ปิงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังคณะบริหารธุรกิจทันที เขาต้องเจอหน้ามิ้นต์ให้ได้ เขาต้องรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่จริงๆ เขาเดินเข้าไปในอาคารคณะด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขาเดินไปถามรุ่นน้องคนหนึ่งที่รู้จักมิ้นต์ "ขอโทษครับ... ไม่ทราบว่าคุณมิ้นต์อยู่ห้องไหนครับ" รุ่นน้องคนนั้นมองปิงด้วยความสงสัยเล็กน้อย "คุณมิ้นต์เหรอคะ... ปกติเขาจะอยู่ห้องสมุด หรือไม่ก็ห้องทำงานอาจารย์ค่ะ" "ถ้าเขาอยู่ที่ห้องสมุด พอจะบอกทางได้ไหมครับ" "ได้ค่ะ... เดินตรงไปเรื่อยๆ เลยค่ะ ห้องสมุดอยู่ทางปีกซ้าย" ปิงขอบคุณรุ่นน้องคนนั้นแล้วรีบเดินไปยังห้องสมุดทันที เขารู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก การต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่อาจจะรออยู่ข้างหน้า ทำให้เขาแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อเดินเข้าไปในห้องสมุด ปิงกวาดสายตาหาใบหน้าของมิ้นต์ และแล้วเขาก็เห็นเธอ เธอนั่งอยู่เพียงลำพังที่มุมหนึ่งของห้องสมุด กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจ แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่างกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เธอดูเศร้าหมองกว่าปกติ ปิงสูดหายใจลึกๆ แล้วเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ เขาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะของเธอ "มิ้นต์" มิ้นต์สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมามองปิงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "ปิง... มาทำไม" เสียงของเธอแผ่วเบา "ผม... ผมเป็นห่วงคุณ" ปิงพูด "เมื่อคืนคุณดูไม่สบายใจ ผมเลยอยากมาคุยกับคุณ" มิ้นต์หลบสายตาของปิง เธอหยิบหนังสือขึ้นมาวางทับหน้าอกราวกับจะสร้างกำแพงป้องกันตัวเอง "ฉัน... ฉันโอเค" "คุณไม่โอเค" ปิงยืนยัน "ผมรู้ว่าคุณกำลังกังวลเรื่องครอบครัว เรื่อง... การแต่งงาน" มิ้นต์เงียบไป เธอไม่ปฏิเสธคำพูดของปิง มันเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เพื่อนของเธอเล่ามานั้นเป็นความจริง "ปิง... ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะทำยังไง" ในที่สุดเธอก็ยอมเอ่ยปากออกมา "คุณแม่ของฉัน... ท่านกดดันฉันมากจริงๆ ท่านบอกว่านี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้เลือกชีวิตของตัวเอง" "แล้วมิ้นต์ล่ะ... มิ้นต์อยากเลือกชีวิตแบบไหน" ปิงถามอย่างอ่อนโยน เขาก้มลงไปนั่งยองๆ ข้างเก้าอี้ของเธอ เพื่อให้ระดับสายตาของพวกเขาเท่ากัน "คุณอยากจะแต่งงานกับคนที่ท่านเลือก หรือคุณอยากจะ... เลือกคนที่คุณรัก" น้ำตาเม็ดแรกไหลลงมาจากแก้มของมิ้นต์ "แต่... ถ้าฉันเลือกคนที่ฉันรัก... ฉันจะทำให้ครอบครัวผิดหวังหรือเปล่า" เสียงของเธอสั่นเครือ "ฉัน... ฉันไม่อยากทำให้คุณแม่เสียใจ" "แล้วมิ้นต์คิดว่าการแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก จะทำให้มิ้นต์มีความสุขจริงๆ หรือ" ปิงถามกลับ "การใช้ชีวิตที่เหลือกับคนที่ไม่ได้รัก มันจะดีกว่าการลองต่อสู้เพื่อความรักจริงๆ หรือ" มิ้นต์ส่ายหน้าช้าๆ "มัน... มันไม่ง่ายเลยปิง" "ผมรู้ว่ามันไม่ง่าย" ปิงจับมือของมิ้นต์ไว้แน่น "แต่ผมอยากให้มิ้นต์รู้ว่า... ผมรักคุณนะ ผมรักมิ้นต์จริงๆ ผมพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ พร้อมที่จะช่วยคุณเผชิญหน้ากับทุกอย่าง" มิ้นต์มองเข้าไปในดวงตาของปิง เธอเห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นในนั้น มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้น "แต่... พ่อแม่ของฉัน... พวกเขาไม่เข้าใจหรอก" เธอยังคงยืนกราน "เขาไม่เคยคิดว่านักกีฬาอย่างคุณ... จะเหมาะสมกับลูกสาวของเขา" คำพูดนั้นทำให้ปิงหน้าชาไปชั่วขณะ เขาไม่เคยคิดว่าอดีตนักกีฬาอย่างเขาจะเป็นอุปสรรคสำคัญในความสัมพันธ์นี้ "คุณแม่ของคุณ... คิดแบบนั้นจริงๆ หรือ" "ใช่" มิ้นต์พยักหน้า "ท่านมองว่าฉันควรจะอยู่กับคนที่... มีชีวิตที่มั่นคง มีอนาคตที่แน่นอน" "แล้วมิ้นต์ล่ะ... มิ้นต์คิดว่าชีวิตของผมไม่มีอนาคตหรือไง" ปิงถามเสียงสั่นเครือ "ผมอาจจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนคนที่แม่ของคุณอยากให้ แต่ผมมีความฝัน ผมมีความมุ่งมั่น และผมก็รักคุณมากพอที่จะสร้างอนาคตที่ดีไปด้วยกัน" มิ้นต์เงียบไปอีกครั้ง เธอไม่รู้จะตอบคำถามของปิงอย่างไร เธอรู้ดีว่าปิงเป็นคนดี เป็นคนที่มีอนาคต แต่การต่อสู้กับครอบครัวของเธอ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย "ฉัน... ฉันขอเวลาคิดอีกหน่อยนะปิง" เธอกล่าวในที่สุด "ฉัน... ฉันต้องการเวลาจริงๆ" ปิงมองมิ้นต์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน เขารู้สึกเห็นใจเธอที่ต้องเผชิญกับแรงกดดันมากมาย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่เธอขอเวลาอีก เขาอยากให้เธอตัดสินใจเด็ดขาดกว่านี้ "ก็ได้ครับ" ปิงตอบเสียงเบา "ผมจะรอ" เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากมิ้นต์ เขารู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังตกอยู่ในอันตรายครั้งใหญ่ เขาไม่รู้ว่าการรอคอยนี้จะนำพาไปสู่อะไร แต่เขาก็ยังหวังว่ามิ้นต์จะเลือกหัวใจของตัวเอง หลังจากนั้น ปิงก็ขอตัวกลับ เขากลับไปที่ห้องพักด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาไม่เคยคิดว่าความรักของเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่มองไม่เห็นเช่นนี้มาก่อน เขาเคยคิดว่าปัญหาของพวกเขาจะอยู่ที่ความแตกต่างของไลฟ์สไตล์ หรือมุมมองชีวิต แต่ไม่ใช่เรื่องที่ครอบครัวเข้ามามีอิทธิพลมากขนาดนี้ ตลอดทั้งวัน ปิงพยายามทำใจให้สงบ เขาเดินออกไปวิ่งออกกำลังกายเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ในครั้งนี้ จิตใจของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขามักจะคิดถึงหน้าของมิ้นต์ คิดถึงน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ คิดถึงคำพูดที่ว่า "พ่อแม่ของฉัน... พวกเขาไม่เข้าใจหรอก" เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง เขาเหมาะสมกับมิ้นต์จริงๆ หรือ หรือเขาเป็นเพียงแค่อุปสรรคที่ขวางทางความสุขของเธอ เขาเริ่มรู้สึกท้อแท้ แต่แล้วภาพของรอยยิ้มของมิ้นต์ที่เขาเคยเห็น รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขเมื่ออยู่ด้วยกัน ก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเขา นั่นทำให้เขามีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาจะรอคอยมิ้นต์ และจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอรู้ว่าความรักของเขามีค่ามากแค่ไหน เขาจะพิสูจน์ให้ครอบครัวของเธอเห็นว่าเขาสามารถสร้างอนาคตที่ดีให้กับมิ้นต์ได้