แก้วเอ่ยเสียงแผ่ว สิ่งที่พ่อเคยทำ มันทำให้หนูเจ็บป... คำพูดนั้นขาดหายไปในลำคอ ใบหน้าของเธอซีดเผือด มือเรียวสั่นเทา เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่เอกเคยสร้างไว้ยังคงหลอกหลอนเธออยู่ไม่เสื่อมคลาย การนอกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า การโกหกพกลม การหลอกลวงที่กระทำต่อเธออย่างเลือดเย็น ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนในชีวิตของเขา ไม่มีหัวใจที่จะเจ็บปวด หลวงพ่อยิ่งลาภมองดูลูกสาวด้วยความปวดร้าวในหัวใจ เขาเข้าใจดีว่าบาดแผลที่แก้วได้รับนั้นลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ในเร็ววัน ความไว้เนื้อเชื่อใจที่ถูกทำลายไปนั้น การจะสร้างขึ้นมาใหม่ต้องอาศัยเวลา ความอดทน และความพยายามอย่างมหาศาล “พ่อรู้ลูก พ่อรู้ว่ามันยากเหลือเกิน” หลวงพ่อกล่าวเสียงอ่อนโยน พร้อมกับยื่นมือมาวางบนบ่าของแก้วเบาๆ “แต่เอกเขาสำนึกผิดจริงๆ นะลูก พ่อสัมผัสได้ถึงความตั้งใจที่อยากจะแก้ไข เขาพร้อมที่จะชดใช้ทุกอย่างที่เคยทำผิดพลาดไป” แก้วยังคงนิ่งเงียบ สายตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเพียงท้องฟ้าสีเทาหม่น ราวกับสะท้อนสภาพจิตใจของเธอในยามนี้ “หนู... หนูไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงค่ะพ่อ” เธอพึมพำ “ความเจ็บปวดมันยังฝังลึกอยู่ในใจ หนูพยายามให้อภัยแล้วนะคะ แต่ทุกครั้งที่นึกถึง... มันก็เหมือนมีดกรีดซ้ำๆ” เอกที่นั่งอยู่ใกล้ๆ พยักหน้าเห็นด้วย เขาไม่เคยคาดหวังว่าแก้วจะให้อภัยเขาได้ง่ายๆ การกระทำของเขาในอดีตนั้นโหดร้ายเกินกว่าจะจินตนาการถึงได้ เขาเคยคิดว่าตัวเองฉลาด สามารถซ่อนเร้นความผิดบาปไว้ได้อย่างแนบเนียน แต่สุดท้ายแล้ว ความจริงก็ย้อนกลับมาทำร้ายเขาเอง “แก้ว” เอกเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความรู้สึกผิด “ผมรู้ว่าคำขอโทษมันคงไม่สามารถลบล้างความผิดของผมได้ ผมทำร้ายแก้วมากเกินไป ผมรู้ ผมรู้ทุกอย่างที่ผมทำลงไป มันเลวร้ายเหลือเกิน” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมคำพูด เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดต่อ “ผมไม่เคยเห็นคุณค่าของแก้วเลย ผมหลงไปกับความสุขชั่วคราว ผมหลอกตัวเองว่าผมควบคุมทุกอย่างได้ ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมจะทำร้ายหัวใจของคนที่รักผมได้มากขนาดนี้” แก้วหันกลับมามองเอก ดวงตาของเธอฉายแววตัดพ้อ “แล้วทำไมคะ ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น” เธอถามเสียงสั่นเครือ “หนูทำอะไรผิด คุณถึงต้องนอกใจหนูซ้ำๆ คุณถึงต้องโกหกหนู” “ไม่มีใครผิดเลยแก้ว” เอกตอบทันที “ความผิดทั้งหมดอยู่ที่ผมคนเดียว ผมมันเห็นแก่ตัว ผมมันอ่อนแอ ผมปล่อยให้กิเลสตัณหาครอบงำ ผมทำลายทุกอย่างที่ผมควรรักษาไว้” “แต่คุณเคยรักหนูบ้างไหมคะ” แก้วถามต่อ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “หรือทุกอย่างที่คุณเคยบอกรักหนู มันเป็นแค่คำโกหก” เอกมองแก้วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี ความรู้สึกของเขาในอดีตนั้นสับสน เขาเคยรักแก้ว แต่ความหลงใหลในสิ่งผิดๆ มันบดบังจนทำให้เขาทำในสิ่งที่เลวร้ายลงไป “ผม... ผมเคยรักแก้วนะ” เอกพูดเสียงเบา “แต่ผมไม่รู้ว่าความรักของผมมันมีค่าแค่ไหน