"รู้เรื่อง... เรื่องที่เธอเป็น เอลล่า นักร้องสาวชื่อดังที่หายตัวไปน่ะสิ" นะโมพูดเสียงแผ่ว พยายามเก็บงำความตกใจเอาไว้ให้มากที่สุด แต่แววตาที่สั่นไหวของเขากลับฟ้องทุกอย่าง อัญชัน หรือ เอลล่า ที่ตอนนี้กลายเป็นเขาเองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของนะโม "เขา... ใครโทรมาคะ นะโม" เธอถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล ความหวังเล็กๆ ที่เคยมีเริ่มเลือนราง เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของเขาอีกครั้ง นะโมมองหน้าเธอ เขาเห็นความสับสนและความหวังที่ฉายชัดในดวงตาคู่นั้น มันยากเหลือเกินที่จะโกหกเธอต่อไป แต่เขาก็กลัว กลัวว่าความจริงจะทำลายความสงบสุขที่เธอเพิ่งจะค้นพบ กลัวว่าอดีตที่โหดร้ายจะพรากเธอไปจากเขาอีกครั้ง "เขา... เขาบอกว่ากำลังจะมาหา" นะโมเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ "ใครจะมาหาคะ บอกฉันสิ" อัญชันเร่งเสียงถาม เธอรู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์ไม่ดี ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นไปทั่วสันหลัง "เขา... เป็นผู้จัดการส่วนตัวของเอลล่า" นะโมกัดฟันพูด เขาไม่อยากจะเอ่ยคำนั้นออกมาเลยสักนิดเดียว "ผู้จัดการส่วนตัว... หมายความว่า... เขารู้แล้วเหรอคะว่าฉันอยู่ที่นี่" เสียงของอัญชันสั่นเครือ เธอหลับตาลงแน่น พยายามรวบรวมสติ "เขารู้ว่าเธอ... ว่าเอลล่าหายไปไหน" นะโมตอบอย่างอ้อมแอ้ม "เขาบอกว่าเจอหลักฐานบางอย่าง ทำให้รู้ว่าเธออยู่ที่นี่" "หลักฐานอะไรคะ" อัญชันถามเสียงแหบพร่า เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "เขาไม่ได้บอกรายละเอียด" นะโมส่ายหน้า "แต่เขาบอกว่าจะมาหาพรุ่งนี้ตอนบ่าย" อัญชันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในครัว ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เลือนรางเริ่มปรากฏขึ้นในหัวของเธออีกครั้ง เสียงกรีดร้อง เสียงไซเรน ภาพรถที่พุ่งชน ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของชายคนหนึ่ง "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันพร้อมเจอเขา" เธอพึมพำกับตัวเอง "ไม่ต้องห่วงนะ" นะโมรีบเข้ามาประคองเธอไว้ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ" "แต่... ถ้าเขาบังคับให้ฉันกลับไป..." อัญชันเงยหน้ามองนะโม น้ำตาคลอหน่วย "ฉัน... ฉันไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้วนะโม" "ฉันรู้" นะโมลูบหัวเธอเบาๆ "ที่นี่คือบ้านของเธอ ถ้าเธอไม่อยากไป ไม่มีใครบังคับเธอได้" "แต่... ถ้าเขาเอาเรื่องนี้ไปบอกนักข่าวล่ะคะ" อัญชันถามด้วยความกังวล "ชีวิตของครอบครัวเธอ... อาจจะเดือดร้อน" "ไม่ต้องคิดมากนะ" นะโมพยายามปลอบเธอ "เราจะคิดหาวิธีกัน" เขาพยายามมองหาคำตอบในดวงตาของเธอ แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับมีแต่ความหวาดกลัวและความสับสน อัญชันเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ความสุขที่เพิ่งจะค้นพบกำลังจะถูกพรากไปอีกครั้ง "ฉัน... ฉันอยากจะขอบคุณครอบครัวของเธอจริงๆ นะโม" อัญชันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ที่ให้ที่พักพิงและดูแลฉันมาตลอด" "พวกเขาเอ็นดูเธอมากนะ" นะโมยิ้มบางๆ "พวกเขายินดีที่ได้มีเธออยู่ด้วย" "แต่ถ้าฉันต้องไป..." เสียงของเธอขาดห้วง "ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆ ค่อยว่ากันอีกทีนะ" นะโมพูดปลอบ "ตอนนี้ เราต้องตั้งสติก่อน" เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องช่วยเธอให้ถึงที่สุด เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอปลอดภัย เพื่อให้เธอไม่ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตอันโหดร้ายนั้นอีก "พรุ่งนี้... ฉันจะไปด้วย" นะโมพูดอย่างแน่วแน่ "ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ" อัญชันพยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกซาบซึ้งใจในความห่วงใยของนะโม แต่ลึกๆ แล้วเธอก็ยังคงหวาดกลัวอยู่ดี "นะโมคะ" เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ถ้า... ถ้าฉันไม่ใช่ อัญชัน อีกต่อไป ถ้าฉันกลับไปเป็น เอลล่า... แล้ว... แล้วเราล่ะคะ" คำถามนั้นทำให้นะโมชะงักไป เขาไม่เคยคิดถึงอนาคตของเขากับเธออย่างจริงจังมาก่อน เขาแค่มีความสุขกับการอยู่ใกล้ๆ เธอ การได้เห็นเธอหัวเราะ ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ "เธอ... เธอคือเธอ" นะโมตอบอย่างตะกุกตะกัก "ไม่ว่าเธอจะเป็นใครก็ตาม ฉันก็ยังรักเธออยู่ดี" คำตอบนั้นทำให้อัญชันใจชื้นขึ้นมาบ้าง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ขอบคุณนะโม" เธอกระซิบ ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน พวกเขารู้ดีว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นวันสำคัญที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของอัญชันไปตลอดกาล "ฉัน... ฉันไปทำอะไรไว้เหรอคะ ทำไมเขาถึงต้องตามหาฉันขนาดนี้" อัญชันถามขึ้นอีกครั้ง "เขาบอกว่าเธอหายตัวไปอย่างลึกลับ" นะโมตอบ "ทำให้เกิดความเสียหายอย่างมากกับค่ายเพลงและบริษัทที่เกี่ยวข้อง" "ความเสียหาย... หมายถึงอะไรคะ" "ก็... ข่าวลือต่างๆ นานา" นะโมอธิบาย "อาจจะมีผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของค่ายเพลง หรืออาจจะทำให้โปรเจกต์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต้องหยุดชะงัก" อัญชันนิ่งไป เธอไม่เคยคิดว่าการหายตัวไปของเธอจะส่งผลกระทบมากขนาดนี้ "แล้ว... ผู้จัดการส่วนตัวคนนั้น... เขาดูเป็นคนยังไงคะ" "เขา... ดูเป็นคนจริงจังมาก" นะโมพยายามนึกภาพ "ดูเป็นมืออาชีพ และ... ดูเหมือนจะหงุดหงิดที่ไม่เจอเธอ" "เขาคงอยากให้ฉันกลับไปทำงานของเขา" อัญชันถอนหายใจ "แต่ฉัน... ฉันไม่อยากกลับไปอีกแล้วจริงๆ นะโม" "ฉันเข้าใจ" นะโมกล่าว "เราจะหาทางออกที่ดีที่สุดกัน" เขามองไปรอบๆ บ้านเล็กๆ หลังนี้ บ้านที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บ้านที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย บ้านที่ทำให้เธอเป็นตัวของตัวเอง "ที่นี่... คือบ้านของเธอแล้วนะ" นะโมพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เธอไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ถ้าเธอไม่ต้องการ" อัญชันมองนะโมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เจอเขา ได้เจอครอบครัวของเขา "ฉัน... ฉันจะสู้เพื่อสิ่งนี้" อัญชันพูดขึ้นอย่างมุ่งมั่น "ฉันจะไม่ยอมให้อดีตมาพรากความสุขไปจากฉันอีกแล้ว" นะโมยิ้ม เขาเห็นประกายแห่งความเข้มแข็งในดวงตาของเธออีกครั้ง ซึ่งเป็นประกายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตัว "อัญชัน" คนที่เขาเคยรู้จัก "ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ" นะโมกล่าว "เธอเข้มแข็งกว่าที่เธอคิด" ทั้งสองนั่งจับมือกันแน่น ปลอบประโลมซึ่งกันและกัน ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน ความหวังริบหรี่แต่ก็ยังคงมีอยู่ ว่าพวกเขาจะสามารถผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้