อาการของคุณหญิงบุปผาที่กำเริบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้บรรยากาศในคฤหาสน์ชาญชัยวิทย์เต็มไปด้วยความโกลาหล คุณชายชานนท์รีบกลับมาดูแลมารดาอย่างใกล้ชิด เขาพบว่าคุณหญิงบุปผามีอาการเลอะเลือน ความจำสับสน สลับไปมาระหว่างอดีตและปัจจุบัน ราวกับว่าเธอได้ย้อนเวลากลับไปอยู่ในช่วงเวลาที่ยังมีชีวิตอยู่กับสามีผู้ล่วงลับ มะลิได้รับข่าวคราวเกี่ยวกับอาการของคุณหญิงบุปผาจากพนักงานคนหนึ่งในครัว เธอรู้สึกเป็นห่วงอย่างยิ่ง แม้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับคุณหญิงบุปผาจะเพิ่งเริ่มต้น และเต็มไปด้วยความซับซ้อน แต่เธอก็ยังคงรู้สึกขอบคุณที่คุณหญิงฯ ได้มอบสร้อยคอเส้นสำคัญมาให้ “คุณชายชานนท์… เขาดูเครียดมากเลยค่ะ” พนักงานคนนั้นเล่าด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “เห็นว่าคุณหญิงบุปผา… จำอะไรไม่ได้เลย… บางทีก็เรียกชื่อพ่อคุณชาย… บางทีก็เหมือนจะจำท่านได้… สับสนไปหมด” มะลิถอนหายใจเบาๆ เธอเข้าใจดีถึงความเจ็บปวดที่คุณชายชานนท์กำลังเผชิญอยู่ การสูญเสียมารดาที่กำลังป่วยหนัก และความสับสนที่เกิดขึ้นในครอบครัว เป็นเรื่องที่หนักหนาเกินกว่าที่ใครจะแบกรับไหว ในช่วงเวลาที่วุ่นวายนั้นเอง มะลิก็ได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง มันเป็นจดหมายที่ส่งมาโดยไม่ระบุชื่อผู้ส่ง แต่จากลายมือที่เธอคุ้นเคย มันคือจดหมายจากใครบางคนในอดีต… เธอเปิดซองจดหมายออกด้วยมือที่สั่นเทา ข้างในมีกระดาษแผ่นเดียวถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย เธอคลี่มันออกอ่าน ข้อความข้างในเขียนด้วยลายมือที่ดูเหมือนรีบร้อนแต่ชัดเจน “ถึง มะลิ ฉันรู้ว่าเธอคงกำลังสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น และเรื่องที่ได้รู้เกี่ยวกับอดีต… โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องสร้อยคอเส้นนั้น… ฉันคือคนที่แม่ของเธอเคยรัก… และเป็นพ่อของเธอ… ถึงแม้ว่า… ฉันจะไม่ได้มีโอกาส… ได้เลี้ยงดูเธอ… ด้วยตัวเองก็ตาม… ฉันรู้ว่า… ฉันทำผิดพลาดไปมาก… ในอดีต… การตัดสินใจของฉัน… ทำให้เกิดความเจ็บปวด… กับผู้หญิงที่ฉันรัก… และกับลูก… ที่ฉันไม่เคยได้ดูแล… คุณหญิงบุปผา… เธอเป็นผู้หญิงที่ดี… เธอเข้มแข็ง… เธอรักฉัน… และพยายามทำทุกอย่าง… เพื่อครอบครัวของเรา… แต่… ฉันก็ไม่เคยลืม… ผู้หญิงอีกคน… ที่ทำให้หัวใจของฉัน… เคยเต้นแรง… สร้อยคอเส้นนั้น… คือของแม่ของเธอ… เธอเป็นคนถักทอ… และมอบมันให้ฉัน… เป็นสัญลักษณ์… ของความรัก… ของเรา… ตอนนี้… ฉันกำลังจะจากไป… อย่างแท้จริง… ร่างกายของฉัน… มันอ่อนแอลงทุกวัน… แต่… จิตใจของฉัน… ยังคงอยู่… ฉันอยากให้เธอ… รู้ว่า… เธอไม่ได้อยู่คนเดียว… ฉัน… ถึงแม้จะจากไปแล้ว… ก็จะคอยมองดูเธอ… อยู่เสมอ… ขอให้เธอ… มีความสุข… และใช้ชีวิต… อย่างเข้มแข็ง… จาก… คนที่รักเธอเสมอ…” น้ำตาของมะลิไหลอาบแก้มขณะที่อ่านจดหมายฉบับนั้นจบ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้รับจดหมายจากพ่อของเธอเอง