เวลาหลายวันผ่านไป หลวงพ่อยิ่งลาภยังคงพักอยู่ที่บ้านหลังเล็กของแก้ว เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไปในทุกๆ เช้า การได้ใช้ชีวิตอยู่ใกล้ๆ ลูกสาวที่เขาเคยละเลยไปนาน ทำให้เขาได้เห็นโลกในมุมมองที่แตกต่างออกไป แก้วเป็นหญิงสาวที่เข้มแข็ง อดทน และรู้จักประมาณตน เธอใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่ฟุ้งเฟ้อ และมีความสุขกับสิ่งที่มีอยู่ ทุกเช้า หลวงพ่อยิ่งลาภจะช่วยแก้วดูแลสวนผักเล็กๆ หลังบ้าน เขาเรียนรู้ที่จะถอนหญ้า รดน้ำต้นไม้ และเก็บเกี่ยวผลผลิตด้วยตัวเอง แม้จะเหนื่อยกว่าที่เคย แต่เขากลับรู้สึกดีกับความเหนื่อยล้านี้ มันเป็นความเหนื่อยที่เกิดจากการลงมือทำ การชดใช้ ที่แตกต่างจากความเหนื่อยหน่ายในชีวิตที่เคยเป็นอยู่ "ท่านหลวงพ่อคะ วันนี้แดดแรงมาก ระวังจะเป็นลมนะคะ" เสียงของแก้วดังขึ้นขณะที่เธอนำน้ำสมุนไพรเย็นๆ มายื่นให้ "พ่อสบายดี ไม่เป็นไรหรอกแก้ว" หลวงพ่อยิ่งลาภตอบพลางปาดเหงื่อ "พ่อรู้สึกสดชื่นดีด้วยซ้ำ" แก้วยิ้ม "ดีแล้วค่ะ ถ้ามีอะไรให้หนูช่วยบอกนะคะ" "ขอบใจนะแก้ว" หลวงพ่อยิ่งลาภรับแก้วน้ำมาดื่ม รสชาติของน้ำสมุนไพรเย็นชื่นใจทำให้เขารู้สึกดีขึ้น "นี่...พ่ออยากจะถามแก้วเรื่องแม่ของแก้ว" แก้วหยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะวางตะกร้าที่ถืออยู่ลง "ท่านหลวงพ่ออยากทราบอะไรคะ" "พ่ออยากรู้ว่า...แม่ของแก้ว...ก่อนที่ท่านจะเสียไป...ท่านเคยพูดถึงพ่อบ้างไหม" หลวงพ่อยิ่งลาภถามเสียงแผ่วเบา แก้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนกำลังนึกย้อนกลับไปถึงวันวาน "แม่ไม่เคยพูดถึงท่านหลวงพ่อในทางที่ไม่ดีนะคะ ท่านบอกเสมอว่าท่านรักและให้อภัยท่านหลวงพ่อ" หลวงพ่อยิ่งลาภแทบทรุดลงกับพื้น คำพูดของแก้วเหมือนดาบที่กรีดแทงหัวใจเขาอีกครั้ง "พ่อ...พ่อมันเลวเกินไปจริงๆ" "หนูบอกแล้วค่ะว่าหนูให้อภัยท่านหลวงพ่อ" แก้วเดินเข้ามาใกล้ "แต่แม่ของหนู ท่านให้อภัยท่านหลวงพ่อไปนานแล้วค่ะ ท่านคงไม่อยากให้ท่านหลวงพ่อมาจมอยู่กับความทุกข์ เพราะสิ่งที่ท่านทำในอดีต" "แต่พ่อรู้สึกผิดจริงๆ แก้ว" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "พ่ออยากจะทำอะไรบางอย่างเพื่อทดแทนบุญคุณของแม่แก้ว" "การที่ท่านหลวงพ่อกลับมาหาหนู และใช้ชีวิตอย่างมีสติ มันก็เป็นการทดแทนที่ดีที่สุดแล้วค่ะ" แก้วตอบ "แม่ของหนู ท่านคงดีใจที่เห็นท่านหลวงพ่อกลับตัวกลับใจ" "แล้ว...