จนกระทั่งผมเกือบจะเสียแก้วไปจริงๆ” “เสียไปจริงๆ” แก้วหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างขมขื่น “ตอนนี้หนูก็แทบจะเสียคุณไปแล้วนะคะ คุณจะรอให้หนูไปจากตรงนี้จริงๆ แล้วค่อยมารู้สึกเสียใจหรือคะ” “อย่าพูดแบบนั้นนะแก้ว” หลวงพ่อรีบกล่าว “แก้วต้องเข้มแข็งนะลูก” “หนูจะเข้มแข็งได้ยังไงคะพ่อ” แก้วถาม พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลริน “ทุกอย่างมันเหมือนเดิม มันยังเจ็บปวดเหมือนเดิม” เอกก้มหน้าลงมองพื้น เขารู้ดีว่าแก้วกำลังพูดความจริง บาดแผลที่เขาเป็นคนก่อขึ้น มันไม่ใช่เรื่องที่จะลบเลือนได้ง่ายๆ “ผมรู้ว่ามันสายไปแล้ว” เอกกล่าว “แต่ผมอยากจะพยายามแก้ไข ผมอยากจะพิสูจน์ให้แก้วเห็นว่าผมเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ผมพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อแก้ว เพื่อครอบครัวของเรา” “พิสูจน์ยังไงคะ” แก้วถาม “คุณจะกลับไปทำเหมือนเดิมอีกไหม ถ้าหนูให้อภัยคุณ” คำถามนั้นทำให้เอกสะอึก เขาเงยหน้าขึ้นมองแก้วอย่างอึ้งๆ “ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีกเด็ดขาด” เขาตอบอย่างหนักแน่น “ผมให้สัญญากับตัวเองแล้ว และผมจะให้สัญญากับแก้วด้วย ผมจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อแก้ว ผมจะทำทุกอย่างให้แก้วมีความสุขอีกครั้ง” “แต่ความเชื่อใจมันหายไปแล้วนะคะ” แก้วพูดเสียงสั่น “มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะกลับมาเชื่อใจใครสักคน หลังจากที่ถูกทำร้ายมาตลอด” “ผมรู้” เอกตอบ “และผมจะไม่เร่งรัดแก้ว ผมจะรอ ผมจะพิสูจน์ตัวเองให้แก้วเห็นทุกวัน ทุกนาที ทุกวินาที” หลวงพ่อยิ่งลาภมองภาพลูกสาวและลูกเขยของเขาด้วยความหวังเล็กๆ ผุดขึ้นในใจ เขาเชื่อว่าหากทั้งสองคนยังคงมีเจตนาที่ดีต่อกัน มีความอดทน และพร้อมที่จะเยียวยาซึ่งกันและกัน ช่องว่างที่เคยมีก็จะค่อยๆ จางหายไป “สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการดูแลสุขภาพของแก้วนะลูก” หลวงพ่อกล่าว “เรื่องอื่นๆ เราค่อยๆ คุยกันทีหลัง” แก้วพยักหน้าเบาๆ เธอรู้ว่าพ่อพูดถูก เธอควรจะโฟกัสไปที่การรักษาตัวของเธอเสียก่อน แต่ในห้วงลึกของจิตใจ ความรู้สึกที่ซับซ้อนยังคงวนเวียนอยู่ เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้จริงๆ หรือไม่ “หนู... หนูขอเวลาหน่อยนะคะพ่อ” แก้วกล่าว “หนูต้องการเวลาที่จะคิดทบทวน” “แน่นอนลูก พ่อเข้าใจ” หลวงพ่อตอบ “เอกก็เข้าใจ” เอกพยักหน้าเห็นด้วย เขาจะรอ รออย่างอดทน รอจนกว่าแก้วจะพร้อม “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ” เอกกล่าว “ไม่ว่าแก้วจะตัดสินใจอย่างไร ผมจะเคารพการตัดสินใจของแก้ว” คำพูดของเอกทำให้แก้วใจอ่อนลงเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็ยังมีความเข้าใจและให้เกียรติเธอ “ขอบคุณค่ะ” แก้วเอ่ย “ตอนนี้หนูอยากจะพักผ่อนค่ะ” หลวงพ่อลุกขึ้นยืน “งั้นพ่อจะไปเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แก้วนะ” “ส่วนผม” เอกกล่าว “ผมจะนั่งอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนแก้ว” แก้วมองเอก เธอเห็นแววตาที่อ่อนโยนและจริงใจของเขา มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แม้ว่าบาดแผลในใจจะยังคงอยู่ก็ตาม เธอรู้ดีว่าการเดินทางของการเยียวยานี้ยังอีกยาวไกล และเธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถก้าวผ่านมันไปได้หรือไม่