“นาย… ทำไมนายถึงทำแบบนี้กับฉันนะโม?” อัญชันถามเสียงแผ่วเบา น้ำตาเริ่มคลอหน่วยดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสับสนระคนเจ็บปวด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เพิ่งจะบอกว่ารักเธอ หวังดีกับเธอ และเป็นพี่ชายคนเดียวของเธอ ถึงได้กระทำการโหดร้ายเช่นนี้ ไฟที่ลุกโชนเผาผลาญบ้านหลังนี้ ไม่ใช่แค่สิ่งปลูกสร้าง แต่คือความทรงจำที่หล่อหลอมเธอมาตลอดชีวิต คือความอบอุ่นที่เธอเพิ่งจะได้รับคืนมา คือความรู้สึกปลอดภัยที่เธอคิดว่าจะไม่มีวันได้สัมผัสอีกแล้ว นะโมยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอัญชัน แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปิดบังได้ “อัญชัน… พี่ขอโทษ” เสียงของเขาแหบพร่าแทบจะไม่ได้ยิน “พี่… พี่ไม่รู้จะอธิบายยังไง พี่มันเลวร้ายที่สุดในชีวิต” “เลวร้าย? นายทำลายทุกอย่างของฉัน แล้วนายมาบอกว่าขอโทษแค่นั้นเหรอ?” อัญชันสวนกลับทันที เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมา “นายรู้ไหมว่าบ้านหลังนี้มีความหมายกับฉันแค่ไหน? มันคือที่เดียวที่ฉันรู้สึกว่าปลอดภัย หลังจากทุกอย่างที่ผ่านมา! แล้วนาย… นายมาเผามันทิ้ง!” “พี่รู้… พี่รู้ดี” นะโมพยักหน้าช้าๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม “แต่พี่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว อัญชัน! พี่ถูกบีบ พี่ถูกบังคับ!” “บังคับ? ใครบังคับนาย! ใครบังคับให้นายจุดไฟเผาบ้านฉัน!” อัญชันตะโกนสุดเสียง พลังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนแอของเธอพลันระเบิดออกมา เธอไม่เคยคิดว่าตนเองจะโกรธได้ถึงเพียงนี้ แต่การเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่นะโมเป็นผู้ก่อขึ้น มันบีบคั้นหัวใจเธอจนแทบจะขาดใจ “พ่อ… พ่อของนาย” เสียงของคุณป้าสมศรีดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง เธอประคองร่างที่สั่นเทาของอัญชันไว้ “คุณธนา… เขาเป็นคนสั่งให้นะโมทำ” อัญชันหันไปมองคุณป้าสมศรีด้วยความตกตะลึง “อะไรนะคะ? คุณพ่อ… คุณพ่อสั่ง?” นะโมพยักหน้าอย่างอ่อนแรง “ใช่… พ่อของนาย พี่เองก็เป็นลูกของเขาเหมือนกันนะอัญชัน เขาบอกว่า… เขาบอกว่าเขาจะทำลายทุกอย่างที่เกี่ยวกับแม่ของฉัน เพื่อไม่ให้ใครมีโอกาสมาแย่งชิงสมบัติไปจากเขา เขาเห็นว่าบ้านหลังนี้เป็นสัญลักษณ์ของแม่ของฉัน และเขาต้องการทำลายมันให้สิ้นซาก” “แล้วนาย… นายทำตามคำสั่งเขาเหรอ?” อัญชันถาม เสียงของเธอแผ่วลงเรื่อยๆ ความโกรธเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส “พี่… พี่พยายามแล้วนะอัญชัน พี่พยายามจะห้ามเขา แต่เขาขู่จะทำร้ายครอบครัวนี้… ถ้าพี่ไม่ทำ เขาบอกว่าเขาจะทำให้นายกับคุณป้าคุณลุงต้องเดือดร้อนไปด้วย พี่กลัว… พี่กลัวเหลือเกิน” น้ำเสียงของนะโมเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและสิ้นหวัง “พี่ไม่อยากให้นายต้องเจ็บปวด พี่ไม่อยากให้นายต้องเสียครอบครัวไปอีกครั้ง พี่เลย… พี่เลยจำใจทำ” “ทำไม… ทำไมเขาถึงโหดร้ายกับแม่ของนายได้ขนาดนี้” อัญชันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไร้ความรู้สึก เธอพยายามประมวลผลเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้ในทันที พ่อของเธอ ผู้ชายที่เธอเคยเชื่อว่าเป็นคนดี ผู้ชายที่เธอเพิ่งจะค้นพบว่ามีตัวตนอยู่ แท้จริงแล้วกลับเป็นคนอันตรายถึงเพียงนี้ “พี่ไม่รู้… พี่ไม่เคยเข้าใจพ่อของพี่เลย” นะโมก้มหน้าลงมองพื้น “ตั้งแต่เด็ก พี่ก็เห็นแต่ความโหดร้ายของเขาตลอดเวลา เขาเห็นแก่ตัว เขาเห็นแก่เงิน เขาไม่เคยมีความรักให้กับใครเลยนอกจากตัวเอง” “แล้ว… แล้วนายจะทำยังไงต่อไป?” อัญชันถาม เธอเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับนะโมดี ระหว่างความโกรธ ความสงสาร หรือความผิดหวัง “พี่… พี่ไม่รู้เหมือนกัน” นะโมเงยหน้าขึ้นมองอัญชัน น้ำตาไหลริน “แต่พี่อยากให้นายรู้ว่า พี่ไม่ได้อยากทำร้ายนายเลยนะอัญชัน พี่รักนายนะ รักในฐานะน้องสาวที่พี่เพิ่งจะค้นพบ พี่อยากจะดูแลนาย อยากจะปกป้องนาย แต่พี่มันอ่อนแอเกินไป พี่ทำได้แค่นี้” “รักเหรอ?” อัญชันหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเศร้าสร้อยเหลือเกิน “นายทำลายทุกอย่างของฉัน แล้วนายมาบอกว่ารักฉัน? ความรักของนายมันมีค่าอะไร” “พี่รู้ว่ามันไม่มีค่าเลย” นะโมตอบเสียงเบา “แต่พี่ก็อยากจะบอก พี่อยากให้นายรู้ว่าพี่เสียใจจริงๆ พี่อยากจะชดใช้ความผิดทั้งหมดนี้” “ชดใช้ยังไง?” อัญชันถาม “นายจะสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมาใหม่เหรอ? นายจะสร้างความทรงจำที่ถูกไฟเผาไหม้ให้กลับคืนมาได้ไหม?” นะโมส่ายหน้าช้าๆ “พี่รู้ว่าพี่ทำไม่ได้… แต่พี่จะทำทุกอย่างเท่าที่พี่จะทำได้ เพื่อให้นายมีความสุขอีกครั้ง ถ้าพี่มีอะไรที่พอจะช่วยนายได้ ไม่ว่าอะไรก็ตาม บอกพี่มานะอัญชัน พี่จะทำทุกอย่าง” อัญชันมองนะโม เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เห็นความเจ็บปวดที่เขาแบกรับอยู่ เธอไม่รู้ว่าควรจะให้อภัยเขาได้หรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสารเขาไม่ได้ เธอเข้าใจว่าเขาต้องผ่านอะไรมาบ้างในชีวิตภายใต้การเลี้ยงดูของคุณธนา “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยนายได้ไหมนะโม” อัญชันพูดอย่างตรงไปตรงมา “สิ่งที่นายทำมันเจ็บปวดเกินไปจริงๆ แต่… ฉันก็เข้าใจว่านายถูกบังคับ” “ขอบคุณนะอัญชัน” นะโมกล่าว “แค่นายเข้าใจพี่ก็ดีใจแล้ว” “ตอนนี้… ไปกันเถอะ” คุณป้าสมศรีพูดขึ้นเบาๆ “อยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่จะเจ็บปวด เราไปหาที่พักที่อื่นกันก่อนนะ” อัญชันพยักหน้า เธอหันกลับไปมองซากปรักหักพังของบ้านอีกครั้งหนึ่ง ภาพไฟที่ลุกโชน ภาพความสูญเสีย มันยังคงติดตา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความผูกพันกับครอบครัวของคุณป้าสมศรีและคุณลุงสมชาติมากขึ้น เธอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพังในโลกที่โหดร้ายใบนี้ “แล้ว… คุณธนาจะทำยังไงต่อไปคะ?” อัญชันถามนะโม นะโมเงยหน้าขึ้นมองเธอ “พี่… พี่คงต้องไปจัดการเรื่องของพ่อ” เขาพูดเสียงเครียด “พี่จะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายใครได้อีกต่อไป” “นายจะไปสู้กับพ่อของนายจริงๆ เหรอ?” อัญชันถามด้วยความเป็นห่วง “พี่ต้องทำ” นะโมยืนยัน “เพื่อปกป้องทุกคน” อัญชันมองนะโมด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เธอรู้ว่าเธอต้องผ่านมันไปให้ได้ เธอมีครอบครัวใหม่ มีเพื่อนที่คอยสนับสนุน และเธอมีเสียงเพลงในหัวใจที่ยังคงขับขานอยู่เสมอ แม้ว่าอดีตจะโหดร้ายเพียงใด เธอก็จะก้าวต่อไปข้างหน้า