เมื่อไปถึงบ้านของปิ่น เขาก็ได้พบกับหญิงสาวที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับปิ่นอย่างมาก แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแววแข็งกร้าวกว่าที่หลวงพ่อยิ่งลาภเคยเห็นในตัวลูกสาวของเขา แก้วยืนมองบิดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะผายมือเชิญให้เข้าไปในบ้าน "เข้ามาค่ะท่านหลวงพ่อ" เสียงของเธอราบเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ราวกับคนแปลกหน้า หลวงพ่อยิ่งลาภก้าวเท้าเข้าไปในบ้านหลังเล็กที่คุ้นเคยแต่ก็ให้ความรู้สึกแปลกแยกอย่างบอกไม่ถูก เฟอร์นิเจอร์บางชิ้นยังคงเป็นของเดิมที่ปิ่นเคยเลือกสรรด้วยตัวเอง บางอย่างก็ดูใหม่ขึ้น สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าที่เคย บ่งบอกถึงการดูแลเอาใจใส่ของเจ้าของบ้านคนปัจจุบัน เขาเดินตามแก้วไปยังห้องนั่งเล่นที่ปูด้วยเสื่อทาทามิอย่างเรียบง่าย มีเพียงโซฟาสีเข้มตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง ตรงมุมหนึ่งมีแท่นบูชาเล็กๆ วางพระพุทธรูปองค์งามประดิษฐานอยู่ "เชิญนั่งก่อนค่ะ" แก้วผายมือไปยังโซฟา หลวงพ่อยิ่งลาภทรุดตัวลงนั่งอย่างเก้ๆ กังๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เขากำมือแน่น พยายามรวบรวมสติเพื่อเอ่ยคำพูดที่ควรจะพูดมานานแสนนาน "แก้ว...ลูก" เสียงของเขาสั่นเครือ "พ่อ...พ่อมาหาแก้ววันนี้ เพื่อจะขอโทษ" แก้วเดินไปนั่งลงบนเสื่อทาทามิ ฝั่งตรงข้ามบิดา เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่ยังคงอ่านยาก "ขอโทษเรื่องอะไรคะท่านหลวงพ่อ" "เรื่องทุกอย่าง...เรื่องที่พ่อเคยทำไว้กับแม่ของแก้ว...กับแก้ว...พ่อรู้ว่ามันสายไปแล้ว แต่พ่อก็อยากจะบอกให้แก้วได้รับรู้ว่าพ่อเสียใจจริงๆ" น้ำตาคลอเบ้าของหลวงพ่อยิ่งลาภ ใบหน้าเปื้อนริ้วรอยแห่งวัยฉายแววทุกข์ระทม แก้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยขึ้น "ท่านหลวงพ่อเคยคิดบ้างไหมคะ ว่าถ้าแม่ของหนูยังมีชีวิตอยู่ ท่านจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นท่านมานั่งอยู่ที่นี่ มาพูดคำว่าขอโทษ" คำถามของแก้วเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของหลวงพ่อยิ่งลาภ เขาหลับตาลง พยายามข่มกลั้นน้ำตา "พ่อ...พ่อไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลย พ่อคิดแต่ว่าตัวเองจะทำอย่างไรให้รอด พ่อเห็นแก่ตัวเกินไป" "ใช่ค่ะ ท่านหลวงพ่อเห็นแก่ตัวมาก" แก้วพูดต่อ เสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย "แม่ของหนู ท่านรักและศรัทธาในตัวท่านหลวงพ่อมากนะคะ ท่านรอคอยท่านแทบขาดใจ แต่ท่านหลวงพ่อกลับ... ท่านไปมีผู้หญิงคนอื่น แล้วก็ทอดทิ้งแม่กับหนูไป" "พ่อรู้...พ่อรู้ว่าพ่อมันเลว" หลวงพ่อยิ่งลาภกัดฟันพูด "พ่อสมควรได้รับทุกอย่างที่แก้วจะต่อว่าพ่อ" "หนูไม่คิดว่าหนูจะต่อว่าอะไรท่านหลวงพ่อได้อีกแล้วค่ะ" แก้วถอนหายใจยาว "เวลาผ่านไปนานมากแล้ว เรื่องราวในอดีตมันก็เหมือนรอยแผลเป็น ที่ถึงแม้มันจะหายดีแล้ว แต่ก็ยังทิ้งร่องรอยเอาไว้เสมอ" "แล้ว...