ความลับของเหมืองโบราณถูกเปิดเผยต่อหน้าพราว แสง และป้อง ภาพของแร่เหล็กไหลสีดำมันวาวที่สกัดออกมาจากผืนดิน สะท้อนแสงไฟสว่างไสวในอุโมงค์มืด ชวนให้รู้สึกถึงมูลค่ามหาศาลที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง เสียงเครื่องจักรที่ทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน เป็นเสมือนเสียงเตือนภัยที่ดังอยู่ในโสตประสาทของพวกเขา “เราต้องรีบกลับไปบอกลุงบุญ” พราวพูดเสียงเครียด “แล้วก็ชาวบ้านคนอื่นๆ” “แต่พวกนั้นอาจจะออกมาเห็นเราก็ได้นะ” แสงกระซิบพลางมองไปยังทางเข้าอุโมงค์ “ถ้าพวกมันรู้ว่าเราเข้ามา พวกมันอาจจะทำอะไรที่รุนแรงกว่าเดิม” “เราต้องรีบหน่อย” ป้องเสริม “ก่อนที่พวกนั้นจะขนแร่พวกนี้ออกไปหมด” พราวพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกได้ถึงความเร่งด่วนของสถานการณ์นี้ การปล่อยให้กลุ่มนายทุนเหล่านี้ได้ครอบครองแร่เหล็กไหลไป จะยิ่งทำให้พวกเขาได้ใจ และอาจจะนำมาซึ่งการทำลายล้างที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม “พวกเราต้องหาทางปิดทางเข้าอุโมงค์นี้ให้ได้” พราวเสนอ “หรืออย่างน้อยก็ทำให้พวกมันทำงานต่อไม่ได้” “แต่เราจะทำยังไง?” แสงถาม “พวกนั้นมีเครื่องมือ มีอาวุธนะ” “เรามีชาวบ้านของเรา” พราวตอบ “ถ้าเราบอกทุกคนถึงอันตรายที่แท้จริง ฉันเชื่อว่าทุกคนจะร่วมมือกับเรา” “แล้วเราจะบอกพวกเขายังไง?” ป้องถาม “เรื่องเหมืองแร่พวกนี้ มันก็ฟังดูเหลือเชื่อเหมือนกันนะ” “เรามีหลักฐาน” พราวพูดพลางหยิบก้อนหินสีดำมันวาวที่เธอเก็บได้เมื่อช่วงบ่ายออกมา “นี่คือแร่เหล็กไหล นี่คือสิ่งที่พวกนั้นกำลังขุดหา” แสงและป้องมองดูหินในมือของพราวอย่างพินิจพิเคราะห์ พวกเขาไม่เคยเห็นแร่ชนิดนี้มาก่อน แต่ความมันวาวและน้ำหนักที่เบาผิดปกติก็บ่งบอกได้ถึงความพิเศษของมัน “เอาล่ะ” พราวรวบรวมสติ “ตอนนี้เราจะรีบกลับไปที่หมู่บ้าน บอกทุกคน แล้วเราค่อยมาวางแผนกันอีกที” ทั้งสามคนค่อยๆ ถอยออกจากจุดที่ซ่อนตัวอย่างระมัดระวัง พวกเขาเดินออกมาจากอุโมงค์อย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางความมืดของรัตติกาล เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน พราวรีบเรียกประชุมชาวบ้านอย่างเร่งด่วนที่ศาลาประชาคม แม้จะเป็นเวลาดึกสงัด แต่ทุกคนก็รีบออกมาด้วยความเป็นห่วง “มีเรื่องอะไรสำคัญขนาดนี้เลยเหรอพราว?” ลุงบุญถาม เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของพราว “ใช่ค่ะลุง” พราวตอบเสียงดังฟังชัด “มีเรื่องใหญ่มาก” เธอเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ได้พบเจอในเหมืองร้างนั้นอย่างละเอียด ตั้งแต่การพบร่องรอยการขุด ไปจนถึงการเห็นแร่เหล็กไหล และคำพูดของหัวหน้ากลุ่มนายทุน “นี่คือสิ่งที่พวกเขาขุดหาอยู่” พราวหยิบก้อนหินสีดำมันวาวขึ้นมาวางบนฝ่ามือ “นี่คือแร่เหล็กไหล เป็นแร่ที่มีราคาสูงมาก และมีอันตรายซ่อนอยู่” ชาวบ้านมองดูหินก้อนนั้นด้วยความตกตะลึง