วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วารินทร์พยายามปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมในโรงเรียนให้ได้มากที่สุด แม้ว่าแนวคิดเรื่องการปรับปรุงหลักสูตรของเธอจะยังไม่ได้รับการยอมรับ แต่เธอก็ยังคงสอนนักเรียนอย่างเต็มที่ เธอสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในตัวภวัตเช่นกัน เขากลายเป็นคนที่มีท่าทีเป็นมิตรกับเธอมากขึ้น แววตาที่เคยเย็นชาเริ่มอบอุ่นขึ้น และบางครั้งเธอก็เห็นรอยยิ้มที่จริงใจของเขา ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เหมือนดอกปีบที่ค่อยๆ ผลิบานอย่างเงียบๆ แม้จะไม่มีการแสดงออกที่ชัดเจน แต่ความรู้สึกดีๆ ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของทั้งสองฝ่าย เย็นวันศุกร์ วารินทร์กำลังเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน เธอได้รับข้อความจากภวัต “คุณวารินทร์ครับ คืนนี้ผมมีธุระที่ต้องไปจัดการที่บ้าน ถ้าสะดวก รบกวนคุณแวะมาที่บ้านผมหน่อยได้ไหมครับ พอดีผมต้องการคนช่วยดูเรื่องเอกสารบางอย่าง” วารินทร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง การไปบ้านของภวัต ถือเป็นก้าวที่ใหญ่เกินไปสำหรับเธอ แต่เมื่อนึกถึงความช่วยเหลือที่เขาเคยให้เธอ และความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา เธอก็ตัดสินใจตอบตกลง “ค่ะ คุณภวัต ฉันจะไปค่ะ” เมื่อไปถึงคฤหาสน์หรูของภวัต เธอก็ต้องตะลึงกับความอลังการอีกครั้ง สวนดอกไม้ที่ตกแต่งอย่างสวยงามอยู่เบื้องหน้า ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร “คุณวารินทร์ มาแล้วหรือครับ เชิญข้างในก่อนเลยครับ” ภวัตเดินออกมาต้อนรับ เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ แต่ก็ยังคงดูดีมีสง่า “ค่ะ” วารินทร์ตอบพลางเดินตามเขาเข้าไปในบ้าน ภายในบ้านตกแต่งอย่างหรูหรา ทว่ากลับดูอบอุ่นและเป็นกันเองกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ ภวัตพาเธอไปยังห้องทำงานขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน “ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่รบกวนเวลาคุณ” ภวัตกล่าว “พอดีผมกำลังจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ เพื่อนำเสนอแผนธุรกิจใหม่ให้กับครอบครัว แต่ผมรู้สึกไม่มั่นใจในบางส่วน เลยอยากจะให้คุณช่วยดูให้” วารินทร์พยักหน้า เธอเริ่มอ่านเอกสารที่ภวัตวางอยู่ตรงหน้า มันเป็นแผนธุรกิจเกี่ยวกับการลงทุนในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และเทคโนโลยี “แผนของคุณภวัตดูดีมากเลยค่ะ” วารินทร์กล่าวชม “แต่ดิฉันคิดว่า... ตรงส่วนของการวิเคราะห์ตลาด อาจจะต้องลงรายละเอียดอีกนิดหน่อยค่ะ” เธอก็เริ่มให้คำแนะนำและแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับแผนธุรกิจนั้นอย่างตรงไปตรงมา ภวัตฟังเธออย่างตั้งใจ เขาดูผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อได้พูดคุยกับเธอ “คุณวารินทร์ครับ” ภวัตกล่าวขึ้นหลังจากที่ทั้งสองคนทำงานไปสักพัก “ผมขอถามอะไรคุณหน่อยได้ไหมครับ” “ค่ะ เชิญค่ะ” “คุณคิดอย่างไรกับผมครับ” ภวัตถามตรงๆ “ผมรู้ว่าคุณอาจจะมองว่าผมเป็นคนที่มาจากอีกโลกหนึ่ง เป็นคนที่ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบไปเสียหมด” วารินทร์เงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี “ผม... ผมไม่ใช่คนที่สมบูรณ์แบบอย่างที่คุณคิดหรอกครับ” ภวัตพูดต่อ น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง “ผมก็มีปัญหา มีความกดดัน มีความไม่มั่นใจเหมือนกัน” “ดิฉันรู้ค่ะ” วารินทร์ตอบ “จากข้อความที่คุณเคยส่งมาให้ดิฉัน” ภวัตหันมามองเธอ แววตาของเขาสะท้อนถึงความประหลาดใจ “คุณ... คุณรับข้อความของผมด้วยเหรอครับ” “ค่ะ” วารินทร์ตอบ “ดิฉัน... ดิฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณนะคะ” “จริงๆ หรือครับ” ภวัตถาม ราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง “ผมคิดว่า... คุณคงจะรังเกียจผมเสียอีก ที่ผมเอาแต่ระบายปัญหาให้คุณฟัง” “เปล่าค่ะ” วารินทร์ส่ายหน้า “ดิฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย” บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงานอีกต่อไป แต่เป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น “คุณวารินทร์ครับ” ภวัตลุกขึ้นยืน และเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ “ผม... ผมชอบคุณนะครับ” วารินทร์เบิกตากว้าง เธอไม่คิดว่าภวัตจะกล้าพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ “ผมรู้ว่ามันอาจจะดูไม่เหมาะสม” ภวัตพูดต่อ “เรามาจากคนละโลกกันจริงๆ แต่ทุกครั้งที่ได้คุยกับคุณ ได้เห็นรอยยิ้มของคุณ ผมรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก” หัวใจของวารินทร์เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายอย่างภวัตจะรู้สึกแบบเดียวกันกับเธอ “ดิฉัน... ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ” วารินทร์ตอบเสียงสั่นเครือ “ดิฉันรู้สึกดีกับคุณภวัตมาตลอด” ภวัตยิ้มกว้าง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดีใจ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของวารินทร์อย่างแผ่วเบา “คุณวารินทร์ครับ” เขาพึมพำ “ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบากใจ” “ไม่เป็นไรค่ะ” วารินทร์ตอบ “ดิฉัน... ดิฉันก็รู้สึกดีใจค่ะ” ทั้งสองคนมองตากันอย่างลึกซึ้ง ในที่สุด ภวัตก็ค่อยๆ โน้มตัวลงมาจูบวารินทร์อย่างอ่อนโยน มันเป็นการจูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น และความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ใช้เวลาพูดคุยกันต่ออีกพักใหญ่ ภวัตเล่าถึงความฝันของเขาที่อยากจะมีธุรกิจของตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาครอบครัว และวารินทร์ก็ให้กำลังใจเขา “คุณภวัตต้องทำได้แน่นอนค่ะ” วารินทร์บอก “ดิฉันเชื่อในตัวคุณ” เมื่อถึงเวลาอันสมควร วารินทร์ก็ขอตัวกลับ ภวัตเดินไปส่งเธอที่รถ “ขอบคุณมากนะครับคุณวารินทร์” ภวัตกล่าว “ที่มาช่วยผม และ... ที่อยู่ตรงนี้กับผม” “ไม่เป็นไรค่ะ” วารินทร์ยิ้ม “ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะคะ” ขณะที่ขับรถกลับบ้าน วารินทร์ยังคงรู้สึกเคลิ้มฝัน เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ความสัมพันธ์กับภวัต ที่เคยเป็นเพียงความหวังอันริบหรี่ บัดนี้ได้กลายเป็นความจริงขึ้นมาแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดกังวลไม่ได้ ความแตกต่างทางสังคมและฐานะของพวกเขายังคงเป็นอุปสรรคสำคัญ และเธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ คงไม่ง่ายอย่างที่คิด