เช้าวันต่อมา บรรยากาศรอบตัวเธอเต็มไปด้วยความอึมครึม แม้ว่าท้องฟ้าจะสดใส แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความสับสน เธอรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริง และตัดสินใจเลือกทางเดินของชีวิต "อัญชัน... มานั่งทานข้าวเช้าสิลูก" ป้าสมศรีเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร มองหน้าลุงสมชายและป้าสมศรี พวกท่านมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ "หนู... ขอบคุณมากนะคะ" เธอพูดเสียงแผ่ว "ขอบคุณที่ดูแลหนูอย่างดีมาตลอด" "ไม่ต้องพูดอย่างนั้นหรอกลูก" ลุงสมชายยิ้ม "เราถือว่าเธอเป็นเหมือนลูกหลานของเราคนหนึ่ง" "แต่... หนูต้องกลับไปหาครอบครัวแล้วค่ะ" เธอตัดสินใจพูดออกไป "หนูรู้ว่าพวกเขากำลังเป็นห่วงหนูมาก" ป้าสมศรีพยักหน้า "ใช่แล้วจ้ะ... ถึงเวลาแล้วจริงๆ" เธอหันไปมองนะโมที่นั่งอยู่ข้างๆ มือของเขากุมมือเธอไว้แน่น "แล้ว... แล้วนะโมล่ะคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ นะโมมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า "ฉัน... ฉันรู้ว่าเธอต้องไป" "แต่... หนูยังรักนะโมนะคะ" เธอพูด น้ำตาเริ่มไหล "หนู... หนูไม่รู้จะทำยังไงดี" "ฉันรู้..." นะโมบีบมือเธอเบาๆ "แต่เธอต้องไป... ชีวิตของเธอรออยู่" "ถ้า... ถ้าหนูไม่ไปล่ะคะ" เธอเอ่ยถามอย่างมีความหวัง "ถ้าหนูเลือกที่จะอยู่ที่นี่กับนะโม... กับลุงกับป้า" นะโมส่ายหน้า "ไม่ได้นะอัญชัน... เธอเป็นนักร้องชื่อดัง... เธอมีครอบครัว... เธอมีชีวิตของเธอ... ฉันไม่อยากเห็นเธอเสียใจเพราะฉัน" "แต่หนูมีความสุขที่นี่นะคะ" เธอพูด "หนูไม่เคยรู้สึกมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย" "ความสุขที่นี่... มันเป็นความสุขที่สร้างขึ้นบนความไม่จริงนะอัญชัน" นะโมตอบ "สักวันหนึ่ง... ทุกอย่างก็จะถูกเปิดเผย... แล้วเธอจะเจ็บปวดมากกว่าเดิม" "ฉัน... ฉันเข้าใจ" เธอพยักหน้าช้าๆ "หนูรู้ว่ามันถึงเวลาแล้ว" เธอค่อยๆ ดึงมือออกจากนะโม แล้วหันไปหาลุงสมชายและป้าสมศรี "หนูขอไปคุยกับครอบครัวก่อนนะคะ" ลุงสมชายพยักหน้า "ได้เลยหลาน... เราจะไปกับเธอ" การเดินทางกลับบ้านของเธอเต็มไปด้วยความเงียบงัน หัวใจของเธอหนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกมากมาย เธอคิดถึงพ่อแม่ คิดถึงบ้าน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเสียใจที่ต้องจากลาชีวิตที่เธอได้สร้างขึ้นมาใหม่ เมื่อไปถึงบ้านหลังใหญ่ที่คุ้นเคย พ่อแม่ของเธอโผเข้ามากอดเธอด้วยความดีใจและโล่งอก น้ำตาแห่งความสุขไหลริน "อัญชัน! ลูกแม่! ลูกปลอดภัยแล้ว!" แม่ของเธอร้องไห้ "พ่อกับแม่เป็นห่วงลูกมากนะ" พ่อของเธอพูด "คิดว่า... คิดว่าเราจะไม่ได้เจอลูกอีกแล้ว" เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พ่อแม่ฟัง ตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุ สูญเสียความทรงจำ และมาอาศัยอยู่กับครอบครัวนักดนตรีข้างถนน พ่อแม่ของเธอรับฟังด้วยความเข้าใจและเห็นใจ "ลูกไม่ต้องโทษตัวเองนะ" แม่ของเธอปลอบ "ทุกอย่างมันเกิดขึ้นโดยที่ลูกไม่ได้ตั้งใจ" "แต่... หนูรักเขาค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "หนูรักนะโม... รักชีวิตที่หนูเคยมี" "แม่เข้าใจนะลูก" พ่อของเธอพูด "แต่ลูกต้องเลือกทางเดินของลูก... ทางเดินที่ถูกต้อง" หลังจากพูดคุยกับพ่อแม่เสร็จ เธอก็ตัดสินใจกลับไปที่สะพานลอยอีกครั้ง เพื่อบอกลาทุกคน เมื่อเธอไปถึง นะโม ลุงสมชาย และป้าสมศรี กำลังนั่งรอเธออยู่ "ฉันมาแล้วค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น นะโมมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "แล้ว... เธอจะเลือกอะไร" "หนู... หนูต้องกลับไปค่ะ" เธอตอบ "หนูมีครอบครัว... มีชีวิตของหนูอยู่" คำพูดของเธอทำให้นะโมหน้าเสีย น้ำตาคลอเบ้า "ฉัน... ฉันเข้าใจ" "แต่... หนูจะไม่มีวันลืมนะโม" เธอพูด พลางยื่นมือไปสัมผัสแก้มของเขา "หนูจะไม่มีวันลืมลุงกับป้า" "หนู... หนูขอโทษที่ต้องจากไป" เธอพูด น้ำตาไหลอีกครั้ง "ไม่เป็นไรนะอัญชัน" นะโมพูด "ฉันขอให้เธอโชคดี... ในทุกๆ เรื่อง" ลุงสมชายและป้าสมศรีเข้ามาสวมกอดเธอ "ดูแลตัวเองนะหลาน" เธอสวมกอดทุกคนอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะขึ้นรถพร้อมกับพ่อแม่ ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไป เธอมองย้อนกลับไปที่สะพานลอย ภาพของนะโม ลุงสมชาย และป้าสมศรีกำลังยืนมองรถของเธอค่อยๆ หายลับไปกับสายตา หัวใจของเธอเจ็บปวดราวกับถูกบีบ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโล่งใจที่ได้เผชิญหน้ากับความจริง ชีวิตของนักร้องสาวดาวรุ่ง อัญชัน กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เธอจะไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป เธอได้เรียนรู้ถึงความหมายของความรัก ความเสียสละ และการเลือกทางเดินของชีวิต เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอจะสามารถกลับไปหาเสียงเพลงที่เธอรักได้หรือไม่ และเธอจะสามารถลืมความทรงจำดีๆ ที่มีต่อครอบครัวนักดนตรีข้างถนนได้หรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เสียงเพลงจากสะพานลอย จะยังคงก้องอยู่ในหัวใจของเธอตลอดไป