บางคนก็ขยับเข้ามาดูใกล้ๆ บางคนก็ซุบซิบกันด้วยความไม่เข้าใจ “แร่เหล็กไหล?” ลุงบุญทวนคำ “ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย” “มันเป็นแร่ที่หายากมากค่ะลุง” พราวอธิบาย “และพวกนายทุนกลุ่มนั้น กำลังจะนำมันไปใช้ในทางที่ผิด” “แล้วพวกเขาจะมาทำลายป่าของเราเพื่ออะไร?” ชาวบ้านคนหนึ่งถาม “เพราะแร่พวกนี้มีราคาแพงมาก” พราวตอบ “และพวกนั้นก็ต้องการจะกอบโกยผลประโยชน์ให้มากที่สุด โดยไม่สนใจว่าป่าของเราจะเสียหายแค่ไหน” “แล้วเราจะทำยังไงดี?” แม่หล้าถามด้วยน้ำเสียงกังวล “เราจะสู้กับพวกนั้นได้ยังไง?” “เราต้องร่วมมือกัน” พราวพูดอย่างเด็ดเดี่ยว “เราต้องไม่ยอมให้พวกนั้นเข้ามาทำลายบ้านของเรา” “แต่เราจะทำอะไรได้ล่ะ?” ป้ามีถาม “พวกนั้นมีปืน มีกำลังมากกว่าเราเยอะ” “เรามีอย่างหนึ่งที่พวกนั้นไม่มี” พราวพูดพลางมองไปรอบๆ “เรามีผืนป่าแห่งนี้ เรามีธรรมชาติที่คอยช่วยเหลือเรา” “หมายความว่ายังไง?” ลุงบุญถาม “พวกนั้นกำลังขุดอุโมงค์เข้าไปในภูเขา” พราวอธิบาย “ซึ่งอันตรายมาก ถ้าเราหาทางทำให้เส้นทางนั้นมันไม่มั่นคง หรือทำให้เกิดการถล่มลงมา พวกนั้นก็จะทำงานต่อไม่ได้” “แต่… นั่นมันอันตรายเกินไปนะพราว” ลุงบุญกล่าว “ถ้าเกิดการถล่มจริงๆ พวกที่อยู่ในนั้นก็อาจจะเสียชีวิตได้” “เราจะไม่ทำร้ายใครถึงชีวิตค่ะลุง” พราวรีบแก้ “เราแค่จะทำให้พวกเขาหยุดทำงานชั่วคราว ทำให้พวกเขาตกใจ และถอยกลับไป” “เราจะทำอะไรได้บ้างล่ะ?” แสงถาม “เราจะใช้ธรรมชาติให้เป็นประโยชน์” พราวพูด “พวกเราพอจะรู้วิธีสร้างเขื่อนเล็กๆ ชั่วคราว เพื่อเบี่ยงเบนทางน้ำได้ไหม?” “ทำได้สิ” ลุงคำตอบ “สมัยก่อนเวลาหน้าแล้ง เราก็เคยทำแบบนั้นเพื่อกักเก็บน้ำ” “ดีเลย” พราวกล่าว “เราจะหาทางเบี่ยงเบนทางน้ำจากลำธารบนเขา ให้ไหลเข้าไปในอุโมงค์ที่พวกนั้นกำลังขุดอยู่” “แต่น้ำจะไหลเข้าไปในนั้นได้ยังไง?” ป้องถาม “เราจะใช้ภูมิปัญญาของเรา” พราวตอบ “เราจะหาทางเชื่อมต่อลำธารกับปากอุโมงค์ที่พวกเขาขุดขึ้นมาใหม่” “แล้วถ้าพวกนั้นรู้ตัวก่อนล่ะ?” แสงถาม “เราต้องทำอย่างรวดเร็ว และลับๆ” พราวตอบ “พวกเราจะแบ่งทีมกัน” “ทีมแรก” พราวหันไปทางลุงคำและป้ามี “ให้ไปรวบรวมชาวบ้านที่พอจะมีความรู้เรื่องการสร้างเขื่อนชั่วคราว ช่วยกันเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็น พวกกิ่งไม้ ท่อนไม้ และหิน” “ทีมที่สอง” พราวหันไปทางแสงและป้อง “ให้ไปช่วยกันสำรวจเส้นทางลำธารบนเขา ว่ามีจุดไหนที่เหมาะสมที่สุดในการเบี่ยงเบนทางน้ำ” “ส่วนฉัน” พราวพูด “จะไปบอกข่าวกับชาวบ้านที่เหลือ ให้เตรียมพร้อมรับสถานการณ์ และคอยสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของพวกนายทุน” “แล้วเราจะเริ่มเมื่อไหร่?” ลุงบุญถาม “พรุ่งนี้เช้า” พราวตอบ “ก่อนตะวันขึ้น เราต้องดำเนินการให้เสร็จสิ้น” “ทั้งหมดนี้ เพื่อปกป้องผืนป่าอันเป็นบ้านของเรา” พราวกล่าวทิ้งท้าย พร้อมกับมองไปยังชาวบ้านทุกคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น