เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์หรูจอดเทียบหน้าบ้านที่เคยเป็นของอัญชัน เสียงประตูรถเปิดออกอย่างแผ่วเบา และร่างของชายผู้หนึ่งก้าวลงมายืนเผชิญหน้ากับซากปรักหักพัง ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความตกใจและความเสียใจระคนกัน ท่ามกลางฝุ่นควันและเศษซากที่กระจัดกระจาย เขาคือคุณธนา พ่อของอัญชัน คุณป้าสมศรีและคุณลุงสมชาติเห็นรถของคุณธนาจอดอยู่ ก็รีบเดินออกมาต้อนรับด้วยความประหลาดใจ “คุณธนา! มาทำอะไรที่นี่ครับ?” คุณลุงสมชาติถามด้วยความสงสัย “ผม… ผมได้ยินข่าวว่ามีเหตุเพลิงไหม้ที่นี่” คุณธนาตอบเสียงเครียด “ผมเป็นห่วงอัญชันมาก ผมเลยรีบมาดู” ดวงตาของคุณธนาเหลือบไปเห็นอัญชันที่นั่งซึมอยู่ท่ามกลางซากบ้าน เธอมีใบหน้าซีดเผือก ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ เขาแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง “อัญชัน!” คุณธนาเอ่ยชื่อลูกสาวอย่างแผ่วเบา เขาพยายามจะเดินเข้าไปหา แต่ก็ชะงักเมื่อเห็นนะโมยืนมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “พ่อ…” นะโมเอ่ยคำนั้นออกมาอย่างยากลำบาก “พ่อมาทำอะไรที่นี่?” คุณธนาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันกลับมามองนะโมด้วยความตกใจ “นะโม… ลูก…” “ไม่ต้องมาเรียกผมแบบนั้น” นะโมตัดบท “พ่อไม่คู่ควรที่จะเรียกผมว่าลูก” บรรยากาศรอบตัวหนาวเย็นลงอย่างรวดเร็ว คุณป้าสมศรีและคุณลุงสมชาติมองหน้ากันด้วยความกังวล พวกเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันซับซ้อนกว่าที่คิด “นะโม… ลูกเข้าใจผิดนะ” คุณธนาพยายามอธิบาย “พ่อไม่ได้… พ่อไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้” “พ่อไม่ได้ตั้งใจ? แล้วที่พ่อทิ้งแม่ผมไปสร้างครอบครัวใหม่กับผู้หญิงคนอื่น นั่นก็ไม่ตั้งใจใช่ไหม?” นะโมสวนกลับอย่างรวดเร็ว คุณธนาหน้าเสีย เขาเดินไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆ อัญชันอย่างช้าๆ “อัญชัน… ลูกเป็นอะไรมากไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “พ่อเสียใจจริงๆ นะลูก ที่บ้านของลูกต้องมาเสียหายแบบนี้” อัญชันเงยหน้ามองพ่อของเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ในขณะที่ความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับนะโมยังคงเป็นเรื่องที่เธอทำใจยอมรับได้ยาก “พ่อ… รู้เรื่องของคุณแม่คนนั้นด้วยเหรอคะ?” อัญชันถามเสียงสั่น คุณธนาถอนหายใจยาว “พ่อ… พ่อขอโทษนะอัญชัน พ่อไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรลูกเลย” “ปิดบัง? นี่เรียกว่าปิดบังเหรอคะ?” อัญชันถามเสียงดังขึ้น “พ่อรู้มาตลอดใช่ไหมคะว่าพ่อมีลูกอีกคน? พ่อรู้มาตลอดใช่ไหมว่าแม่ของนะโมเป็นใคร?” “พ่อ… พ่อรู้” คุณธนาตอบเสียงแผ่วเบา “แต่เรื่องมันซับซ้อนมากนะลูก พ่อ… พ่อไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น” “ซับซ้อน? มันซับซ้อนตรงไหนคะพ่อ?” อัญชันถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเจือไปด้วยความโมโห “พ่อรักแม่ของหนูจริงเหรอคะ? พ่อรักพวกเราจริงๆ หรือเปล่า?” “รักสิลูก พ่อรักอัญชัน รักแม่ของอัญชันมากนะ” คุณธนาตอบอย่างหนักแน่น “แต่… มันมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้พ่อต้องทำแบบนั้น” “เหตุผล?” นะโมหัวเราะเยาะ “เหตุผลที่พ่อจะทิ้งครอบครัวไปมีผู้หญิงคนอื่น? เหตุผลที่พ่อจะปล่อยให้แม่ของผมต้องทนทุกข์ทรมานอยู่คนเดียว?” “มันไม่ใช่แบบนั้นนะโม” คุณธนาพยายามอธิบาย “เรื่องมันเริ่มจาก… พ่อกับแม่ของเธอก็รักกันนะโม แต่ตอนนั้น… พ่อถูกบังคับ พ่อถูกข่มขู่ พ่อถูกบังคับให้เลือก” “ถูกบังคับ? ใครบังคับคะ?” อัญชันถามอย่างไม่เข้าใจ “มันเป็นเรื่องของธุรกิจครอบครัวนะลูก” คุณธนาอธิบาย “พ่อต้องแต่งงานกับแม่ของอัญชัน