข้อเสนอ… ท่านประธาน…” เจษฎากล่าว “ถ้าท่าน… ปล่อยลุงสมชาย… และเด็กสาวคนนี้ไป… ผม… ผมจะยอมทำทุกอย่างที่ท่านต้องการ… ท่านอยากได้อะไร… ผมจะหามาให้… หรือ… หรือผมจะยอม… เป็นตัวประกัน… แทนพวกเขา…” ประธานบริษัทเงียบไปชั่วครู่ เขาครุ่นคิด ใบหน้าของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์ “ข้อเสนอของแก… น่าสนใจดี…” ประธานบริษัทกล่าว “แต่… ฉันจะเชื่อใจแกได้ยังไง…?” “ผม… ผมสาบานได้ครับ… ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง…” เจษฎายกมือขึ้นสาบาน “หึ… ถ้าแกคิดจะหลอกฉัน… แกก็จะไม่ได้มีชีวิตรอดกลับไปเช่นกัน…” ประธานบริษัทกล่าว “เอาล่ะ… ข้าจะให้โอกาสแก… แต่… มีเงื่อนไข…” “เงื่อนไขอะไรครับ…?” เจษฎาถาม “แก… จะต้องพาฉัน… ไปที่แหล่งแร่ทองคำนั้น… ที่แกแอบค้นพบ… ฉันต้องการเห็นกับตา… ว่ามันมีมากแค่ไหน… ถ้ามันคุ้มค่า… ฉันจะปล่อยพวกมันไป… แต่ถ้ามันไม่คุ้ม… แก… ก็ต้องตาย!” ประธานบริษัทประกาศ เจษฎาหน้าซีดเผือดลงไปอีก แต่เขาก็พยักหน้า “ตกลงครับ… ผมจะพาไป…” “ดี! งั้น… เริ่มกันเลย!” ประธานบริษัทสั่ง “พวกแก… ปล่อยลุงสมชาย… แต่จับตาดูเขาไว้ให้ดี… ส่วนเจ้าเด็กสาว… ตามฉันมา… แกจะเป็นพยาน… ว่าฉันจะเอาสมบัติของแผ่นดินนี้ไป… ให้ได้!” พราวถูกประธานบริษัทลากให้เดินตามเขาไป โดยมีชายฉกรรจ์อีกสองคนคอยคุ้มกัน ลุงสมชายถูกปล่อยเป็นอิสระ แต่ก็ยังถูกคุมเชิงอย่างใกล้ชิด ส่วนเจษฎา… ก็ถูกบังคับให้เดินนำหน้าไป “ลุง! ลุงต้องปลอดภัยนะครับ!” พราวตะโกนบอกลุงสมชาย ขณะที่เธอกำลังถูกพาตัวออกไป ลุงสมชายมองตามร่างของหลานสาวด้วยแววตาที่เป็นห่วง “พราว… ระวังตัวนะ…” พวกเขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ที่มืดมิด เจษฎาเดินนำหน้าด้วยท่าทีที่ดูเหมือนยอมจำนน แต่ในใจของเขากำลังคิดหาหนทางที่จะเอาตัวรอด และช่วยเหลือทุกคน “ที่นี่… คือทางเข้า… สู่แหล่งแร่ทองคำ…” เจษฎากล่าวพลางชี้ไปยังทางแยกเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “มันอยู่ลึกลงไป… กว่านี้…” “หึ… แกพูดจริงรึเปล่า…?” ประธานบริษัทถามอย่างไม่ไว้วางใจ “จริงครับ… ถ้าท่านไม่เชื่อ… ก็ลองตามมา…” เจษฎาตอบ พวกเขาค่อยๆ เดินเข้าไปในอุโมงค์ที่แคบลงเรื่อยๆ บรรยากาศเริ่มอึดอัดมากขึ้น กลิ่นอายของแร่ธาตุบางอย่างเริ่มคละคลุ้ง “ท่านประธานครับ… แร่ทองคำ… มันอยู่ลึกมาก… เราต้องใช้เวลา…” เจษฎาอธิบาย “หุบปาก! อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน! ฉันต้องการเห็นมันเดี๋ยวนี้!” ประธานบริษัทตะคอก ขณะที่พวกเขากำลังเดินลึกเข้าไป จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน! “อะไรกัน! เสียงอะไรน่ะ!” ประธานบริษัทตกใจ “สัญญาณเตือน… ครับลุง!” พราวจำเสียงนั้นได้ทันที “เป็นสัญญาณเตือน… ที่ผมเคยได้ยิน… ตอนที่พวกคุณ… จุดระเบิด… ที่หน้าเหมือง!” “บ้าจริง! พวกมันรู้ตัวแล้ว!” ประธานบริษัทสบถ “เจษฎา! แก… แกทำอะไรกับฉัน!” “ผม… ผมไม่ได้ทำอะไรครับ… ท่านประธาน…” เจษฎาตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูประหลาดใจ แต่แววตาของเขากลับฉายประกายบางอย่าง… ที่พราวอ่านไม่ออก “เป็นไปไม่ได้! สัญญาณนี้… มันต้องมีใครบางคน… กดมัน!” ประธานบริษัทมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง “บางที… อาจจะเป็น… ชาวบ้าน… ที่พวกคุณ… จับตัวไป…” เจษฎาพูดอย่างมีเลศนัย “อะไรนะ!?” ประธานบริษัทตะโกน “พวกมันกล้ามาก!” ทันใดนั้นเอง! พื้นดินใต้เท้าของทุกคนก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! เสียงดังครืนๆ ดังมาจากเบื้องบน! “แผ่นดินไหว!?” พราวกำลังจะร้องออกมา แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่า… มันไม่ใช่แผ่นดินไหว… “ไม่… นี่มัน… การระเบิด…!” ลุงสมชายอุทาน เมื่อเขาได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากหลายทิศทาง! “พวกมัน! วางระเบิดไว้! พวกมันต้องการทำลายทุกอย่าง!” ประธานบริษัทตะโกนด้วยความคลุ้มคลั่ง กลุ่มคนของประธานบริษัทเริ่มแตกตื่น พยายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่ก็ไม่มีทางหนี! อุโมงค์เริ่มพังทลายลงมา! “ท่านประธานครับ! เรารีบไปกันเถอะ!” เจษฎาพยายามดึงแขนของประธานบริษัท “แก! แกหลอกฉัน! แกวางแผนที่จะทำลายฉัน!” ประธานบริษัทมองเจษฎาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “ผม… ผมแค่พยายาม… ช่วยทุกคน…” เจษฎากล่าว “รวมถึงตัวท่านด้วย…” ก่อนที่ประธานบริษัทจะทันได้ตอบโต้… ก้อนหินขนาดใหญ่ก็ร่วงหล่นลงมาจากเพดานอุโมงค์… ทับร่างของเขา… และกลุ่มคนของเขา… จนมิด… พราวและลุงสมชาย… และเจษฎา… ต่างก็รีบวิ่งหนีเอาชีวิตรอด… ออกจากอุโมงค์ที่กำลังจะพังทลาย… “ลุง! เราต้องรีบไป!” พราวตะโกนบอกลุงสมชาย “ไป! ไปกัน!” ลุงสมชายรีบพยุงพราวให้วิ่งหนีไป เจษฎา… มองย้อนกลับไปที่อุโมงค์ที่กำลังพังทลาย… ใบหน้าของเขา… เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา… เขา… ได้เดิมพันชีวิตของเขา… ด้วยความไว้ใจ… และมัน… ก็อาจจะ… นำมาซึ่ง… การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่… สำหรับผืนป่า… และสำหรับตัวเขาเอง…