หลวงพ่อยิ่งลาภนั่งมองแก้วที่กำลังรดน้ำต้นไม้ในสวน ผืนดินที่เคยแห้งผากกลับชุ่มชื้นเขียวขจี ต้นผักนานาชนิดงอกงามสะพรั่งราวกับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพนี้ทำให้ใจของเขาพองโตอย่างบอกไม่ถูก นี่คือผลบุญที่เขาสร้างร่วมกับลูกสาวอย่างแท้จริง การได้เห็นแก้วมีความสุข สุขภาพแข็งแรงขึ้นทุกวัน คือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้ เขาจำได้ดีว่าวันแรกๆ ที่กลับมาอยู่ที่นี่ แก้วดูซูบผอม ดวงตาหมองคล้ำราวกับคนไร้ซึ่งความหวัง แต่บัดนี้ รอยยิ้มกลับมาประดับบนใบหน้า จิตใจที่เคยห่อเหี่ยวก็กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง "พ่อคะ น้ำจะแห้งแล้วค่ะ" เสียงหวานของแก้วดังขึ้น ดึงสติของหลวงพ่อยิ่งลาภให้กลับมาสู่ปัจจุบัน "เออๆ พ่อเพลินไปหน่อย" หลวงพ่อยิ่งลาภรีบวางบัวรดน้ำลง ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยแก้วจัดเรียงผักที่เพิ่งเก็บมา "วันนี้ได้เยอะเลยนะเรา" "ค่ะพ่อ ช่วงนี้อากาศดี ดินก็ดี ผักเลยงามเป็นพิเศษ" แก้วยิ้มตอบ พลางยื่นตะกร้าผักสดให้พ่อ "พ่อเอาไปแบ่งบ้านคุณป้าสมศรีได้นะคะ ท่านจะได้มีกับข้าวอร่อยๆ ทาน" "ดีเลย ดีเลย" หลวงพ่อยิ่งลาภรับตะกร้ามาด้วยความยินดี "ช่วงนี้ป้าสมศรีแกก็ดูแลเราดีเหมือนกันนะ เป็นพระคุณจริงๆ" หลังจากนั้น หลวงพ่อยิ่งลาภก็เดินถือตะกร้าผักเดินออกจากบ้านเล็ก ไปยังบ้านของคุณป้าสมศรีที่อยู่ไม่ไกลกันนัก คุณป้าสมศรีเป็นเพื่อนบ้านที่น่ารัก อัธยาศัยดี และมักจะนำขนมหวานหรืออาหารมาแบ่งปันอยู่เสมอ ทุกครั้งที่หลวงพ่อยิ่งลาภมาถึง คุณป้าสมศรีก็จะต้อนรับอย่างอบอุ่น "แหม... พ่อยิ่งลาภ วันนี้มาพร้อมของดีเชียว" คุณป้าสมศรีเอ่ยทักทายเมื่อเห็นตะกร้าผักในมือ "ดูสิ ผักสวนแก้วนี่มันสดจริงๆ เลยนะ" "ครับป้าสมศรี นี่ลูกสาวผมเขาปลูกเองครับ ดีจนผมยังทึ่งเลย" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าวด้วยความภูมิใจ "เลยเอามาแบ่งป้าสมศรีทาน เผื่อป้าจะเอาไปทำแกงส้มอร่อยๆ" "โอ้โห... ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม" คุณป้าสมศรีรับตะกร้ามาอย่างเต็มใจ "เดี๋ยวป้าจะทำแกงป่าให้กินดีกว่า มันจะได้จัดจ้านถูกปาก" ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างออกรส หลวงพ่อยิ่งลาภรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้มาพูดคุยกับคุณป้าสมศรี ท่านเป็นเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งที่คอยให้กำลังใจเขามาตลอด ในช่วงเวลาที่เขาเผชิญกับความทุกข์ยาก คุณป้าสมศรีนี่แหละ คือคนที่คอยปลอบประโลม ให้คำแนะนำ และเป็นเสมือนที่พึ่งทางใจ "พ่อคะ" เสียงแก้วดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หลวงพ่อยิ่งลาภและคุณป้าสมศรีหันไปมอง "หนูจะไปตลาดค่ะ จะไปซื้อของมาเตรียมทำขนมขาย" "อ้าว... จะไปตลาดเหรอ" หลวงพ่อยิ่งลาภถาม "ให้พ่อไปด้วยไหม" "ไม่เป็นไรค่ะพ่อ หนูไปคนเดียวได้" แก้วยิ้ม "พ่ออยู่เป็นเพื่อนคุณป้าสมศรีก่อนนะคะ" "ได้ๆ แล้วจะกลับตอนไหนล่ะ" "อีกสักพักใหญ่ๆ ค่ะพ่อ" แก้วตอบ ก่อนจะเดินจากไป หลวงพ่อยิ่งลาภมองตามหลังลูกสาวไปด้วยความเป็นห่วง เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ แก้วไม่เคยมีความสุขกับการทำขนมขายเลย แต่หลังจากที่เขาเปลี่ยนแปลงตัวเอง แก้วก็ดูจะมีความสุขกับการใช้ชีวิตมากขึ้น เธอเต็มใจที่จะลงมือทำสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง และมีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ใหม่ๆ เกิดขึ้นเสมอ "แก้วนี่เป็นเด็กดีจริงๆ เลยนะ" คุณป้าสมศรีเอ่ยชม "พ่อโชคดีมากเลยนะที่มีลูกสาวแบบนี้" "ครับป้า... ผมโชคดีจริงๆ" หลวงพ่อยิ่งลาภพยักหน้าเห็นด้วย "ผมเคยทำผิดพลาดไปมาก แต่แก้วก็ไม่เคยทอดทิ้งผมเลย" "ใครๆ ก็เคยผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละพ่อ" คุณป้าสมศรีกล่าวอย่างใจเย็น "สำคัญที่ว่าเรารู้จักสำนึกผิด และพยายามแก้ไขมัน แค่นี้ก็เป็นคนดีแล้ว" คำพูดของคุณป้าสมศรีทำให้หลวงพ่อยิ่งลาภรู้สึกดีขึ้น เขามองไปยังทิศทางที่แก้วเดินจากไป นึกถึงใบหน้าของลูกสาวที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้กลับมีแต่ความเศร้าหมอง ยิ่งนึกถึงเรื่องราวในอดีต เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดในใจ "ป้าสมศรีครับ" หลวงพ่อยิ่งลาภเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "ผมอยากจะขอคำปรึกษาเรื่องหนึ่งครับ" "ว่ามาเลยพ่อ จะมีเรื่องอะไร" "คือ... ผมอยากจะขอโทษแก้วในสิ่งที่ผมเคยทำไว้" หลวงพ่อยิ่งลาภเอ่ยเสียงแผ่ว "ผมรู้ว่ามันสายไปแล้ว แต่ผมก็อยากจะลองทำดู" คุณป้าสมศรีมองหลวงพ่อยิ่งลาภด้วยความเข้าใจ "เรื่องของลูกเรื่องใหญ่นะพ่อ การขอโทษเป็นสิ่งที่ดี แต่บางทีการกระทำที่สม่ำเสมอต่างหาก คือสิ่งที่สำคัญที่สุด" "ผมจะพยายามครับป้า" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมจะทำให้แก้วเห็นว่าผมเปลี่ยนไปจริงๆ" ขณะที่หลวงพ่อยิ่งลาภกำลังสนทนากับคุณป้าสมศรีอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังมาจากปากซอย หลวงพ่อยิ่งลาภชะงัก เขาหันไปมองด้วยความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก เขาจำเสียงเครื่องยนต์นั้นได้ดี มันคือเสียงรถของคนๆ หนึ่งที่เคยทำให้ชีวิตของเขาและแก้วต้องปั่นป่วน "นั่นใครน่ะพ่อ" คุณป้าสมศรีกระซิบถาม "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ" หลวงพ่อยิ่งลาภตอบเสียงสั่น ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมสัน ดวงตาฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา เขาเดินตรงเข้ามายังบ้านของแก้ว ท่าทางดูคุ้นเคย ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ "คุณ..." หลวงพ่อยิ่งลาภเอ่ยเรียกชื่อคนที่คุ้นเคย "คุณคงจำผมได้นะครับ" ชายหนุ่มหันมามองหลวงพ่อยิ่งลาภ รอยยิ้มประดับบนใบหน้า แต่รอยยิ้มนั้นดูเย็นชา "ผมกลับมาแล้ว"