เพื่อรักษาผลประโยชน์ของตระกูล แต่… พ่อก็รักแม่ของนะโมจริงๆ พ่อไม่เคยอยากทิ้งเขาไปเลย” “แล้วทำไมพ่อถึงปล่อยให้แม่ของผมต้องเจ็บปวดอยู่คนเดียวล่ะคะ?” นะโมถามเสียงแข็ง “พ่อพยายามแล้วนะโม” คุณธนาตอบเสียงสั่นเครือ “พ่อพยายามจะดูแลแม่ของเธออยู่ห่างๆ แต่… มันก็ยากเหลือเกิน พ่อกลัวว่าถ้าเรื่องมันแดงขึ้นมา ทุกอย่างจะยิ่งแย่กว่าเดิม พ่อกลัวว่าเธอจะถูกสังคมประณาม พ่อกลัวว่าอัญชันจะถูกมองไม่ดี” “กลัว? กลัวที่สุดคือกลัวว่าจะเสียทุกอย่างไปใช่ไหมคะ?” อัญชันถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “ไม่… พ่อไม่ได้กลัวที่จะเสียทุกอย่างไป” คุณธนาส่ายหน้า “พ่อกลัวที่จะเสียพวกเธอไปต่างหาก พ่อกลัวที่จะเห็นพวกเธอต้องเจ็บปวด” “แต่พ่อกำลังทำแบบนั้นอยู่ไม่ใช่เหรอคะ?” อัญชันพูดเบาๆ “พ่อกำลังทำให้พวกเราเจ็บปวด” นะโมยืนฟังคำอธิบายของพ่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่แน่ใจว่าเขาควรจะเชื่อคำพูดของพ่อหรือไม่ แต่สายตาของคุณธนาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและปวดร้าว ทำให้เขาเริ่มลังเล “แล้ว… แล้วเรื่องเพลิงไหม้ครั้งนี้ล่ะคะพ่อ?” อัญชันถาม “พ่อรู้เรื่องนี้ได้ยังไง? พ่อเป็นคนทำเหรอคะ?” คุณธนาส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “เปล่าเลยลูก พ่อไม่รู้เรื่องอะไรเลย พ่อเพิ่งได้ยินข่าวจากคนขับรถ พ่อเลยรีบมาทันที” “แล้วทำไมนายถึงอยู่ที่นี่นะโม?” คุณธนาหันไปถามนะโม “ผม… ผมอยู่ที่นี่” นะโมตอบเสียงอ่อย “ผมเห็นบ้านหลังนี้ถูกเผา ผม… ผมอยู่ช่วยดับไฟ” “แล้วทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” คุณธนาถามต่อ “ผม… ผมมาส่งอัญชันเมื่อคืนนี้ครับ” นะโมตอบ “ผมเห็นบ้านถูกไฟไหม้ ผมก็ตกใจ เลยเข้ามาดู” คำตอบของนะโมทำให้คุณธนาและอัญชันมองหน้ากันอย่างไม่ไว้ใจ พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างในแววตาของนะโม “นาย… นายโกหก” อัญชันพูดเสียงเบา “นายไม่ได้มาช่วยดับไฟ นายเป็นคนทำใช่ไหม? นายทำให้บ้านฉันไฟไหม้ใช่ไหม?” นะโมหน้าซีดเผือด เขาหลบสายตาของอัญชัน “ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจ” นะโมพูดเสียงสั่น “ผมแค่อยากจะ… ผมอยากจะหาหลักฐานบางอย่าง… เพื่อจะเอาผิดพ่อ…” “หลักฐาน?” คุณธนาถาม “หลักฐานอะไร?” “เอกสาร… ที่เกี่ยวข้องกับแม่ของผม” นะโมตอบ “ผมรู้ว่าพ่อเก็บมันไว้ในห้องทำงาน… ผมเลยแอบเข้ามาตอนกลางคืน… แต่… ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น… ผม… ผมขอโทษนะอัญชัน ผมขอโทษจริงๆ” อัญชันมองหน้าพี่ชายต่างมารดาของเธอด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยคิดเลยว่านะโมจะทำเรื่องแบบนี้ได้ ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบ้าน บัดนี้ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อรู้ว่าคนที่รักเธอ คนที่เธอไว้ใจ กลับเป็นคนที่สร้างหายนะนี้ขึ้นมา “นาย… ทำไมนายถึงทำแบบนี้กับฉันนะโม?” อัญชันถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “นายรู้ใช่ไหมว่าฉันรักบ้านหลังนี้มากแค่ไหน? นายรู้ใช่ไหมว่ามันมีความหมายกับฉันมากแค่ไหน?” “ผม… ผมขอโทษ” นะโมก้มหน้าลงต่ำ “ผม… ผมเสียใจจริงๆ” คุณธนาเห็นท่าทีของนะโมก็รู้สึกผิด เขาเดินเข้าไปประคองไหล่ของนะโม “เอาล่ะนะโม พ่อเข้าใจว่าลูกโกรธพ่อ แต่… ลูกไม่ควรทำแบบนี้” “อย่ามาแตะตัวผม!” นะโมสะบัดมือออกอย่างแรง “ผมไม่ต้องการอะไรจากพ่อทั้งนั้น” อัญชันมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ความสัมพันธ์ที่เคยบริสุทธิ์ กลับเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความเจ็บปวด เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถให้อภัยนะโมได้หรือไม่ และเธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถไว้วางใจใครได้อีกต่อไป