แสงแดดยามบ่ายคล้อยเริ่มทอประกายสีทองอ่อนๆ ผ่านผ้าม่านบางๆ ของห้องพักที่เรียบง่าย อัญชันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามกรอบหน้าต่างไม้เก่าๆ เธอสูดลมหายใจลึก รับเอาอากาศบริสุทธิ์เข้ามาเต็มปอด หลังจากเหตุการณ์ที่สะเทือนใจเมื่อไม่กี่วันก่อน ทุกอย่างดูเหมือนจะค่อยๆ สงบลง แต่ในใจของเธอยังคงมีคลื่นอารมณ์ที่ซัดสาดอยู่ไม่หยุดหย่อน ความทรงจำที่เลือนรางเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น แต่ก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคา เป็นความรู้สึกที่เธอไม่สามารถอธิบายได้ชัดเจน “คิดอะไรอยู่เหรออัญชัน” เสียงทุ้มนุ่มของนะโมดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินเข้ามาพร้อมถาดผลไม้สดที่จัดวางอย่างสวยงาม สีหน้าของเขาดูอ่อนโยนและเป็นห่วงเป็นใย อัญชันหันไปมองนะโม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เปล่าค่ะ แค่นั่งมองวิวเฉยๆ” นะโมวางถาดผลไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ อัญชัน “ยังคิดมากเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่หรือเปล่า” “ก็…นิดหน่อยค่ะ” อัญชันตอบเสียงเบา “บางทีก็รู้สึกเหมือนว่า…มันยังไม่จบ” นะโมเอื้อมมือมาวางทาบลงบนมือของอัญชันอย่างแผ่วเบา “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ” อัญชันมองเข้าไปในดวงตาของนะโม เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความอบอุ่นที่ส่งผ่านมา ความรู้สึกบางอย่างที่เคยสับสนเริ่มคลี่คลายลง เธอรู้ว่านะโมคือคนที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอดจริงๆ ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อน แต่ในฐานะใครบางคนที่สำคัญต่อหัวใจของเธอ “ขอบคุณนะโม” เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “ไม่ต้องขอบคุณหรอก” นะโมยิ้ม “เธอก็อยู่ตรงนี้เพื่อฉันเสมอเหมือนกัน” พวกเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบโอบกอดพวกเขาไว้ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากภายนอกดังลอดเข้ามาเป็นเพลงประกอบที่แสนไพเราะ อัญชันรู้สึกถึงความสงบในหัวใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เธอรู้ว่าการเยียวยาจิตใจต้องใช้เวลา และเธอไม่จำเป็นต้องรีบร้อน “ฉันอยากจะร้องเพลง” อัญชันพูดขึ้นมาลอยๆ “รู้สึกว่า…ความคิดในหัวมันเยอะเกินไป การร้องเพลงอาจจะช่วยได้” นะโมผงกศีรษะเห็นด้วย “ได้สิ อยากร้องเพลงไหน” “เพลงอะไรก็ได้ที่ทำให้รู้สึกดี” อัญชันตอบ “เพลงที่…ฉันเคยได้ยิน” นะโมมองอัญชันด้วยความเข้าใจ เขาหยิบกีตาร์ตัวโปรดที่วางพิงอยู่กับผนังขึ้นมา จูนเสียงกีตาร์อย่างชำนาญ ก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงที่คุ้นหู เพลงที่เต็มไปด้วยความทรงจำเกี่ยวกับสะพานลอย เพลงที่เคยเป็นบทเพลงแห่งความสุขและความหวังของพวกเขา เสียงกีตาร์อันไพเราะบรรเลงออกมาอย่างนุ่มนวล เสียงที่เต็มไปด้วยท่วงทำนองที่อ่อนหวานและบาดลึกในหัวใจ อัญชันหลับตาลง เธอปล่อยให้เสียงเพลงพาเธอเดินทางย้อนกลับไปในความทรงจำ ภาพต่างๆ เริ่มปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนมากขึ้น เสียงหัวเราะของเด็กๆ เสียงผู้คนสัญจรไปมาบนสะพานลอย และเสียงของเธอเองที่กำลังร้องเพลง ท่วงทำนองที่คุ้นเคยนี้ปลุกเร้าบางสิ่งบางอย่างภายในตัวเธอ “ฉัน…ฉันจำได้” อัญชันพึมพำออกมาเบาๆ “เพลงนี้…เป็นเพลงของฉัน” นะโมหยุดเล่นกีตาร์ชั่วขณะ หันมามองอัญชันด้วยความประหลาดใจ “เธอจำได้จริงๆ เหรอ” อัญชันพยักหน้า ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความตื่นเต้นและโล่งใจ “ใช่ ฉันจำได้ มันเป็นเพลงที่ฉันแต่งขึ้นเองเมื่อนานมาแล้ว” “เพลงนี้…เธอเคยร้องให้ฉันฟังที่สะพานลอย” นะโมเสริมด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว” อัญชันยิ้มกว้าง “ตอนนั้น…ฉันรู้สึกมีความสุขมาก” ความทรงจำเกี่ยวกับสะพานลอยกลับคืนมาอย่างต่อเนื่อง ภาพของนะโมที่กำลังเล่นกีตาร์อยู่ข้างๆ ภาพของรอยยิ้มของเขา ภาพของเสียงเพลงที่ทำให้หัวใจของเธอพองโต เธอจำได้ว่าเธอเคยรู้สึกปลอดภัยและมีความสุขมากแค่ไหนเมื่ออยู่ใกล้เขา “ฉันจำได้ว่า…ตอนนั้นฉันชอบมองเธอเล่นกีตาร์” อัญชันเอ่ยขึ้นมา “เสียงกีตาร์ของเธอ…มันทำให้ฉันรู้สึกสงบ” นะโมเลื่อนมือมาจับมือของอัญชันอีกครั้ง “ฉันก็เหมือนกัน ฉันชอบฟังเสียงเธอร้องเพลง เสียงของเธอ…มันวิเศษมาก” บทสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความเข้าใจซึ่งกันและกัน เหมือนกับว่าเสียงเพลงได้ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างจิตใจของพวกเขาอีกครั้งหนึ่ง ความทรงจำที่เคยเลือนรางกำลังกลับมา และมันนำพาความรู้สึกดีๆ กลับมาด้วย “ฉันอยากจะร้องเพลงนั้นอีกครั้ง” อัญชันกล่าว “เพลงที่ฉันแต่งเอง” นะโมยิ้มรับ “ได้เลย” เขากลับมาจับกีตาร์ และเริ่มบรรเลงท่วงทำนองที่อ่อนหวาน เป็นท่วงทำนองที่อัญชันคุ้นเคยดี อัญชันสูดลมหายใจลึก และเริ่มเปล่งเสียงร้องออกมา เสียงร้องของเธออาจจะยังไม่สมบูรณ์แบบนัก แต่ก็เต็มไปด้วยอารมณ์และความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน เธอร้องเพลงเกี่ยวกับความฝัน ความหวัง และความรักที่เคยมี “แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมา ปลุกฉันให้ตื่นจากฝันที่เลือนลาง ภาพเธอในอ้อมกอด ยังคงค้าง ไม่เคยจางหายไปจากใจฉัน” เสียงร้องของอัญชันก้องกังวานไปทั่วห้อง เธอร้องเพลงด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยม ความรู้สึกที่เธอไม่เคยกล้าแสดงออกมาก่อน “ลมพัดโชยมาแผ่วเบา พาใจฉันลอยไปหาเธอ ที่ซึ่งเคยมีเรา เคียงข้างเสมอ บนสะพานนั้น…ที่รักของเรา” นะโมมองอัญชันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย เขาบรรเลงกีตาร์คลอเสียงร้องของเธออย่างนุ่มนวล ทุกโน้ต ทุกท่วงทำนอง ล้วนสะท้อนถึงความรู้สึกที่พวกเขามีให้กัน “แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน ความทรงจำไม่เคยเลือนหาย เสียงเพลงยังคงก้องกังวาน ในหัวใจ…ของฉันและเธอ” เมื่อเพลงจบลง อัญชันมองนะโมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความสุข เธอรู้ว่าเธอได้พบสิ่งที่สำคัญที่สุดแล้ว นั่นคือการค้นพบตัวเองอีกครั้ง และการได้พบความรักที่แท้จริง “เพลงนี้…ฉันแต่งให้เธอจริงๆ นะโม” อัญชันเอ่ยเสียงสั่นเครือ นะโมเลื่อนมือมาเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน “ฉันรู้ ฉันรู้สึกได้” “ฉันรักเธอ นะโม” อัญชันสารภาพออกมาอย่างตรงไปตรงมา นะโมกุมมือของอัญชันไว้แน่น “ฉันก็รักเธอ อัญชัน รักเธอมาตลอด” พวกเขาโอบกอดกันแน่น ปล่อยให้ความรู้สึกท่วมท้นเข้ามา ความรักของพวกเขาเติบโตขึ้นจากความทรงจำที่เลือนราง เสียงเพลงที่เคยเกือบจะเลือนหายไป กลับกลายเป็นสิ่งที่เชื่อมใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกันอย่างมั่นคง