แล้วพ่อจะอยู่ที่นี่กับแก้วได้นานแค่ไหน" หลวงพ่อยิ่งลาภถามอย่างไม่แน่ใจ "หนูไม่เคยห้ามท่านหลวงพ่อเลยค่ะ" แก้วยิ้ม "ถ้าท่านหลวงพ่ออยากจะอยู่ที่นี่ เพื่อสงบจิตใจ ก็เชิญค่ะ" หลวงพ่อยิ่งลาภมองแก้วด้วยความซาบซึ้ง เขาไม่เคยคิดว่าลูกสาวของเขาจะใจดีและมีเมตตาได้ถึงเพียงนี้ เขาได้แต่พยักหน้า "ขอบใจมากนะแก้ว" วันเวลาผ่านไป หลวงพ่อยิ่งลาภเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในใจของตัวเอง เขาเคยเป็นคนที่มีอำนาจ มีเงินทอง แต่กลับไม่มีความสุข วันๆ เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับกิเลสตัณหา จนมองข้ามคุณค่าของคนรอบข้างไป แต่เมื่อเขาได้มาอยู่ที่นี่ ได้สัมผัสกับความเรียบง่าย ได้ใช้ชีวิตอย่างมีสติ เขาจึงได้เข้าใจความหมายของความสุขที่แท้จริง เขาเริ่มกลับไปศึกษาธรรมะอย่างจริงจังอีกครั้ง เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการอ่านพระไตรปิฎก สวดมนต์ และทำสมาธิ ในกุฏิเล็กๆ ที่แก้วจัดเตรียมไว้ให้ เขาได้พบกับความสงบภายในที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน "ท่านหลวงพ่อคะ วันนี้มีงานบุญที่วัดใกล้ๆ นี้ ท่านหลวงพ่อสนใจจะไปร่วมไหมคะ" แก้วเอ่ยชวนเมื่อเห็นบิดานั่งสมาธิอยู่ "มีงานบุญหรือ" หลวงพ่อยิ่งลาภลืมตาขึ้น "พ่อ...พ่อจะไป" เขาเดินทางไปวัดพร้อมกับแก้ว บรรยากาศของงานบุญนั้นอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยศรัทธา ผู้คนต่างมาทำบุญตักบาตร ถวายสังฆทาน และฟังธรรม หลวงพ่อยิ่งลาภนั่งลงข้างแก้ว มองดูผู้คนเหล่านั้นด้วยความรู้สึกสงบ เขาได้เห็นรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าของพวกเขา และเขาก็รู้สึกได้ถึงความสุขนั้นเช่นกัน เมื่อท่านเจ้าอาวาสขึ้นแสดงธรรม หลวงพ่อยิ่งลาภตั้งใจฟังอย่างยิ่ง ท่านเจ้าอาวาสเทศนาเกี่ยวกับเรื่องการปล่อยวาง การให้อภัย และการชดใช้บาปกรรม ท่านกล่าวว่า "บาปบุญคุณโทษนั้นอยู่ที่การกระทำของเราเอง ไม่มีใครสามารถหนีพ้นไปได้ แต่หากเรามีความตั้งใจจริงที่จะแก้ไข สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็พร้อมจะช่วยเหลือเรา" คำเทศนาของท่านเจ้าอาวาสเหมือนเป็นการตอกย้ำสิ่งที่หลวงพ่อยิ่งลาภกำลังเผชิญอยู่ เขาตระหนักดีว่าการชดใช้บาปกรรมนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาจะพยายามทำต่อไปจนกว่าจะถึงที่สุด เมื่อเสร็จสิ้นพิธีการทางศาสนา หลวงพ่อยิ่งลาภหันไปมองแก้ว "แก้ว...พ่ออยากจะขอโทษแม่ของแก้วอีกครั้ง" แก้วยิ้ม "แม่ของหนู ท่านคงรับฟังอยู่ค่ะ" หลวงพ่อยิ่งลาภหลับตาลง นึกถึงภาพของปิ่น ภรรยาผู้แสนดีที่เขาเคยทำร้ายจิตใจเธออย่างแสนสาหัส เขาพึมพำในใจ "ปิ่น...พี่ขอโทษ...พี่ขอโทษจริงๆ" แสงธรรมส่องเข้ามาในใจที่ร้าวรานของหลวงพ่อยิ่งลาภ เขาได้เรียนรู้ว่าการให้อภัยเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการให้อภัยตนเอง หรือการให้อภัยผู้อื่น และการชดใช้กรรมนั้นก็คือการทำความดีอย่างต่อเนื่อง การสร้างบุญบารมี และการใช้ชีวิตอย่างมีสติ