หลวงพ่อยิ่งลาภยืนนิ่งราวกับถูกสาปใบหน้าซีดเผือด เขาไม่คิดเลยว่าชายผู้นี้จะกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่ได้สร้างความเจ็บปวดให้กับแก้วจนแทบจะย่อยยับ คุณป้าสมศรียืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าตกใจ แต่ก็พยายามตั้งสติ "คุณ... มาทำไมที่นี่" หลวงพ่อยิ่งลาภถามเสียงสั่น "ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ" "ผมรู้ครับ" ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "แต่ผมคิดถึงลูก" "ลูก?" หลวงพ่อยิ่งลาภขมวดคิ้ว "ลูกของแก้วกับคุณน่ะเหรอ" "ใช่ครับ" ชายหนุ่มพยักหน้า "ผมคือพ่อของเด็กคนนั้น" "คุณมันคนบาป" หลวงพ่อยิ่งลาภตะคอกเสียงดัง "คุณเคยทำลายชีวิตแก้วมาแล้ว ครั้งนี้ผมไม่มีวันยอมให้คุณเข้ามาทำร้ายลูกสาวของผมอีกเด็ดขาด" "ใจเย็นครับคุณหลวงพ่อ" ชายหนุ่มยกมือขึ้นทำท่าทีสงบ "ผมไม่ได้มาเพื่อทำร้ายใคร ผมมาเพื่อทวงสิทธิ์ของผม" "สิทธิ์อะไรกัน" หลวงพ่อยิ่งลาภถามกลับ "คุณไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นในชีวิตของแก้วและเด็กคนนั้น" "ผมมีครับ" ชายหนุ่มตอบอย่างมั่นใจ "ผมคือพ่อของเด็กคนนั้น ผมต้องรับผิดชอบ" "รับผิดชอบ?" หลวงพ่อยิ่งลาภหัวเราะเยาะ "คุณเคยรับผิดชอบอะไรบ้างไหมตลอดชีวิตที่ผ่านมา คุณเคยเห็นคุณค่าของแก้วบ้างไหม" "ผมสำนึกผิดแล้วครับ" ชายหนุ่มกล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิดไปมาก ผมอยากจะกลับตัวกลับใจ" "มันสายเกินไปแล้ว" หลวงพ่อยิ่งลาภปฏิเสธ "แก้วเข้มแข็งกว่าที่คุณคิด เธอก้าวผ่านความเจ็บปวดมาได้ด้วยตัวของเธอเอง" "แต่ผมก็อยากจะมีส่วนร่วมในการดูแลลูก" ชายหนุ่มยืนกราน "ผมไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้" ขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกัน เสียงรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันคือรถของแก้ว แก้วกำลังกลับมาจากตลาดด้วยสีหน้าแจ่มใส แต่เมื่อเธอเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เธอก็ชะงักทันที ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับเห็นผี "คุณ..." แก้วเอ่ยเสียงสั่น "มาทำไม" "แก้ว" ชายหนุ่มหันไปมองแก้ว รอยยิ้มที่เคยเยือกเย็นกลับอ่อนลงเล็กน้อย "ผมกลับมาแล้ว" "ฉันไม่ต้องการเห็นหน้าคุณอีก" แก้วกล่าวเสียงแข็ง "ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" "แก้ว... ผมอยากจะขอโทษ" ชายหนุ่มพยายามจะเข้าใกล้ แต่แก้วถอยหนี "อย่าเข้ามานะ!" แก้วร้องเสียงดัง "ฉันไม่ให้อภัยคุณ" "แก้วลูก..." หลวงพ่อยิ่งลาภเดินเข้าไปหาลูกสาว "ใจเย็นๆ นะลูก" "พ่อคะ" แก้วหันไปมองพ่อด้วยแววตาตัดพ้อ "พ่อรู้จักคนคนนี้เหรอคะ" หลวงพ่อยิ่งลาภลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ใช่... พ่อรู้จักเขา" "เขาคือใครคะพ่อ" แก้วถามด้วยความสงสัย "เขา... เขาคือ..." หลวงพ่อยิ่งลาภอึกอัก "เขาคือพ่อของเด็กในท้องของแก้ว" แก้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอหันไปมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ไม่เชื่อ "ไม่จริง... พ่อคะ เป็นไปไม่ได้" "เป็นไปได้สิแก้ว" ชายหนุ่มกล่าว "ฉันคือพ่อของลูกไง" "คุณมันคนโกหก" แก้วตะคอก "คุณเคยบอกฉันว่าคุณจะกลับมาหาฉัน แต่คุณก็หายไป" "ผมขอโทษ" ชายหนุ่มกล่าว "ผมมีเหตุผลของผม" "เหตุผลอะไรกัน" แก้วถามอย่างไม่พอใจ "คุณเคยเห็นฉันเป็นอะไร" "คุณคือคนเดียวที่ผมรัก" ชายหนุ่มกล่าว "ผมไม่อยากให้คุณต้องลำบาก" "ลำบากเหรอ" แก้วหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณเคยเห็นฉันลำบากแค่ไหนไหม" หลวงพ่อยิ่งลาภมองภาพลูกสาวที่กำลังเสียใจ ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ เขาคิดว่าลูกสาวของเขากำลังมีความสุข แต่หารู้ไม่ว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น ยังมีบาดแผลที่รอวันได้รับการเยียวยา "แก้วลูก..." หลวงพ่อยิ่งลาภพยายามจะปลอบโยน "พ่อขอโทษที่พ่อไม่เคยรับรู้เรื่องราวของลูก" "พ่อคะ" แก้วหันไปมองพ่อด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "พ่อไม่ผิดค่ะ พ่อไม่ได้ทำอะไรผิด" "แต่พ่อ... พ่อเคยทำร้ายแก้วมามาก" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "พ่อไม่อยากให้แก้วต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีก" "หนูจะจัดการเองค่ะพ่อ" แก้วกล่าวอย่างหนักแน่น "หนูจะไม่อ่อนแออีกต่อไป" ชายหนุ่มมองแก้วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "แก้ว... ได้โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้ง" "ไม่มีโอกาสอีกแล้ว" แก้วตอบอย่างเด็ดขาด "คุณไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้แก้วยืนร้องไห้สะอึกสะอื้น หลวงพ่อยิ่งลาภเดินเข้าไปโอบกอดลูกสาวไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะลูก... ไม่เป็นไร" หลวงพ่อยิ่งลาภปลอบโยน "พ่อจะอยู่ตรงนี้กับแก้วเสมอ"