วันแรกของการสอนของวารินทร์ผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเล เธอต้องเผชิญกับนักเรียนห้อง ม.3/5 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความแสบซ่า ไม่ยอมนั่งเรียน และชอบก่อกวนกันไปมา เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ เสียงล้อเลียนดังแทรกเข้ามาตลอดการสอน ทำให้เธอต้องคอยตักเตือนอยู่เกือบตลอดเวลา “นักเรียนคะ ได้โปรดเงียบกันหน่อยนะคะ เราจะมาเรียนบทต่อไปกันแล้ว” วารินทร์พยายามใช้เสียงที่หนักแน่น แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน “โหย อาจารย์ครับ เมื่อยมือจะแย่แล้วครับ” เด็กชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหลังตะโกนขึ้น “ใช่ครับอาจารย์! พักก่อนได้ไหมครับ” เสียงเด็กอีกคนสมทบ วารินทร์ถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ว่าถ้าตามใจเด็กๆ วันนี้ บทเรียนคงไม่คืบหน้าไปไหน “เอาล่ะค่ะ ครูจะให้เวลาพัก 5 นาที หลังจากนั้น เราจะมาต่อกันให้เสร็จนะคะ” นักเรียนพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ รีบลุกขึ้นเดินไปมาในห้อง หรือไม่ก็ยืนคุยกันเสียงดัง วารินทร์มองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่กุมขมับ นี่เธอจะสามารถควบคุมเด็กๆ กลุ่มนี้ได้จริงๆ หรือ “อาจารย์ครับ” เสียงของภวัตดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียน เขาเพิ่งสอนเสร็จจากห้องข้างๆ “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ เห็นเสียงดังเชียว” “อ๋อ อาจารย์ภวัตพอดีค่ะ เด็กๆ ห้องนี้…ค่อนข้างมีพลังเยอะไปหน่อยค่ะ” วารินทร์ยิ้มแหยๆ ภวัตหัวเราะ “ห้อง ม.3/5 นี่เอง พวกเขาเป็นแบบนี้ประจำแหละครับ ไม่ต้องกังวลมากหรอกครับ เดี๋ยวพอรู้จักอาจารย์ไปสักพัก พวกเขาก็จะเริ่มเคารพเอง” “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ” วารินทร์ตอบ “ตอนนี้กำลังให้เด็กๆ พัก 5 นาทีค่ะ” “ดีแล้วครับ การให้เวลาพักบ้างก็ช่วยได้” ภวัตพยักหน้า “ถ้าต้องการให้ผมช่วยดู หรือช่วยปรามเมื่อไหร่ บอกได้เลยนะครับ” “ขอบคุณมากค่ะ” เมื่อหมดเวลาพัก วารินทร์พยายามเรียกนักเรียนกลับมานั่งที่ แต่ก็ดูเหมือนจะยากกว่าเดิม เด็กๆ เริ่มอู้กันมากขึ้นเรื่อยๆ “อาจารย์ครับ ผมปวดฉี่ครับ” “อาจารย์ครับ ขออนุญาตไปดื่มน้ำครับ” “อาจารย์ครับ เพื่อนผมแกล้งผมครับ” วารินทร์รู้สึกเหนื่อยล้า เธอพยายามตอบคำถามทีละคน แต่ก็มีนักเรียนคนอื่นๆ ที่คอยหาเรื่องก่อกวนไม่หยุดหย่อน “พวกแกนี่มันตัวปัญหาจริงๆ เลย!” เสียงตะคอกดังขึ้นจากนักเรียนหญิงคนหนึ่งในแถวหน้า เธอชื่อชมพู่ เป็นนักเรียนหัวกะทิของห้อง แต่ก็ขึ้นชื่อเรื่องนิสัยที่เอาแต่ใจและไม่ชอบฟังใคร “ชมพู่! เธอพูดจาไม่ดีกับอาจารย์นะ!” เพื่อนของชมพู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบเตือน “ฉันไม่ได้พูดไม่ดีสักหน่อย ก็แค่พูดความจริง” ชมพู่เชิดหน้าขึ้น วารินทร์เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอพยายามควบคุมอารมณ์ “ชมพู่คะ การพูดแบบนี้ไม่สุภาพนะคะ ถ้าไม่พอใจอะไร ครูอยากให้เธอพูดคุยกันดีๆ” “ก็อาจารย์สอนไม่รู้เรื่องนี่คะ! เรียนไปก็ไม่เห็นจะเข้าใจตรงไหนเลย!” ชมพู่ตอบเสียงดัง นักเรียนคนอื่นๆ เริ่มหันมามอง วารินทร์รู้สึกหน้าชาไปหมด เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน เธอไม่รู้จะรับมืออย่างไรดี “นี่เธอ! กล้าพูดกับอาจารย์แบบนี้ได้ยังไง!” เสียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งในห้องตะโกนขึ้น เขาเป็นเพื่อนสนิทของชมพู่ “ใช่! อาจารย์วารินทร์สอนดีจะตาย!” เสียงอีกคนเสริม บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นทันที วารินทร์เห็นว่าเรื่องกำลังจะบานปลาย จึงตัดสินใจใช้ไม้ตาย “เอาล่ะค่ะ ครูเข้าใจว่าอาจารย์อาจจะสอนไม่ถูกใจนักเรียนทุกคน” วารินทร์สูดหายใจลึกๆ “แต่สิ่งที่ครูไม่เข้าใจคือ ทำไมชมพู่ถึงได้พูดจาไม่ให้เกียรติครูแบบนี้คะ” ชมพู่ชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าวารินทร์จะถามกลับแบบนี้ “ถ้าชมพู่คิดว่าครูสอนไม่ดี หรือไม่เข้าใจตรงไหน ครูอยากให้ชมพู่มาคุยกับครูส่วนตัวหลังเลิกเรียนนะคะ เราจะได้ปรับความเข้าใจกัน” วารินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ก็ยังคงความเด็ดขาด “ส่วนนักเรียนคนอื่นๆ ถ้ามีปัญหาอะไรในการเรียนการสอน ครูพร้อมรับฟังเสมอค่ะ” เธอหันไปยิ้มให้ภวัตที่ยืนมองอยู่หน้าประตู “อาจารย์ภวัตคะ พอดีครูต้องคุยกับนักเรียนคนนี้เป็นการส่วนตัวน่ะค่ะ รบกวนอาจารย์ช่วยดูแลนักเรียนที่เหลือให้สักครู่ได้ไหมคะ” ภวัตพยักหน้า “ได้เลยครับ อาจารย์วารินทร์” วารินทร์เดินไปหาชมพู่ “ไปค่ะ ชมพู่ เราไปคุยกันที่ห้องพักครูดีกว่า” เมื่อวารินทร์และชมพู่เดินออกจากห้องไป ภวัตก็ก้าวเข้ามาแทนที่ “เอาล่ะนักเรียน วันนี้อาจารย์มีเรื่องจะคุยกับพวกเธอ” ในห้องพักครู วารินทร์นั่งลงเผชิญหน้ากับชมพู่ “ครูอยากรู้ว่าทำไมวันนี้ชมพู่ถึงได้แสดงพฤติกรรมแบบนี้ออกมา” วารินทร์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ชมพู่ก้มหน้าลง “ก็…หนูรู้สึกว่าอาจารย์สอนเร็วไปค่ะ แล้วก็บางทีก็พูดไม่ค่อยชัด หนูเลยไม่ค่อยเข้าใจ” “แล้วทำไมไม่บอกครูตรงๆ ล่ะคะ ทำไมต้องใช้คำพูดที่รุนแรงแบบนั้น” วารินทร์ถามต่อ “หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ…บางทีหนูก็อยากให้คนอื่นรู้ว่าหนูรู้สึกยังไง” ชมพู่ตอบเสียงเบา วารินทร์ถอนหายใจ “ครูเข้าใจว่าชมพู่เป็นเด็กเรียนเก่ง และอาจจะมีความคาดหวังสูง แต่การแสดงออกที่ถูกต้องเป็นสิ่งสำคัญนะคะ ถ้าชมพู่มีปัญหาอะไร ครูพร้อมจะช่วยเหลือเสมอ แต่ต้องบอกกันด้วยเหตุผลนะคะ” “ค่ะ หนูขอโทษค่ะอาจารย์” ชมพู่เงยหน้าขึ้นมองวารินทร์ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “ไม่เป็นไรค่ะ ครูให้อภัย” วารินทร์ยิ้ม “ต่อไปนี้ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ หรือมีปัญหาอะไร บอกครูได้เสมอเลยนะคะ” ชมพู่พยักหน้าอย่างเข้าใจ เมื่อวารินทร์กลับมาที่ห้องเรียน ภวัตก็กำลังจะหมดคาบพอดี “เป็นไงบ้างครับ” ภวัตถาม “เรียบร้อยดีค่ะ ขอบคุณอาจารย์มากนะคะที่ช่วยดูแลนักเรียนให้” วารินทร์กล่าว “ไม่เป็นไรครับ” ภวัตยิ้ม “นี่เป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่อยู่แล้ว” หลังจากเลิกเรียน วารินทร์เก็บข้าวของ เตรียมตัวกลับบ้าน เธอรู้สึกเหนื่อยอ่อน แต่ก็รู้สึกดีใจที่สามารถผ่านวันแรกของการสอนไปได้ “อาจารย์วารินทร์ครับ” เสียงของภวัตดังขึ้นอีกครั้ง “เย็นนี้ว่างไหมครับ พอดีผมกำลังจะไปทานอาหารเย็นแถวสยามน่ะครับ อยากจะชวนอาจารย์ไปด้วย ถ้าอาจารย์ไม่รังเกียจ” วารินทร์แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกยินดี “เอ่อ…ก็ได้ค่ะ” “เยี่ยมเลยครับ งั้นเจอกันที่หน้าโรงเรียนนะครับ” ภวัตยิ้ม ก่อนจะเดินจากไป วารินทร์มองตามหลังเขาไป รู้สึกว่าวันแรกที่โรงเรียนแห่งนี้ ช่างเต็มไปด้วยเรื่องราวที่น่าจดจำจริงๆ