บรรยากาศในบ้านหลังเล็กอบอวลไปด้วยความตึงเครียดหลังจากที่อัญชันกลับมาจากการเผชิญหน้ากับโปรดิวเซอร์ของเธอ แม้ว่าเธอจะตัดสินใจไม่ยอมเซ็นเอกสารที่เขายื่นให้ แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ ความหวาดระแวงเริ่มกัดกินหัวใจของเธอ "นะโม" อัญชันเอ่ยเรียกเขาขณะที่เขากำลังนั่งซ่อมกีตาร์อยู่ "ฉัน... ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย" นะโมวางเครื่องมือลงแล้วหันมามองเธอ "เป็นอะไรไป" "ฉันรู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา" เธอกล่าว "ตั้งแต่เมื่อวานนี้ ฉันรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองฉันอยู่" นะโมเดินเข้ามาหาเธอแล้วจับมือเธอไว้ "อย่าคิดมากนะ มันอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกไปเองก็ได้" "แต่ถ้ามันไม่ใช่ล่ะ" อัญชันสบตาเขา "ถ้าเขาตามมาจริงๆ ล่ะ" "ฉันจะปกป้องเธอเอง" นะโมตอบอย่างหนักแน่น "เธอไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น" คำพูดของนะโมทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก ที่นำพาอันตรายมาสู่ชีวิตของเขาและครอบครัว "ฉันขอโทษนะนะโม" เธอพูดเสียงเบา "ที่ทำให้พวกคุณต้องมาเดือดร้อน" "ไม่เป็นไร" เขาตอบ "เธอก็คือครอบครัวของเราแล้วนะ" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งโหยง "ใครมานะ" อัญชันถามด้วยความกังวล นะโมเดินไปเปิดประตู ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาต้องอึ้งไป "คุณ..." นะโมเอ่ยชื่อเขาอย่างไม่แน่ใจ ชายที่ยืนอยู่หน้าประตูคือชายหนุ่มท่าทางภูมิฐาน สวมชุดสูทอย่างดี เขาคือเจ้าของค่ายเพลงชื่อดัง ที่อัญชันเคยเกือบจะได้เซ็นสัญญาด้วยก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ "สวัสดีครับ" ชายหนุ่มยิ้มอย่างสุภาพ "ผมมาหาอัญชันครับ" อัญชันมองเขาด้วยความสงสัย "คุณคือ..." "ผมคือคุณวินัยครับ เจ้าของค่ายเพลง Starlight Entertainment" เขาแนะนำตัว "ผมได้ยินมาว่าคุณประสบอุบัติเหตุ และสูญเสียความทรงจำไป" "แล้วคุณมาทำไม" อัญชันถามอย่างไม่ไว้ใจ "ผมมาเพื่อเสนอโอกาสให้คุณอีกครั้ง" เขากล่าว "ผมเชื่อว่าคุณยังมีพรสวรรค์ที่ยังไม่ถูกค้นพบ และผมอยากจะให้โอกาสคุณได้กลับไปสู่เส้นทางสายดนตรีอีกครั้ง" อัญชันมองนะโมด้วยความสับสนนะโมเองก็ดูไม่แน่ใจเช่นกัน "แต่... ฉันจำอะไรไม่ได้เลย" อัญชันพูด "ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้หรือเปล่า" "ไม่ต้องห่วงครับ" คุณวินัยยิ้ม "เราจะช่วยเหลือคุณเอง เรามีทีมงานมืออาชีพที่จะช่วยให้คุณกลับมาได้อย่างแน่นอน" เขาหยิบนามบัตรออกมาแล้วยื่นให้อัญชัน "ลองพิจารณาดูนะครับ ถ้าคุณสนใจ ติดต่อผมมาได้ตลอดเวลา" อัญชันรับนามบัตรมาถือไว้ในมือ เธอรู้สึกสับสนไปหมด ความทรงจำที่เริ่มกลับคืนมาทำให้เธอได้เห็นภาพของอดีตที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยอันตราย แต่ในขณะเดียวกัน ข้อเสนอของคุณวินัยก็ดูเหมือนจะเป็นทางออกที่ดี "ขอบคุณค่ะ" อัญชันกล่าว "ฉันจะลองพิจารณาดู" หลังจากที่คุณวินัยจากไป อัญชันก็ยังคงถือนามบัตรไว้ในมือ เธอหันไปมองนะโม "นะโม" เธอเอ่ยเรียกชื่อเขา "ฉันควรจะทำยังไงดี" นะโมมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก "ฉันอยู่ข้างเธอเสมอนะ อัญชัน เธอจะตัดสินใจอะไร ฉันก็จะสนับสนุนเธอ" "แต่ฉันกลัว" อัญชันยอมรับ "ฉันกลัวว่าถ้าฉันกลับไปในวงการนั้นอีกครั้ง ฉันอาจจะเจออันตรายอีก" "ถ้าเธอไม่แน่ใจ" นะโมพูด "เราก็อาจจะต้องหาทางอื่น" "ทางอื่นไหน" อัญชันถาม "ทางที่เราจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข โดยไม่ต้องพึ่งพาวงการเพลง" นะโมจับมือเธอไว้ "บางที... ความสุขที่แท้จริง อาจจะไม่ได้อยู่ที่การเป็นนักร้องชื่อดังก็ได้" คำพูดของนะโมทำให้เธอได้คิด เธอจำได้ถึงความสุขที่เธอเคยได้รับจากการเล่นดนตรีบนสะพานลอย ความสุขที่เกิดจากการได้แบ่งปันเสียงเพลงให้กับผู้คน ความสุขที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความหมาย "ฉัน... ฉันไม่รู้" อัญชันพูดอย่างสับสน "ฉันอยากจะจำอดีตของฉันได้ทั้งหมด แต่ฉันก็กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน" "ไม่เป็นไรนะ" นะโมกอดเธอไว้ "ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ" อัญชันซบหน้าลงบนไหล่ของนะโม เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปลอดภัย ความทรงจำที่ยังคงขาดหายไปนั้นยังคงเป็นปริศนา แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว เธอมีนะโม ครอบครัวของเขา และเสียงเพลงที่คอยเป็นกำลังใจให้เธอ คืนนั้น อัญชันนอนไม่หลับ เธอหยิบนามบัตรของคุณวินัยขึ้นมาดู แล้วมองไปยังกีตาร์เก่าๆ ที่วางอยู่ข้างเตียง เธอยังคงสับสนอยู่ระหว่างอดีตที่อาจจะนำพาอันตรายมาสู่เธอ กับปัจจุบันที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน เธอก็จะต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