“เราต้องรีบกลับไปบอกผู้ใหญ่บ้าน” พราวเอ่ยขึ้นเสียงสั่นเครือ ขณะที่สายตาของเธอจับจ้องไปยังกองแร่สีดำมันวาวที่กองพะเนินอยู่ภายในอุโมงค์มืด เหมืองโบราณแห่งนี้ไม่ได้ถูกทิ้งร้างอย่างที่เคยคิดไว้ แต่กลับเป็นแหล่งขุมทรัพย์ที่กลุ่มนายทุนกำลังพยายามปกปิดเอาไว้ แสงไฟฉายส่องสะท้อนประกายระยิบระยับของแร่ธาตุราวกับดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาสู่พื้นดิน ความตื่นเต้นฉายชัดในแววตาของแสง ขณะที่ป้องกลับฉายแววครุ่นคิดหนักกว่าเดิม “แต่เราจะบอกพวกเขาได้อย่างไรว่าเราเจออะไรที่นี่” แสงถาม มือของเขายกขึ้นกุมคาง พยายามรวบรวมสติ “เรื่องมันใหญ่เกินกว่าที่เราจะรับมือได้ง่ายๆ” ป้องพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ พวกเขาคงไม่เชื่อเราแน่ ถ้าเราไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดพอ” เขาเดินเข้าไปใกล้กองแร่มากขึ้น มือหนาค่อยๆ กวาดเอาฝุ่นผงที่เกาะอยู่บนผิวแร่สีดำออกไป เผยให้เห็นความมันวาวอันน่าทึ่ง “นี่คือแร่เหล็กไหลที่เราเคยได้ยินตำนานจากพวกพรานเมื่อหลายปีก่อนใช่ไหม” พราวพยักหน้า “ใช่ค่ะ ตำนานเล่าว่ามันมีค่ามหาศาล สามารถนำไปสร้างอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกได้” ความคิดของเธอเริ่มแล่นไปไกลเกินกว่าแค่การรักษาผืนป่า “ถ้านายทุนพวกนั้นได้แร่ชนิดนี้ไป พวกเขาก็จะมีอำนาจเหนือกว่าใคร” “แล้วก็พร้อมที่จะเหยียบย่ำทุกอย่างที่ขวางหน้า” เสียงของแสงเสริมขึ้นมาอย่างเด็ดเดี่ยว “รวมถึงชนเผ่าของเราด้วย” บรรยากาศภายในอุโมงค์กลับมาอึมครึมอีกครั้ง ความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ จมหายไปกับเงาแห่งความกังวล “แล้วเราจะทำอย่างไรกันดีคะ” พราวถามเสียงเบา ป้องเงยหน้าขึ้นสบตาพราว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “เราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม หาว่าพวกมันทำอะไรที่นี่บ้าง และที่สำคัญที่สุด เราต้องหาให้ได้ว่าใครคือผู้บงการเบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้” เขาชี้ไปยังรอยขีดข่วนบนผนังหิน “ดูนี่สิ รอยพวกนี้ไม่ใช่รอยเครื่องมือขุดแบบเก่า พวกมันต้องมีเครื่องจักรที่ทันสมัยกว่านี้ซ่อนอยู่” พวกเขาใช้เวลาสำรวจในอุโมงค์ต่อไปอีกพักใหญ่ พราวค้นพบซากของเครื่องมือที่ดูไม่คุ้นตา ปลอกกระสุนที่ตกเกลื่อนพื้น และกล่องไม้ที่ผุพังจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แต่ภายในกล่องนั้นกลับมีกระดาษบางแผ่นที่ยังพออ่านได้อยู่ มันเป็นบันทึกประจำวันของคนงานเหมืองเก่า ที่เล่าถึงการค้นพบแร่ประหลาดนี้ และความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น “พวกมันกำลังจะขนแร่พวกนี้ออกไป” พราวอ่านข้อความบางส่วนจากกระดาษแผ่นหนึ่ง “บันทึกนี้เขียนเมื่อเดือนที่แล้ว แสดงว่าพวกมันทำมาสักพักแล้ว” “เราต้องหยุดมันให้ได้” แสงยืนกราน “ก่อนที่มันจะสายเกินไป” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากปากอุโมงค์ก็ทำให้ทั้งสามคนสะดุ้งโหยง พวกเขรีบดับไฟฉายและหลบเข้าไปซ่อนหลังกองหินใหญ่ “มีใครอยู่ตรงนี้หรือเปล่า” เสียงห้าวๆ ดังขึ้นมา พร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องเข้ามาในอุโมงค์ “ข้าบอกแล้วว่าให้ปิดปากทางเข้าให้มิดชิด” “ไม่มีใครอยู่ตรงนี้หรอกครับท่าน” อีกเสียงหนึ่งตอบอย่างนอบน้อม “คงเป็นแค่เสียงลมพัด” “อย่าประมาทเด็ดขาด” ชายคนแรกพูด “ถ้าใครรู้เรื่องของเราเข้า จะเป็นเรื่องยุ่งแน่” พราว แสง และป้อง กลั้นหายใจ พวกเขาได้ยินเสียงคนพูดคุยกันเป็นภาษาที่พวกเขาไม่คุ้นเคย จากนั้นก็เป็นเสียงฝีเท้าที่เดินจากไป “พวกมันมีคนเฝ้า” ป้องกระซิบ “เราต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” พวกเขาค่อยๆ คลานออกมาจากที่ซ่อน รอจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ แล้ว จึงรีบวิ่งออกจากอุโมงค์ เผชิญหน้ากับแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา “เราต้องรีบกลับไปที่หมู่บ้าน” พราวพูดอย่างเร่งรีบ “ต้องบอกให้ผู้ใหญ่บ้านรู้เรื่องนี้” “แต่เราจะบอกเขาอย่างไร” แสงถามอีกครั้ง “ว่าเราแอบเข้าไปในเหมืองร้าง แล้วไปเจออะไรที่ไม่ควรจะเจอ” “เราจะบอกความจริง” ป้องตอบเสียงหนักแน่น “เราจะบอกว่าเราเจอหลักฐานว่าพวกนายทุนกำลังจะทำลายป่าของเรา และเราจะนำสิ่งที่พอจะเก็บออกมาได้ไปให้ผู้ใหญ่บ้านดู” พวกเขาเดินกลับไปยังหมู่บ้านด้วยความเร่งรีบ หัวใจของแต่ละคนเต้นระรัวไปด้วยความกังวล แต่ก็แฝงไปด้วยความหวังเล็กๆ ว่า การค้นพบครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งสำคัญ เพื่อปกป้องผืนป่าอันเป็นที่รักของพวกเขา เมื่อมาถึงที่ทำการของผู้ใหญ่บ้าน พวกเขาก็พบกับผู้ใหญ่บ้าน กำนัน และกลุ่มผู้นำชุมชนกำลังนั่งประชุมกันอย่างเคร่งเครียด “ท่านผู้ใหญ่บ้าน” พราวเอ่ยขึ้นเสียงดัง “พวกเรามีเรื่องสำคัญจะเรียนให้ท่านทราบ” ผู้ใหญ่บ้านมองมาที่ทั้งสามคนด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือ พราว แสง ป้อง พวกเจ้าไปที่ไหนมา” “พวกเราแอบเข้าไปในเหมืองร้างที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าค่ะ” แสงรีบตอบ “และเราได้พบความจริงบางอย่างที่น่าตกใจ” “ความจริงอะไร” กำนันถาม พลางขมวดคิ้ว “ในเหมืองนั้น ไม่ได้ถูกทิ้งร้างอย่างที่เราเคยเข้าใจค่ะ” ป้องพูดต่อ “แต่กลับมีการทำเหมืองแร่กันอย่างลับๆ พวกเขาขุดเอาแร่สีดำมันวาวออกมาจำนวนมาก ซึ่งพวกเราเชื่อว่ามันคือแร่เหล็กไหล” คำพูดของป้องทำเอาทุกคนในที่ประชุมต่างตกตะลึง “แร่เหล็กไหล” ผู้ใหญ่บ้านอุทาน “เป็นไปได้อย่างไร” “พวกเราเห็นกับตาตัวเองค่ะ” พราวเสริม “และพวกเรายังพบว่าพวกมันกำลังจะขนแร่พวกนี้ออกไป” เธอหยิบกระดาษบันทึกเก่าที่พอจะเก็บมาได้ออกมา “นี่คือบันทึกของคนงานเก่า ที่เล่าถึงการค้นพบนี้” ผู้ใหญ่บ้านรับกระดาษมาดู มือของเขาสั่นเล็กน้อย “นี่มัน…” “พวกเรากลัวว่าถ้าพวกมันได้แร่พวกนี้ไป พวกมันจะมีอำนาจมหาศาล และจะทำลายป่าของเราได้อย่างง่ายดาย” แสงสรุป “พวกเรามาเพื่อขอให้ท่านช่วย” บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ทุกคนต่างครุ่นคิดกับข้อมูลที่ได้รับมา มันเป็นข่าวร้ายที่หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด