วันเวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับวารินทร์ ราวกับโลกทั้งใบได้หยุดหมุนนับตั้งแต่เธอได้ล่วงรู้ความจริงอันเจ็บปวดจากปากของภวัต การหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าของทั้งคู่กลายเป็นพายุเงียบที่ก่อตัวขึ้นภายในกำแพงโรงเรียนอันหรูหราแห่งนี้ สายตาที่เคยทอประกายเต็มไปด้วยความอบอุ่นเมื่อมองกัน บัดนี้กลับหลบหลีก ราวกับจะซ่อนความรู้สึกที่ซับซ้อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเป็นครู เธอพยายามทุ่มเทให้กับการสอนอย่างเต็มที่ ปากกาในมือขยับลากเส้นบนกระดาษ ถ้อยคำของสุนทรภู่ที่บรรยายถึงความรักและความเศร้าสร้อย ถูกถ่ายทอดออกไปให้นักเรียน แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยบทกวีที่ไม่มีวันแต่งจบ เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ดังอยู่รอบกาย ดูเหมือนจะยิ่งขับเน้นความอ้างว้างในใจของเธอให้เด่นชัดขึ้น “อาจารย์วารินทร์คะ” เสียงเล็กๆ ของนักเรียนคนหนึ่งดังขึ้น ดึงสติของเธอให้กลับมาสู่ห้องเรียน “บทกลอนนี้เศร้าจังเลยค่ะ ทำไมตัวละครถึงต้องพลัดพรากกันด้วยคะ” วารินทร์ยิ้มบางๆ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่รุมเร้า “บางที ชีวิตก็เหมือนบทกวีนะจ๊ะ มันไม่ได้สวยงามเสมอไป บางครั้งก็มีเรื่องราวที่ทำให้เราต้องเสียใจ หรือต้องจากลา แต่สิ่งสำคัญคือเราเรียนรู้อะไรจากมันต่างหาก” เธอพูดพลางกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องเรียน แต่แววตากลับหยุดนิ่งเมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยของภวัตที่ยืนพิงกรอบประตูห้องเรียนอยู่ สายตาของเขาดูเหมือนจะมองมาที่เธอ แต่ก็เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น หลังเลิกเรียน วารินทร์เร่งเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาโดยตรงอีก แม้ว่าภายใต้สถานการณ์ที่ผ่านมา เธอจะพยายามทำความเข้าใจในมุมของเขา แต่การรับรู้ว่าเขาเคยโกหกเธอ และความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอาจเป็นเพียงภาพลวงตา มันทำให้หัวใจของเธอปวดร้าวเกินกว่าจะรับไหว “วารินทร์” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง เธอชะงักเท้าแต่ไม่ได้หันกลับไป “ผมอยากคุยกับคุณ” เธอสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้า “ตอนนี้ฉันไม่ว่างค่ะ อาจารย์ภวัต” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ “ผมรู้ว่าคุณโกรธ” ภวัตเดินเข้ามาใกล้ จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา “ผมขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณ” “แต่คุณก็เลือกที่จะปิดบังนะคะ” วารินทร์หันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความผิดหวัง “คุณรู้ดีว่าฉันรู้สึกอย่างไร แต่คุณกลับปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดมาตลอด” “ผม… ผมไม่รู้จะเริ่มยังไง” ภวัตถอนหายใจหนัก “สถานการณ์ของผมมันซับซ้อนมาก การเปิดเผยเรื่องราวของครอบครัวผม มันจะส่งผลกระทบต่อหลายๆ อย่าง รวมถึงโรงเรียนแห่งนี้ด้วย” “แล้วความรู้สึกของฉันล่ะคะ สำคัญน้อยกว่าผลกระทบเหล่านั้นหรือเปล่า” วารินทร์ถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ฉันไม่ใช่คนที่คุณจะเอามาเล่นกับความรู้สึกได้นะคะ” “อย่าพูดแบบนั้น วารินทร์” ภวัตจับมือเธอไว้แน่น “ผมไม่เคยคิดจะเล่นกับความรู้สึกของคุณเลยสักนิด ผม… ผมรักคุณนะ” คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกมาจากปากเขาในยามนี้ กลับไม่ได้ทำให้หัวใจของวารินทร์พองโตเหมือนเช่นเคย แต่มันกลับทำให้รู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดบางอย่างที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด “ถ้าคุณรักฉันจริงๆ ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรกคะ” เธอถามเสียงแผ่ว “ทำไมถึงต้องปล่อยให้ฉันหลงผิดคิดไปเอง” “ผมกลัว… กลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริงทั้งหมด คุณจะรับไม่ได้” ภวัตสารภาพ “ผมกลัวว่าจะสูญเสียคุณไป ผมเลยเลือกที่จะเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว” “แล้วตอนนี้ล่ะคะ คุณคิดว่าฉันจะรับได้ไหม” วารินทร์ดึงมือออก “ฉันต้องการเวลาค่ะ” เธอไม่รอให้เขาตอบ เธอหมุนตัวเดินออกไปจากห้องเรียน ทิ้งให้ภวัตยืนอยู่เพียงลำพังในความเงียบอันหนักอึ้ง สายตาของเขาจับจ้องตามแผ่นหลังของเธอไปจนลับตา ราวกับจะอ้อนวอนให้เธออยู่ต่อ แต่เสียงหัวใจของเขาก็บอกเช่นกันว่าเธอต้องการเวลา และเขาต้องให้เวลากับเธอ วารินทร์เดินออกจากอาคารเรียนมายังสวนดอกไม้หลังโรงเรียน ที่นี่คือสถานที่ที่เธอรู้สึกสงบที่สุด เมื่ออยู่ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งใต้ต้นปีบใหญ่ หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างเงียบๆ ภาพใบหน้าของภวัต ความรู้สึกสับสน ความผิดหวัง และความรักที่สั่นคลอน ประดังประเดเข้ามาในหัว เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ความเชื่อใจที่เคยมีให้เขา บัดนี้มันสั่นคลอนอย่างรุนแรง การที่เขาปิดบังเธอเรื่องสำคัญขนาดนี้ มันทำให้เธอตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา “เป็นอะไรไปคะ ทำไมถึงมานั่งเสียใจอยู่คนเดียว” เสียงของอาจารย์สมศรีดังขึ้นอย่างนุ่มนวล วารินทร์สะดุ้งเล็กน้อย รีบปาดน้ำตาออกไปอย่างรวดเร็ว “ไม่มีอะไรค่ะอาจารย์แค่นิดหน่อย” เธอตอบ พยายามฝืนยิ้ม อาจารย์สมศรีทรุดตัวลงนั่งข้างๆ “อาจารย์รู้ว่ามันยากนะ โดยเฉพาะเมื่อความรู้สึกของเรามันเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องของคนอื่น” วารินทร์มองหน้าอาจารย์สมศรี “อาจารย์คะ หนูสับสนไปหมดแล้ว หนูไม่รู้ว่าจะเชื่อใคร หรือจะทำอย่างไรต่อไปดี” “ความจริงใจเป็นสิ่งสำคัญนะจ๊ะ” อาจารย์สมศรีกล่าว “และบางครั้ง ความรักก็ต้องผ่านบททดสอบที่ยากลำบาก เพื่อพิสูจน์ว่ามันแข็งแกร่งพอที่จะยืนหยัดได้หรือเปล่า” “หนูไม่แน่ใจว่าความรักของหนูกับอาจารย์ภวัตจะแข็งแกร่งพอหรือเปล่าค่ะ” วารินทร์พูดเสียงแผ่ว “หนูรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันพังทลายลงไปหมดแล้ว” “ไม่มีอะไรที่พังทลายไปหมดหรอกจ้ะ” อาจารย์สมศรีตบไหล่วารินทร์เบาๆ “บางครั้ง รอยร้าวที่เกิดขึ้น ก็เป็นโอกาสให้เราได้มองเห็นความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใน และเรียนรู้วิธีที่จะเยียวยามัน” วารินทร์เงยหน้ามองอาจารย์สมศรี แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ “หนูควรจะทำอย่างไรดีคะ” “ให้เวลากับตัวเองนะจ๊ะ และให้โอกาสกับความรู้สึกของตัวเองด้วย” อาจารย์สมศรีกล่าว “ถ้าความรักของพวกเธอเป็นของจริง มันจะหาทางกลับมาหาหนทางของมันเอง” วารินทร์มองไปที่ต้นปีบใหญ่ ดอกปีบสีขาวที่ร่วงหล่นลงมาสู่พื้นดิน ราวกับหยาดน้ำตาของธรรมชาติ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่คำพูดของอาจารย์สมศรีก็ช่วยปลอบประโลมหัวใจที่บอบช้ำของเธอได้บ้าง เธอได้แต่หวังว่า กาลเวลาและหัวใจของเธอเอง จะสามารถเยียวยารอยร้าวนี้ได้