"คุณ..." อัญชันอุทานเสียงแผ่ว ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา ชายที่เธอเห็นอยู่นั้นคือโปรดิวเซอร์คู่กรณีของเธอ ที่เธอเพิ่งจะเห็นข่าวลือเกี่ยวกับเขาเมื่อเช้านี้เอง เขาเดินขึ้นมาบนสะพานลอยอย่างช้าๆ ใบหน้าประดับรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ "ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันที่นี่นะ อัญชัน" "คุณมาทำอะไรที่นี่" อัญชันถาม เสียงสั่นเล็กน้อย แต่พยายามเก็บอาการ "ก็มาหาไง" เขาตอบพลางเดินเข้ามาใกล้ "ได้ยินว่าเธอประสบอุบัติเหตุ แล้วก็... หลงลืมอะไรไปเยอะเลยสินะ" "คุณรู้เรื่องของฉันได้ยังไง" อัญชันถามอย่างระแวง "ก็... ฉันมีวิธีของฉันน่ะนะ" เขาหัวเราะเบาๆ "แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือฉันมาเพื่อเสนอโอกาสให้เธออีกครั้ง" "โอกาส?" อัญชันเลิกคิ้ว "โอกาสอะไร" "โอกาสที่จะกลับไปสู่เส้นทางเดิมของเธอไง" เขาพูดพลางใช้สายตาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "แน่นอนว่ามันไม่ง่ายเท่าเดิมแล้ว เพราะเธอเสียชื่อเสียงไปเยอะ แต่ถ้าเธอทำตามที่ฉันบอก ฉันจะช่วยให้เธอกลับไปเป็นดาวอีกครั้ง" "ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ" อัญชันตอบเสียงแข็ง "คุณมันก็แค่คนที่ทำลายชีวิตคนอื่น" "ใจเย็นๆ สิที่รัก" เขาเดินเข้ามาใกล้จนแทบจะประชิดตัว "ฉันไม่ได้จะทำร้ายเธอ ฉันแค่อยากจะเสนอทางออกที่ดีที่สุดให้กับเธอเท่านั้นเอง" "ทางออกของคุณคืออะไร" อัญชันถามอย่างไม่ไว้ใจ "ก็ง่ายๆ" เขาพูดพลางยื่นมือมาจะสัมผัสแก้มของเธอ "เธอแค่ต้องกลับไปทำตามสัญญาเดิมของเรา แล้วก็... ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไปซะ" "หมายความว่ายังไง" อัญชันถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว "ก็หมายความว่า... ที่เธอเจอมาทั้งหมด มันเป็นแค่ฝันร้าย" เขาพูดพลางยิ้มเยาะ "อุบัติเหตุครั้งนั้น มันทำให้เธอเสียความทรงจำไป แต่ก็ทำให้เธอได้หลุดพ้นจากพันธะที่ผูกมัดเธอไว้กับฉัน เธอไม่จำเป็นต้องทำตามสัญญาที่เธอเคยให้ไว้กับฉันอีกต่อไป" "คุณกำลังจะบอกว่า... ที่ฉันจำไม่ได้ มันเป็นเรื่องดีอย่างนั้นเหรอ" อัญชันรู้สึกขยะแขยงกับคำพูดของเขา "ใช่แล้ว" เขาพยักหน้า "เพราะถ้าเธอจำได้ เธอคงจะรู้ว่าเธอติดหนี้ฉันไว้มากแค่ไหน" "ติดหนี้?" อัญชันทวนคำ "ฉันไม่ได้ติดหนี้คุณอะไรทั้งนั้น" "เธอลืมไปแล้วสินะ" เขาหัวเราะ "เอาล่ะ ฉันจะเตือนความจำให้ก็ได้" เขาเล่าเรื่องราวในอดีตให้เธอฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่ที่เขาเป็นคนปั้นเธอขึ้นมา จนกระทั่งเธอเริ่มมีชื่อเสียง เขาอ้างว่าเขาลงทุนลงแรงไปมากมายเพื่อผลักดันเธอให้ก้าวขึ้นมาเป็นดาว และแน่นอนว่าเขาได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่าจากการทำงานร่วมกับเธอ "แต่แล้วเธอก็เริ่มจะแข็งข้อ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอพยายามจะตีตัวออกห่างจากฉัน เธอมีแผนที่จะไปเซ็นสัญญากับค่ายอื่น โดยที่ไม่บอกกล่าวอะไรฉันเลย" "นั่นมันไม่จริง!" อัญชันปฏิเสธทันที "คุณต่างหากที่พยายามจะควบคุมฉัน