หลังจากวันนั้น วารินทร์ก็เก็บตัวเงียบ เธอพยายามหลีกเลี่ยงการพบปะกับภวัตมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะต้องอยู่ในสถานที่เดียวกันอย่างห้องพักครู หรือในระหว่างการประชุม เธอก็จะพยายามไม่สบตาเขา ไม่พูดคุยกับเขา ราวกับว่าการกระทำเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ จะช่วยปกป้องหัวใจที่กำลังแตกสลายของเธอได้ แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่กัดกินอยู่ภายใน การได้เห็นภวัตพูดคุยกับอรุณีอย่างสนิทสนม ยิ่งทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบขึ้นไปอีก เธอพยายามบอกตัวเองว่าเรื่องราวระหว่างเธอกับภวัตจบลงแล้ว และเขาเองก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ แต่ภาพรอยยิ้มของเขาที่เคยมีให้เธอ ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ตลอดเวลา ในระหว่างพักกลางวัน วารินทร์เลือกที่จะทานอาหารเพียงลำพังในห้องพักครู เธอหยิบกล่องข้าวที่เธอเตรียมมาอย่างประณีต เปิดมันออก และมองอาหารในกล่องด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "นี่เธอเป็นอะไรไปวารินทร์" เสียงของครูมาลีดังขึ้น ครูรุ่นพี่ที่ใจดีและมักจะคอยเป็นห่วงเป็นใยเธอเสมอ "ดูซึมๆ ไปนะ ไม่สบายรึเปล่า" วารินทร์พยายามยิ้มตอบ "เปล่าค่ะครูมาลี แค่รู้สึกไม่ค่อยสบายท้องนิดหน่อยค่ะ" ครูมาลีมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "แน่ใจนะ ไม่ได้มีเรื่องไม่สบายใจอะไรเหรอ" วารินทร์ส่ายหน้า "ไม่มีค่ะ" เธอโกหก "ถ้ามีอะไรก็บอกครูได้นะ" ครูมาลีพูดอย่างจริงใจ "ครูอยู่ตรงนี้เสมอ" วารินทร์พยักหน้าขอบคุณ "ขอบคุณค่ะครู" ขณะที่เธอกำลังจะเริ่มทานอาหาร ภวัตก็เดินเข้ามาในห้องพักครูพร้อมกับอรุณี ทั้งสองคนกำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของอรุณีดังเป็นพิเศษ ราวกับจะเย้ยหยันความรู้สึกของวารินทร์ วารินทร์รีบก้มหน้าลงทานอาหารอย่างรวดเร็ว พยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า เธอไม่ต้องการให้ใครเห็นความอ่อนแอของเธอ "อรุณี วันนี้ไปทานข้าวที่โรงอาหารกันนะ" ภวัตชวน "เห็นว่ามีเมนูพิเศษวันนี้" "ไปสิคะ" อรุณียิ้มหวาน "อรุณีก็อยากทานเมนูพิเศษเหมือนกันค่ะ" วารินทร์ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะระเบิด เธอรีบทานอาหารจนหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องพักครูไป เธอต้องการหลีกหนีจากภาพตรงหน้าให้เร็วที่สุด เธอเดินออกมาข้างนอกอาคารเรียน มองหาที่ที่พอจะสงบได้สักครู่ ก่อนที่ชั่วโมงเรียนต่อไปจะเริ่มขึ้น "วารินทร์" เสียงเรียกนั้นดังขึ้นมาจากด้านหลัง วารินทร์หยุดเดิน เธอรู้ดีว่าเป็นเสียงใคร เธอหันกลับไปมอง ภวัตยืนอยู่ห่างจากเธอไม่กี่ก้าว แววตาของเขาดูเต็มไปด้วยความกังวล "คุณจะไปไหน" เขาถาม "ไปหาที่สงบๆ ค่ะ" วารินทร์ตอบเสียงเรียบ "ผมอยากคุยกับคุณ" ภวัตพูด "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วนี่คะ" วารินทร์ตอบอย่างเย็นชา "ผมรู้ว่าคุณกำลังเสียใจ" ภวัตพูด "และผมก็รู้สึกผิดจริงๆ" "คุณไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกค่ะ" วารินทร์พูด "คุณกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องสำหรับครอบครัวของคุณ" "แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องสำหรับหัวใจของผม" ภวัตพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง วารินทร์ชะงักไป เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณหมายความว่าอะไรคะ" "ผม... ผมไม่สามารถทำตามที่ถูกบังคับได้" ภวัตพูด "ผมหาทางออกอื่นแล้ว" วารินทร์ยังคงยืนนิ่ง เธอไม่เข้าใจว่าภวกกำลังพูดถึงอะไร "หาทางออกอื่น?" "ใช่" ภวัตพยักหน้า "ผมคุยกับทางครอบครัวแล้ว และผมก็บอกพวกเขาว่าผมจะไม่ยอมรับข้อตกลงนี้" วารินทร์อ้าปากค้าง เธอไม่คาดคิดว่าภวัตจะกล้าทำแบบนั้น "แล้ว... แล้วคุณจะทำอย่างไรคะ" "ผมจะหาทางแก้ไขปัญหาของครอบครัวด้วยตัวเอง" ภวัตตอบ "ถึงแม้ว่ามันจะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม" "แต่คุณบอกว่า... คุณถูกบังคับ" วารินทร์ยังคงสับสน "ผมเคยถูกบังคับ" ภวัตยอมรับ "แต่ผมไม่ยอมให้โชคชะตาเป็นคนกำหนดชีวิตของผม" เขาเดินเข้ามาใกล้วารินทร์มากขึ้น "ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะเลือกเส้นทางของผมเอง" วารินทร์มองเข้าไปในดวงตาของภวัต เธอเห็นความเด็ดเดี่ยวและความมุ่งมั่นที่ฉายชัดออกมา "แล้ว... แล้วคุณจะทำอย่างไรกับเรื่องผู้หญิงคนนั้นคะ" "ผมได้ปฏิเสธข้อเสนอนั้นไปแล้ว" ภวัตพูด "และผมก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่างที่จะตามมา" วารินทร์รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหลุดออกจากอก ความอึดอัดและความเจ็บปวดที่สะสมมาตลอดหลายวัน ค่อยๆ จางหายไป "คุณ... คุณแน่ใจเหรอคะ" "แน่ใจ" ภวัตยิ้มให้เธอ "ผมแน่ใจว่าผมรักคุณวารินทร์" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของวารินทร์เต้นแรงอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเจ็บปวด มันคือความสุขที่เอ่อล้นขึ้นมา "ภวัต..." "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" ภวัตพูดต่อ "ผมทำให้คุณเสียใจ ผมทำให้คุณผิดหวัง ผมขอโทษจริงๆ" "ไม่เป็นไรค่ะ" วารินทร์พูดทั้งน้ำตา "ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว" ภวัตยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเสียใจอีกแล้ว" ขณะที่ทั้งสองคนกำลังยืนอยู่ด้วยกัน ท่ามกลางความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมด้วยความรัก ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของภวัตก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนจะขมวดคิ้ว "ใครโทรมาคะ" วารินทร์ถาม "พ่อผมครับ" ภวัตตอบ "ผมต้องรับสาย" เขาเดินออกไปจากบริเวณนั้นเล็กน้อย เพื่อรับโทรศัพท์ ส่วนวารินทร์ก็ยืนมองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป ทั้งความหวัง ความกังวล และความรัก