รถยนต์คันหรูพาทั้งสองมายังตึกสูงระฟ้าของค่ายเพลงแห่งหนึ่ง บรรยากาศภายในดูหรูหรา โอ่อ่า แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชาและไร้ชีวิตชีวา อัญชันก้าวลงจากรถด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้เลย "เชิญด้านในเลยครับ" คุณวิวัฒน์ผายมือเชิญ อัญชันเดินตามคุณวิวัฒน์เข้าไปในห้องทำงานขนาดใหญ่ ที่นั่นมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งรออยู่ เขาดูเคร่งขรึมและมีอำนาจ "นี่คือ คุณสมศักดิ์ ประธานค่ายเพลงของเรา" คุณวิวัฒน์แนะนำ "สวัสดีครับ คุณสมศักดิ์" อัญชันกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม "ผมรู้ดีว่าคุณคือ เอลล่า" คุณสมศักดิ์เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ผมตามหาคุณมานานมาก" "ฉัน... ฉันอยากจะอธิบายทุกอย่างค่ะ" อัญชันกล่าว "ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะมีปัญหาส่วนตัว" คุณสมศักดิ์พูดต่อ "แต่คุณต้องรับผิดชอบต่อสัญญาและแฟนเพลงของคุณ" "แต่ฉันจำอะไรไม่ได้เลยค่ะ" อัญชันพยายามอธิบาย "ฉันประสบอุบัติเหตุ และสูญเสียความทรงจำ" คุณสมศักดิ์มองอัญชันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ผมเสียใจด้วยกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น แต่คุณต้องกลับมารับผิดชอบในสิ่งที่ทำไว้" "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรไว้บ้าง" อัญชันพูดเสียงสั่น "คุณทำให้เกิดความเสียหายอย่างมหาศาลกับค่ายของเรา" คุณสมศักดิ์กล่าว "โปรเจกต์เพลงใหม่ที่กำลังจะปล่อย ต้องถูกเลื่อนออกไป สินค้าที่ระลึกก็ต้องยกเลิก" "แต่... ฉันจะชดใช้ได้อย่างไรคะ ในเมื่อฉันจำอะไรไม่ได้เลย" "เราจะให้โอกาสคุณ" คุณสมศักดิ์กล่าว "คุณกลับมาทำเพลงของคุณให้เสร็จ และเราจะถือว่าเรื่องอุบัติเหตุของคุณเป็นเหตุสุดวิสัย" อัญชันนิ่งคิด เธอไม่แน่ใจว่าเธออยากจะกลับไปเป็น เอลล่า อีกครั้งหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผิดต่อครอบครัวของนะโม ที่อาจจะต้องเดือดร้อนเพราะเธอ "ฉันขอเวลาคิดสักครู่ได้ไหมคะ" อัญชันขอ "ได้" คุณสมศักดิ์พยักหน้า "แต่คุณต้องตัดสินใจโดยเร็วที่สุด" อัญชันเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยความรู้สึกสับสน เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวง ความทรงจำบางส่วนเริ่มผุดขึ้นมาในหัว ภาพของนะโม ภาพของครอบครัวเขา ภาพของเสียงเพลงที่เธอเคยร้อง เธอเดินกลับไปที่บ้านของนะโมอีกครั้ง ขณะที่เธอเดินเข้าไปในบ้าน เธอก็เห็นนะโมกำลังนั่งรอเธออยู่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล "เป็นยังไงบ้าง" นะโมถามทันทีที่เห็นเธอ "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีนะโม" อัญชันทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา "พวกเขาอยากให้ฉันกลับไปเป็น เอลล่า อีกครั้ง" "แล้วเธอ... อยากจะกลับไปไหม" นะโมถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บซ่อนความรู้สึก "ฉัน... ฉันไม่รู้" อัญชันพูด "ฉันมีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่ ได้เป็น อัญชัน" "แต่ถ้าเธอเลือกที่จะเป็น เอลล่า... ฉันก็จะเข้าใจ" นะโมกล่าว "ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน ฉันก็จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" คำพูดของนะโมทำให้อัญชันรู้สึกซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยเจอใครที่เข้าใจเธอมากขนาดนี้มาก่อน "ฉัน... ฉันคิดว่า ฉันไม่อยากกลับไปเป็น เอลล่า อีกแล้วนะโม" อัญชันพูดอย่างแน่วแน่ "ฉันอยากจะเป็น อัญชัน ต่อไป" "จริงเหรอ" นะโมมองหน้าเธอด้วยความดีใจ "จริง" อัญชันยิ้ม "ฉันอยากจะขอบคุณครอบครัวของเธอมากๆ ที่ให้ที่พักพิงและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย" "พวกเขายินดีเสมอ" นะโมตอบ "และฉันก็ดีใจที่เธอเลือกอยู่ที่นี่" อัญชันตัดสินใจแน่วแน่ เธอจะใช้ชีวิตในฐานะ อัญชัน ต่อไป เธอจะเรียนรู้ที่จะอยู่กับความทรงจำที่เลือนราง และสร้างความทรงจำใหม่ที่ดีงาม "ฉันจะไปคุยกับคุณสมศักดิ์" อัญชันกล่าว "ฉันจะบอกเขาว่าฉันจะไม่กลับไป" "ฉันไปด้วย" นะโมยืนกราน ทั้งสองคนกลับไปที่ค่ายเพลงอีกครั้ง อัญชันเผชิญหน้ากับคุณสมศักดิ์และคุณวิวัฒน์ด้วยความมั่นใจ "ฉันขอโทษค่ะ" อัญชันกล่าว "ฉันไม่สามารถกลับไปเป็น เอลล่า ได้อีกแล้ว" คุณสมศักดิ์มองอัญชันด้วยความผิดหวัง "คุณแน่ใจเหรอ" "แน่ใจค่ะ" อัญชันตอบ "ฉันเลือกที่จะเป็น อัญชัน" คุณสมศักดิ์ถอนหายใจยาว "เอาเถอะ ในเมื่อคุณตัดสินใจเช่นนั้น เราคงไม่สามารถบังคับคุณได้" "ขอบคุณค่ะ" อัญชันกล่าว "ฉันขอให้ค่ายเพลงของคุณประสบความสำเร็จต่อไป" คุณวิวัฒน์มองอัญชันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาเห็นความเข้มแข็งและความเด็ดเดี่ยวในตัวเธอ "ผม... ผมขอโทษที่เคยตามหาคุณ" คุณวิวัฒน์กล่าว "ผมหวังว่าคุณจะมีความสุขกับชีวิตใหม่ของคุณ" อัญชันยิ้มให้เขา เธอรู้สึกโล่งใจที่ปัญหาทุกอย่างคลี่คลายลง เมื่อทุกอย่างจบลง อัญชันก็กลับมาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับนะโมและครอบครัวของเขา เธอได้ค้นพบความสุขที่แท้จริงในชีวิตที่เรียบง่าย ได้ร้องเพลงที่เธอรักโดยไม่ต้องแบกรับภาระชื่อเสียงและอดีตอันโหดร้าย บางครั้ง ความทรงจำก็เป็นเหมือนบทเพลงที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา แต่เสียงเพลงแห่งความสุขที่แท้จริงนั้น จะยังคงก้องกังวานอยู่ในหัวใจตลอดไป