บังคับให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันไม่อยากทำ!" "ฉันกำลังทำเพื่ออนาคตของเธอ" เขาพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน "แต่เธอกลับไม่เข้าใจ" "แล้วอุบัติเหตุครั้งนั้นล่ะ" อัญชันถาม "มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ หรือคุณเป็นคนทำ?" เขาหัวเราะเสียงดัง "โง่เง่าสิ้นดี! ฉันจะทำเรื่องแบบนั้นไปทำไม? ฉันสูญเสียผลประโยชน์ไปตั้งเยอะนะ" "แต่ข่าวลือที่ออกมา..." อัญชันพยายามนึกถึงสิ่งที่เธอเห็นในโทรศัพท์ "อ้อ ข่าวนั่นน่ะเหรอ" เขาตอบอย่างสบายๆ "ก็มีคนปล่อยออกมาน่ะสิ เพื่อให้เธอรู้สึกแย่ลงไง จะได้ไม่กล้ากลับมา" "ใคร? ใครเป็นคนปล่อย" อัญชันถามอย่างร้อนรน "ก็คนที่เสียผลประโยชน์ไปเหมือนกันน่ะแหละ" เขาตอบอย่างคลุมเครือ "แต่ที่แน่ๆ คือ ไม่ใช่ฉัน" "แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไร" อัญชันถามอย่างไม่ไว้ใจ "ง่ายๆ" เขาพูดพลางยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เธอ "เซ็นใบยินยอมตรงนี้ แล้วเราจะถือว่าเรื่องทั้งหมดจบลงแค่นี้ เธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยไม่ต้องมีฉันมาตามหลอกหลอน" อัญชันมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยความรู้สึกสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอไม่ต้องการให้เรื่องของเธอไปกระทบกระเทือนครอบครัวของนะโม "ถ้าฉันเซ็น..." อัญชันถาม "คุณจะไปจริงๆ เหรอ" "แน่นอน" เขาตอบ "ฉันก็อยากให้เรื่องมันจบๆ ไปเหมือนกัน" อัญชันลังเล เธอหยิบปากกาขึ้นมา แต่แล้วเธอก็นึกถึงคำพูดของนะโม "ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" "ไม่" เธอพูดพลางยื่นปากกาคืนให้เขา "ฉันไม่เซ็น" ใบหน้าของโปรดิวเซอร์เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ทำไมล่ะ" "เพราะฉันเชื่อใจคนอื่นมากกว่าเชื่อใจคุณ" อัญชันตอบอย่างมั่นคง "ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ติดหนี้คุณอะไรทั้งนั้น" "เธอจะเสียใจ" เขาพูดอย่างเย้ยหยัน "เธอจะเสียใจที่เลือกทางนี้" "อาจจะ" อัญชันยอมรับ "แต่ฉันก็พร้อมที่จะยอมรับผลที่จะตามมา" เธอเดินจากมา ทิ้งโปรดิวเซอร์คนนั้นไว้เพียงลำพังบนสะพานลอย เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ อาจจะนำพาอันตรายมาสู่ชีวิตของเธออีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอได้ตัดสินใจเลือกทางของตัวเองแล้ว เมื่อกลับมาถึงบ้าน นะโมรีบเข้ามาหาเธอทันที "เป็นไงบ้าง" "ฉัน... ฉันได้คุยกับเขาแล้ว" อัญชันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างคร่าวๆ นะโมฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "เธอตัดสินใจถูกแล้วล่ะ" "แต่ฉันกลัวนะโม" อัญชันยอมรับ "ฉันกลัวว่าเขาจะกลับมาทำอะไรฉันอีก" "ไม่ต้องกลัวนะ" นะโมดึงเธอเข้าไปกอด "ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ" อัญชันซบหน้าลงบนอกของเขา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคง เธอยังคงมีความทรงจำที่ขาดหายไปอีกมาก แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว