อัญชันทรุดตัวลงนั่งบนกองเศษซากปรักหักพัง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่หยุดหย่อน ภาพเหตุการณ์ตรงหน้ายังคงติดตาเธอ บ้านที่เคยอบอุ่นด้วยเสียงหัวเราะและบทเพลง บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านและความทรงจำที่ถูกทำลาย ภาพถ่ายครอบครัวที่เคยแขวนประดับผนัง บัดนี้กระจัดกระจายแตกหัก เป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์ที่เคยมี บัดนี้ได้พังทลายลงไปพร้อมกับบ้านหลังนี้ “นะโม… ทำไม… ทำไมถึงเป็นแบบนี้…” เสียงของเธอสั่นเครือ ปนเปไปกับเสียงสะอื้นที่ไม่อาจกลั้นได้ เธอเอื้อมมือไปหยิบเศษกระจกที่เคยเป็นกรอบรูปของแม่ขึ้นมา น้ำตาหยดลงบนภาพถ่ายใบหน้าของแม่ที่บัดนี้มีรอยร้าว คุณป้าสมศรีและคุณลุงสมชาติได้แต่ยืนมองด้วยความสงสาร พวกเขาพยายามเข้าไปประคองอัญชัน แต่ทุกครั้งที่เธอสัมผัสกับพวกเขาก็จะยิ่งโผเข้ากอดแน่นขึ้น ราวกับจะยึดเหนี่ยวสิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ “หนูอัญ… อย่าคิดมากนะลูก” คุณป้าสมศรีพยายามปลอบโยน “มันเป็นอุบัติเหตุนะลูก เกิดขึ้นแล้วเราก็ต้องยอมรับมัน” “อุบัติเหตุเหรอคะป้า?” อัญชันเงยหน้าขึ้นมองคุณป้าสมศรี ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “แต่มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ แต่มันคือความลับที่ถูกปิดบังมาตลอดชีวิตของหนู” นะโมยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาอย่างหนัก เขาคือต้นเหตุของความโกลาหลนี้ เขาคือคนที่เปิดเผยความลับทั้งหมดนี้ออกมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าการกระทำของเขาจะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เลวร้ายถึงเพียงนี้ “อัญชัน…” นะโมเอ่ยเสียงแผ่วเบา เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างเชื่องช้า อัญชันเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความโกรธแค้น “นาย… นายทำอย่างนี้ทำไมนะโม?” เธอถามเสียงสั่น “นายรู้ใช่ไหมว่าบ้านหลังนี้มีความหมายกับฉันแค่ไหน? นายรู้ใช่ไหมว่าแม่ของฉันอยู่ที่นี่… มันคือที่เดียวที่หนูเหลืออยู่…” “ผม… ผมขอโทษ” นะโมก้มหน้าลงต่ำ “ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้จริงๆ ผมแค่… ผมแค่ต้องการให้ความจริงถูกเปิดเผย ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ผมเห็นแม่ทรมานมาตลอดชีวิต ผมเห็นอัญชันที่หลงลืมทุกสิ่งไป ผม… ผมอยากให้ทุกอย่างมันชัดเจน” “ชัดเจนเหรอ?” อัญชันหัวเราะทั้งน้ำตา “แล้วนี่มันชัดเจนแล้วใช่ไหม? ชัดเจนว่าครอบครัวเราแตกแยก ชัดเจนว่าทุกอย่างที่เราเคยมีมันหายไปหมดแล้ว ชัดเจนว่านาย… นายคือคนที่ทำลายมัน!” “ผมรู้ว่าผมผิด” นะโมพูดเสียงแหบพร่า “ผมรู้ว่าผมทำร้ายความรู้สึกของเธอ ผมรู้ว่าผมทำลายทุกอย่าง แต่ผม… ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมต้องการแก้แค้นให้กับแม่ ผมต้องการให้คุณธนารับผิดชอบ” “แก้แค้น?” อัญชันสะดุ้ง “นายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่? พ่อของฉัน… นายจะทำอะไร?” “คุณธนา… เขาคือพ่อแท้ๆ ของผม” นะโมหลับตาลง “แต่เขา… เขาเลือกที่จะทิ้งแม่ผมไป เขาไปสร้างครอบครัวใหม่กับแม่ของเธอ เขามีความสุข