อัญชันยืนมองซากปรักหักพังของบ้านด้วยสายตาว่างเปล่า ความจริงที่ว่าบ้านของเธอถูกไฟไหม้เพราะน้ำมือของนะโม ซึ่งเป็นพี่ชายต่างมารดาของเธอ ทำให้เธอรู้สึกชาไปทั้งหัวใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าความสัมพันธ์ที่เธอเพิ่งจะค้นพบ จะนำพามาซึ่งความเจ็บปวดถึงเพียงนี้ “นาย… ทำไมนายถึงทำแบบนี้กับฉันนะโม?” เธอถามเสียงแผ่วเบา “นายรู้ใช่ไหมว่าบ้านหลังนี้มีความหมายกับฉันแค่ไหน? นายรู้ใช่ไหมว่าแม่ของฉัน… ความทรงจำทุกอย่างของฉันมันอยู่ที่นี่” นะโมยืนนิ่ง จ้องมองพื้นดินด้วยสีหน้าซีดเผือด “ผม… ผมขอโทษนะอัญชัน ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” “ไม่ได้ตั้งใจ?” อัญชันหัวเราะทั้งน้ำตา “แต่นายก็ทำมันไปแล้ว! นายทำลายทุกอย่างของฉันไปแล้ว! นายรู้ไหมว่าการสูญเสียบ้านครั้งนี้มันเจ็บปวดแค่ไหน? มันเหมือนการสูญเสียทุกอย่างไปอีกครั้ง… อีกครั้งหนึ่ง” คุณธนาเดินเข้ามาใกล้ๆ พยายามจะเข้าไปปลอบโยนลูกสาว แต่ก็ถูกนะโมขวางไว้ “อย่ามายุ่งกับเธอ!” นะโมตะโกนเสียงดัง “เธอเกลียดผม! เธอเกลียดผมเพราะผมทำลายทุกอย่างของเธอ!” “นะโม… ใจเย็นๆ ลูก” คุณธนาพยายามพูด “พ่อเข้าใจว่าลูกโกรธพ่อ แต่… เรื่องนี้มันไม่ใช่ความผิดของอัญชันนะโม” “ผมรู้” นะโมตอบเสียงเย็นชา “แต่ผมก็ไม่อยากให้ใครมาแตะต้องเธออีกแล้ว” อัญชันมองดูพี่ชายต่างมารดาของเธอด้วยสายตาที่สับสน เธอเห็นความเจ็บปวดและความขัดแย้งในตัวเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่อาจลืมเลือนความเสียหายที่เขาได้ก่อขึ้น “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันจะให้อภัยนายได้ไหมนะโม” อัญชันพูดอย่างตรงไปตรงมา “สิ่งที่นายทำมัน… มันเกินกว่าที่ฉันจะรับได้จริงๆ” “ผมรู้… ผมรู้ว่าผมทำผิด” นะโมตอบเสียงแผ่ว “ผม… ผมแค่อยากจะแก้แค้นพ่อ ผมอยากจะทำให้พ่อได้รับผิดชอบในสิ่งที่พ่อทำกับแม่ของผม” “แก้แค้น?” คุณธนาถามด้วยความตกใจ “ลูกกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?” “พ่อก็รู้ดีแก่ใจ” นะโมตอบเสียงแข็ง “พ่อทิ้งแม่ผมไป สร้างครอบครัวใหม่กับแม่ของอัญชัน โดยไม่เคยคิดถึงหัวใจของแม่ผมเลย” “มันไม่ใช่แบบนั้นนะโม!” คุณธนาพยายามอธิบาย “พ่อถูกบังคับ พ่อถูกข่มขู่ พ่อต้องทำแบบนั้นเพื่อรักษาธุรกิจของครอบครัว” “ข้ออ้างเดิมๆ” นะโมหัวเราะเยาะ “ผมไม่เชื่อหรอก” “พ่อไม่ได้โกหกนะโม” คุณธนาอธิบายอย่างใจเย็น “ตอนนั้น… พ่อถูกนักธุรกิจคู่แข่งคุกคาม พ่อถูกบังคับให้เลือกที่จะแต่งงานกับแม่ของอัญชัน เพื่อรักษาความปลอดภัยของทุกๆ คน” อัญชันมองพ่อของเธอด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “แล้ว… แล้วแม่ของหนูล่ะคะพ่อ?” อัญชันถาม “แม่ทราบเรื่องนี้ด้วยเหรอคะ?” “แม่ของอัญชัน… เขารู้” คุณธนาตอบเสียงแผ่ว “แต่เขาก็เลือกที่จะเข้าใจพ่อ แม่ของอัญชันเข้มแข็งมากนะลูก เขาเข้าใจสถานการณ์ของพ่อ เขาเข้าใจว่าพ่อไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้” “แล้วแม่ของผมล่ะคะ?” นะโมถามเสียงเข้ม “แม่ของผมก็ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่คนเดียวเหมือนกัน ทำไมแม่ของอัญชันถึงได้เข้าใจพ่อ แต่แม่ของผมกลับไม่ได้รับความเข้าใจ?” “พ่อก็พยายามจะดูแลแม่ของลูกนะโม” คุณธนาตอบ “แต่… มันก็ยากเหลือเกิน พ่อกลัวว่าถ้าเรื่องมันแดงขึ้นมา ทุกอย่างจะยิ่งแย่กว่าเดิม พ่อกลัวว่าแม่ของลูกจะถูกสังคมประณาม พ่อกลัวว่าอัญชันจะถูกมองไม่ดี” “กลัว? พ่อกลัวทุกอย่างจริงๆ” นะโมถอนหายใจ “แล้วพ่อก็เลือกที่จะทิ้งแม่ผมไป” “พ่อไม่ได้ทิ้งนะโม” คุณธนาพยายามอธิบาย “พ่อแค่… พ่อแค่ไม่รู้จะทำยังไงให้ดีที่สุด” “ถ้าพ่อรักแม่ของผมจริง ทำไมพ่อถึงไม่สู้เพื่อแม่ของผมล่ะคะ?” อัญชันถาม “ทำไมพ่อถึงปล่อยให้แม่ของผมต้องเจ็บปวดอยู่คนเดียว?” “พ่อ… พ่อทำดีที่สุดแล้วในตอนนั้นนะอัญชัน” คุณธนาตอบเสียงสั่น “พ่อพยายามจะปกป้องทุกคน แต่… มันก็ยากเหลือเกิน” “แล้วเรื่องไฟไหม้ล่ะคะ?” อัญชันถาม “มันก็เป็นเพราะพ่อใช่ไหมนะโม?” นะโมมองหน้าอัญชันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผม… ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้จริงๆ อัญชัน ผมแค่อยากจะหาหลักฐานบางอย่าง… เพื่อจะเอาผิดพ่อ… เพื่อจะแก้แค้นให้กับแม่ของผม” “แก้แค้น?” อัญชันถาม “แล้วทำไมนายถึงต้องมาทำลายบ้านของฉันด้วย? ทำไมนายถึงต้องมาทำลายทุกอย่างที่ฉันมี?” “ผม… ผมขอโทษ” นะโมก้มหน้าลงต่ำ “ผม… ผมโมโหเกินไป ผมเห็นพ่ออยู่กับอัญชัน ผมเห็นครอบครัวของพ่อมีความสุข ผมเลย… ผมเลยควบคุมตัวเองไม่ได้” คุณธนาถอนหายใจยาว “เอาล่ะนะโม พ่อเข้าใจว่าลูกโกรธพ่อ แต่… ลูกไม่ควรทำแบบนี้” “แล้วผมควรจะทำยังไงล่ะครับ?” นะโมถามเสียงดัง “ผมควรจะปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ต่อไปเหรอ?” “เราต้องหาทางออกร่วมกันนะโม” คุณธนาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “เราต้องคุยกันด้วยเหตุผลนะโม” “เหตุผล?” นะโมหัวเราะ “พ่อมีเหตุผลอะไรที่จะมาอธิบายผมได้อีก?” “พ่อมี” คุณธนาตอบอย่างหนักแน่น “พ่อจะอธิบายทุกอย่างให้ลูกฟัง พ่อจะพิสูจน์ให้ลูกเห็นว่าพ่อไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งแม่ของลูกไปจริงๆ” อัญชันยืนมองดูการเผชิญหน้าระหว่างพ่อและพี่ชายต่างมารดาของเธอ เธอรู้สึกสับสนและเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงทั้งหมด “ฉัน… ฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมด” อัญชันพูดเสียงเบา “ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” คุณธนาหันมามองลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “พ่อจะเล่าทุกอย่างให้อัญชันฟังนะลูก พ่อจะเล่าทุกอย่างให้นะโมฟัง เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะ” นะโมยืนนิ่ง มองหน้าพ่อและอัญชัน เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถให้อภัยพ่อได้หรือไม่ และเขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถกลับไปเป็นพี่น้องกับอัญชันได้หรือไม่ แต่เขารู้เพียงว่า… เขาต้องการความจริง เขาต้องการที่จะเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น “ผม… ผมอยากรู้ความจริง” นะโมพูดเสียงแผ่ว “ผมอยากจะเข้าใจทุกอย่าง” อัญชันพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่ และเธอหวังว่า… ความจริงนั้นจะนำพาพวกเขากลับมาคืนดีกันได้อีกครั้ง.