แล้วแก้วไม่โกรธพ่อแล้วใช่ไหม" หลวงพ่อยิ่งลาภถามอย่างมีความหวัง แก้วมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามา "ความโกรธมันเป็นพลังงานที่เหนื่อยล้าค่ะท่านหลวงพ่อ หนูไม่คิดจะเก็บมันไว้ให้เปลืองแรงอีกต่อไปแล้ว" "แล้วแก้ว...แก้วจะให้อภัยพ่อได้ไหม" แก้วหันกลับมามองบิดา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ "หนูให้อภัยท่านหลวงพ่อค่ะ" หลวงพ่อยิ่งลาภเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "แก้ว...ลูกจริงๆ หรือ" "ค่ะ" แก้วพยักหน้า "แต่การให้อภัยของหนู ไม่ได้หมายความว่าหนูจะลืมสิ่งที่ท่านหลวงพ่อเคยทำนะคะ หนูแค่เลือกที่จะปล่อยวาง เพื่อตัวหนูเอง" "ขอบคุณ...ขอบคุณมากนะแก้ว" น้ำตาของหลวงพ่อยิ่งลาภไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้ เป็นน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดที่ได้ปลดปล่อยออกมา และน้ำตาแห่งความยินดีที่ได้รับโอกาสจากลูกสาว "แล้วท่านหลวงพ่อมาหาหนู มีธุระอะไรอีกคะ" แก้วถาม น้ำเสียงเริ่มกลับมาเป็นปกติ "พ่อ...พ่ออยากจะ...พ่ออยากจะชดใช้" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "พ่ออยากจะดูแลแก้ว ดูแลแม่ของแก้ว...เท่าที่พ่อจะทำได้" "แม่ของหนูเสียไปแล้วค่ะ" แก้วบอกเรียบๆ "ส่วนเรื่องการชดใช้...หนูไม่ต้องการอะไรจากท่านหลวงพ่อแล้วค่ะ หนูสามารถดูแลตัวเองได้" "แต่...พ่ออยากจะทำ" หลวงพ่อยิ่งลาภยืนกราน "พ่อมีทรัพย์สินบางส่วน...ที่พ่อเก็บไว้ พ่ออยากจะยกให้แก้วทั้งหมด" แก้วส่ายหน้า "หนูไม่ต้องการค่ะ ที่ดินผืนนี้ที่หนูอยู่ แม่ของหนูยกให้หนูค่ะ ส่วนรายได้จากการทำไร่ทำสวน มันก็เพียงพอสำหรับหนูแล้ว" "แล้ว...แล้วพ่อจะให้แก้วไปอยู่กับพ่อได้ไหม" หลวงพ่อยิ่งลาภถามอย่างมีความหวังอีกครั้ง แก้วมองบิดาด้วยสายตาที่อ่อนลง "หนูมีชีวิตของหนูอยู่ที่นี่ค่ะท่านหลวงพ่อ หนูมีความสุขดี" "แต่พ่อ...พ่ออยากให้แก้วได้อยู่ใกล้ๆ พ่อ" "หนูเข้าใจค่ะว่าท่านหลวงพ่ออาจจะเหงา" แก้วพูด "แต่หนูขอโทษจริงๆ ที่ไม่สามารถทำตามที่ท่านหลวงพ่อต้องการได้" หลวงพ่อยิ่งลาภหน้าเสีย แต่เขาก็เข้าใจในคำตอบของลูกสาว เขาได้แต่พยักหน้า "พ่อ...พ่อเข้าใจ" บทสนทนาเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลงบ้างแล้ว "แล้ว...แล้วท่านหลวงพ่อจะอยู่ที่นี่อีกนานไหมคะ" แก้วถาม "พ่อ...พ่ออาจจะอยู่ที่นี่สักพัก" หลวงพ่อยิ่งลาภตอบ "ถ้าแก้วไม่รังเกียจ" แก้วมองบิดา ก่อนจะยิ้มบางๆ "ถ้าท่านหลวงพ่อไม่รังเกียจ หนูยินดีค่ะ" รอยยิ้มของแก้วทำให้หัวใจของหลวงพ่อยิ่งลาภพองโต เขาไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเขาจะได้เห็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจเช่นนี้จากลูกสาวอีกครั้ง เขาตระหนักดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการไถ่บาป และเส้นทางนี้ยังอีกยาวไกลนัก แต่การที่แก้วยอมให้อภัยและเปิดใจรับเขาเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ก็เป็นเหมือนแสงธรรมที่ส่องสว่างนำทางเขาไปสู่การชดใช้ความผิดที่เคยกระทำไว้