เวลาผ่านไปอีกหลายสัปดาห์ เซนยังคงทุ่มเทให้กับการทำงาน แต่ภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความหม่นหมอง สัญญาณที่ไม่ได้รับจากมีน กลายเป็นเหมือนเงาตามตัวที่คอยบั่นทอนกำลังใจของเขา เขาพยายามหาเหตุผลต่างๆ นานาเพื่อปลอบประโลมตัวเอง บางทีเธออาจจะยุ่งมากจนไม่มีเวลาตอบ บางทีสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่นั่นอาจจะมีปัญหา เขาพยายามเชื่อในคำสัญญาที่เธอเคยให้ไว้ แต่ความสงสัยก็เริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ "เซน เป็นอะไรไปช่วงนี้ ดูเงียบๆ ไปนะ" ต้นถามผ่านวิดีโอคอล ใบหน้าของเพื่อนปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "ก็... ไม่มีอะไรมาก" เซนตอบ พยายามยิ้มให้ต้น "แค่คิดถึงบ้าน คิดถึงทุกคน" "คิดถึงมีนล่ะสิ" ต้นแซว เซนเงียบไปครู่หนึ่ง "ก็... ใช่" "เธอสบายดีนะ" ต้นรีบเปลี่ยนเรื่อง "มีเรื่องมาเล่าให้ฟังเยอะเลย" "จริงเหรอ" เซนถามอย่างมีความหวัง "มีนเป็นไงบ้าง? ฝากบอกเธอด้วยนะว่าผมคิดถึงมาก" ต้นอึกอักเล็กน้อย "เอ่อ... คือ... มีนสบายดี" "แล้ว... แล้วเธอไม่ส่งข่าวอะไรมาให้ผมเลยเหรอ" เซนถามเสียงสั่นเครือ "คือ... ช่วงนี้ที่ร้านค่อนข้างยุ่งนะเซน ลูกค้าเยอะขึ้นมาก ฉันเองก็ช่วยมีนเต็มที่เลย" ต้นพยายามพูดเลี่ยงๆ "ผมเข้าใจ" เซนตอบ "แต่... ผมแค่อยากรู้ว่าเธอโอเคหรือเปล่า" "เธอโอเคแน่ๆ" ต้นยืนยัน "ไม่ต้องห่วงนะ" บทสนทนาจบลงด้วยความรู้สึกที่ค้างคาใจ เซนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของต้น เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่เพื่อนของเขาพยายามปิดบัง หลายวันต่อมา เซนเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเอง เขาพบว่าตัวเองเริ่มจดจ่อกับงานน้อยลง ความหลงใหลในดวงดาวที่เคยมีก็เริ่มจางหายไป ภาพของมีน ใบหน้าของเธอ รอยยิ้มของเธอ วิ่งวนอยู่ในหัวของเขาตลอดเวลา เขาเริ่มเปรียบเทียบความสัมพันธ์ของเขากับเธอ กับเรื่องราวของดวงดาวบางดวงที่เคยสว่างไสว แต่สุดท้ายก็ดับมอดลงไป เขาตัดสินใจที่จะทำอะไรบางอย่าง เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเข้าไปหาหัวหน้างาน แจ้งความประสงค์ว่าต้องการกลับเมืองไทยก่อนกำหนด "แน่ใจนะเซน?" หัวหน้างานถามด้วยความประหลาดใจ "งานวิจัยของคุณกำลังไปได้สวยเลยนะ" "ผม... ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องกลับไปจัดการครับ" เซนตอบเสียงหนักแน่น หัวหน้างานมองเซนอย่างพิจารณา ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้ ถ้าคุณยืนยันแบบนี้ ผมจะช่วยดำเนินการให้ แต่จำไว้ว่าโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ นะ" "ขอบคุณครับ" เซนกล่าว การเดินทางกลับเมืองไทยเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความตื่นเต้นที่จะได้เจอหน้ามีนอีกครั้ง และความกังวลที่กัดกินใจ เขาไม่รู้ว่าเมื่อกลับไปแล้ว เขาจะเจออะไร เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับมีนจะเป็นอย่างไรต่อไป เมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบิน เซนรีบคว้ากระเป๋า แล้วตรงไปยังทางออก เขาเห็นต้นยืนรออยู่หน้าอาคารผู้โดยสาร ใบหน้าของต้นดูเคร่งเครียดกว่าเดิม "ไง" เซนทักทาย "ยินดีต้อนรับกลับนะเซน" ต้นพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "มีอะไรอยากจะคุยกับฉันไหม" "ผม... ผมอยากรู้ความจริง" เซนตอบ "มีนเป็นอะไรไป ทำไมเธอถึงไม่ติดต่อผมเลย" ต้นถอนหายใจยาว "คือ... เซน ฉันไม่รู้จะเริ่มยังไงดี" "บอกมาเถอะต้น" เซนเร่ง "ผมทนอยู่กับความไม่รู้นี้ไม่ไหวแล้ว" "คือ... หลังจากที่คุณไปได้ไม่นาน มีนก็เริ่มป่วย" ต้นเล่า "อาการของเธอแย่ลงเรื่อยๆ หมอบอกว่าเธอเป็นโรคหัวใจที่ค่อนข้างรุนแรง" เซนยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าซีดเผือด "ไม่จริง... เธอไม่เคยบอกผมเลย" "เธอไม่อยากให้คุณเป็นห่วง" ต้นพูดต่อ "เธอไม่อยากให้คุณเสียสมาธิกับการทำงาน ไม่อยากให้คุณต้องกังวล" "แล้ว... แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน" เซนถามเสียงสั่นเครือ "เธออยู่ที่โรงพยาบาล" ต้นตอบ "อาการของเธอ... ค่อนข้างหนัก" เซนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เขาแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่เขาคุยกับมีนอย่างจริงจังคือเมื่อไหร่ เขาจมอยู่กับงาน จนลืมความรู้สึกของคนข้างกายไปเสียสนิท "ผม... ผมต้องไปหาเธอ" เซนพูด พลางก้าวเท้าไปข้างหน้า "เดี๋ยวก่อนเซน" ต้นรั้งแขนเขาไว้ "เธออาจจะยังไม่พร้อมที่จะเจอคุณตอนนี้" "ผมไม่สน" เซนสะบัดมือต้นออก "ผมต้องไปเห็นเธอ" เซนรีบเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ต้นบอก ตลอดทาง ภาพของมีน วิ่งวนอยู่ในหัวของเขา ภาพของเธอยามที่ทำงานในคาเฟ่ ภาพของเธอยามที่ยิ้มให้เขา ภาพของเธอยามที่ร้องไห้ เขาเคยคิดว่าดวงดาวที่อยู่ห่างไกลนั้นสวยงาม แต่ตอนนี้ ภาพสะท้อนของเธอในความทรงจำ มันกลับสวยงามและเจ็บปวดกว่าสิ่งใดๆ เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เซนตรงไปที่ห้องของมีนทันที เขาเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ มีนกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดเซียว อุปกรณ์ทางการแพทย์ต่างๆ ระโยงระยางเต็มไปหมด ดวงตาของเธอปิดสนิท ริมฝีปากแห้งผาก เซนเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ คุกเข่าลงข้างเตียง จับมือเล็กๆ ของเธอไว้ในมือของเขา มันเย็นเฉียบ "มีน" เขาเรียกเสียงแผ่วเบา "ผมกลับมาแล้ว" ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "ผมขอโทษนะมีน" เซนพึมพำ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "ผมขอโทษที่กลับมาช้าไป ผมขอโทษที่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญกับเรื่องพวกนี้คนเดียว" เขาซบหน้าลงบนมือของเธอ สัมผัสได้ถึงความอ่อนแรงของเธอ เขาหลับตาลง พยายามกลั้นน้ำตา แต่ก็ทำไม่ได้ "ผมรักคุณนะมีน" เขาพูดเสียงสั่นเครือ "รักคุณมากกว่าดาวทุกดวงบนท้องฟ้า" ในความเงียบงันของห้องพักผู้ป่วย เซนได้แต่กุมมือของเธอไว้ ปล่อยให้ภาพสะท้อนของความทรงจำเกี่ยวกับเธอ วิ่งวนอยู่ในหัวของเขา เขาตระหนักได้ว่า การจากลาครั้งนี้ มันอาจจะโหดร้ายเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้