แม้ว่าเขาจะจากไปนานแล้วก็ตาม จดหมายฉบับนี้… มันเหมือนเป็นคำขอโทษ… และเป็นการบอกลา… ในเวลาเดียวกัน เธอประคองจดหมายไว้ในมือ รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ มันไม่ใช่ความอบอุ่นที่มาจากการครอบครองทรัพย์สิน หรือตำแหน่ง แต่เป็นความอบอุ่นที่มาจากการได้รับรู้ถึงความรัก… และความผูกพัน… ที่มีอยู่จริง… แม้จะถูกพรากไปนานแสนนาน ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายจากคุณชายชานนท์ “ฮัลโหล… มะลิ” เสียงของคุณชายชานนท์ฟังดูอ่อนล้า “เป็นไงบ้าง… ที่ครัว” “มะลิ… มะลิไม่เป็นไรค่ะคุณชาย” มะลิพยายามตอบเสียงให้ปกติที่สุด “คุณหญิงบุปผา… เป็นอย่างไรบ้างคะ” “อาการทรงตัว… แต่ก็ยังคงสับสนอยู่” คุณชายชานนท์ถอนหายใจ “หมอบอกว่า… ต้องใช้เวลา… และต้องมีคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด… ฉัน… ฉันคงต้องอยู่ที่นี่… อีกสักพัก” “มะลิเข้าใจค่ะ” มะลิพูด “ถ้าคุณชายต้องการอะไร… บอกมะลิได้เสมอนะคะ” “ขอบคุณนะมะลิ” คุณชายชานนท์หยุดไปครู่หนึ่ง “บางที… ฉันอาจจะ… ต้องการให้เธอ… มาอยู่เป็นเพื่อนแม่ฉันสักพัก… ถ้าเธอไม่รังเกียจ” มะลิรู้สึกแปลกใจกับคำขอของเขา “มะลิ… มะลิจะไปค่ะ” เธอตอบรับทันที “มะลิจะรีบไปตอนนี้เลยค่ะ” เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงตัดสินใจตอบรับคำขอของเขาอย่างรวดเร็วเช่นนั้น อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ… หรืออาจจะเป็นเพราะ… ความปรารถนาที่จะเข้าใจ… และเชื่อมโยง… กับครอบครัวของเขา… ให้มากขึ้น หลังจากวางสายจากคุณชายชานนท์ มะลิก็รีบจัดการงานที่ค้างอยู่ให้เรียบร้อย เธอตัดสินใจจะนำสร้อยคอที่เธอได้รับจากคุณหญิงบุปผา ไปให้คุณหญิงฯ ดูอีกครั้ง เธอคิดว่า… บางที… การได้เห็นสร้อยคอเส้นนี้… อาจจะช่วยปลุกความทรงจำบางอย่างของคุณหญิงฯ ให้กลับคืนมาก็ได้ ขณะที่เธอกำลังจะออกจากครัว เธอก็เห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าครัว เป็นชายวัยกลางคน รูปร่างสูงผอม สวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้าเกือบทั้งหมด เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังเฝ้ารอใครบางคน หัวใจของมะลิเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย เป็นความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความสงสัย ความหวาดกลัว และความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก… ราวกับว่า… เธอเคยพบเจอเงาบางๆ แบบนี้… ในความทรงจำที่เลือนราง… ของเธอ…