ส่วนแม่ของผม… แม่ต้องอยู่กับความเจ็บปวดเพียงลำพัง” “ไม่จริง…” อัญชันส่ายหน้าอย่างแรง “พ่อของฉันรักแม่ของฉัน เขาไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด” “เขาทำ” นะโมยืนยันเสียงหนักแน่น “ผมมีหลักฐานทุกอย่าง ผมเห็นเขาอยู่กับแม่ของผมก่อนที่จะมาเจอแม่ของเธอ เขาหลอกลวงทั้งสองครอบครัว เขาโกหกมาตลอด” “แล้วไง… แล้วนายก็เลยต้องทำลายทุกอย่างแบบนี้เหรอ?” อัญชันตะโกนเสียงดัง “นายต้องทำลายบ้านหลังนี้เหรอ? นายต้องทำให้น้ำมือเปื้อนเลือดแบบนี้เหรอ?” “ผมไม่ได้ตั้งใจ…” นะโมพยายามอธิบาย “ตอนนั้นผมแค่ต้องการจะเข้าไปเอาเอกสารที่พ่อเก็บไว้ ผมรู้ว่ามันมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับแม่ของผมอยู่ แต่… ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น…” “เอกสาร? หลักฐาน?” อัญชันถาม “แล้วทำไม… ทำไมนายถึงไม่บอกฉันตรงๆ ก่อนหน้านี้?” “ผม… ผมกลัว” นะโมยอมรับ “ผมกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อผม ผมกลัวว่าเธอจะปกป้องคุณธนา ผมกลัวว่าทุกอย่างจะยิ่งแย่ลงไปอีก ผมเห็นเธอมีความสุขกับครอบครัวใหม่ ผมไม่อยากไปทำลายความสุขนั้น” “แล้วตอนนี้… ตอนนี้นายก็ทำลายมันไปแล้วใช่ไหม?” อัญชันถามเสียงเย็นชา “ความสุขที่นายกลัวจะหายไป ตอนนี้นายก็ทำลายมันด้วยมือตัวเองแล้ว” “ผม… ผมเสียใจจริงๆ อัญชัน” นะโมมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผมผิดเอง ผมผิดทุกอย่าง ผมขอโทษ… ผมขอโทษจริงๆ” อัญชันมองหน้าพี่ชายต่างมารดาของเธอ ภาพของนะโมที่เคยเห็นเมื่อครั้งแรกที่เจอกัน นักดนตรีข้างถนนผู้มีจิตใจดี บัดนี้กลับถูกบดบังด้วยภาพของคนที่เต็มไปด้วยความแค้นและความลับ เธอไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรอีกต่อไป ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบ้าน ความเจ็บปวดจากการรับรู้ความจริงอันโหดร้าย และความเจ็บปวดจากพี่ชายที่เพิ่งจะค้นพบ “ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อแล้วนะโม” อัญชันพูดเสียงแผ่วเบา “ฉันไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงกับนายดี” คุณป้าสมศรีและคุณลุงสมชาติได้แต่มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความหนักใจ พวกเขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของสองพี่น้องคู่นี้ได้ถูกทำลายลงไปแล้ว และการเยียวยาบาดแผลครั้งนี้คงไม่ใช่เรื่องง่าย “เอาล่ะ อัญชัน” คุณป้าสมศรีพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้เราอยู่ที่นี่แล้วนะลูก อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยนะ เราค่อยๆ คิดกันไปนะ” “แต่บ้านของหนู…” อัญชันมองไปรอบๆ ซากปรักหักพัง “ทุกอย่าง… มันหายไปหมดแล้ว” “บ้านของเรายังอยู่สิลูก” คุณลุงสมชาติพูดเสริม “พวกเรายังอยู่ตรงนี้ไง อัญชันก็ยังมีพวกเรานะ” อัญชันพยักหน้าช้าๆ เธอรู้ว่าครอบครัวของพวกเขากำลังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะช่วยเหลือเธอ แต่ในใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยคำถามมากมาย และความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย เธอไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับนะโมจะเป็นอย่างไรต่อไป และเธอไม่รู้ว่าอดีตที่หลอกหลอนจะพาเธอไปถึงไหน