หลังจากที่เอกเล่าเรื่องราวในอดีตจบลง บรรยากาศก็เงียบงันไปชั่วขณะ แก้วมองเอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเห็นความสำนึกผิดที่จริงใจ เห็นความเจ็บปวดที่ทับถมมานาน และเห็นความปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง "หนู... หนูไม่รู้จะพูดอะไรค่ะ" แก้วเอ่ยเสียงแผ่ว "สิ่งที่พ่อเคยทำ มันทำให้หนูเจ็บปวดมากจริงๆ" เอกพยักหน้ารับช้าๆ เขาไม่คาดหวังว่าแก้วจะให้อภัยเขาได้ในทันที "ผมเข้าใจครับแก้ว" เขาตอบ "ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะยกโทษให้ผมได้ง่ายๆ" หลวงพ่อยิ่งลาภที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ มาตลอด กล่าวขึ้น "การให้อภัยนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายนะโยม" ท่านกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "แต่การที่แก้วสามารถรับฟังเรื่องราวของโยมได้ ก็ถือเป็นก้าวแรกที่สำคัญแล้ว" แก้วมองหลวงพ่อ ก่อนจะหันกลับมามองเอกอีกครั้ง "หนู... หนูไม่รู้ว่าหนูจะให้อภัยพ่อได้ไหม" เธอพูดตรงๆ "แต่หนูเชื่อในสิ่งที่พ่อพูดค่ะ หนูเห็นความตั้งใจของพ่อ" เอกเงยหน้าขึ้นมองแก้วด้วยความหวัง "ขอบคุณมากครับแก้ว" เขาเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณที่อย่างน้อยคุณก็รับฟังผม" "พ่อได้ยินสิ่งที่แก้วพูดนะ" หลวงพ่อยิ่งลาภกล่าว "การให้อภัยนั้น เริ่มต้นที่ใจของเราเองนะแก้ว ไม่ใช่การรอให้ใครมาขอโทษ หรือรอให้ใครมาแก้ไขในสิ่งที่เขาทำผิด" แก้วรับฟังคำสอนของพ่อ เธอรู้ดีว่าการยึดติดอยู่กับความเจ็บปวดในอดีตนั้นมีแต่จะบั่นทอนชีวิตของเธอเอง "หนู... หนูจะพยายามค่ะพ่อ" เธอตอบ "แล้ว... หลังจากนี้เป็นอย่างไรต่อไปคะพ่อ" แก้วหันไปถามหลวงพ่อ หลวงพ่อยิ่งลาภมองเอก ก่อนจะหันมาตอบลูกสาว "พ่อได้บอกกับเอกไปแล้วว่า ถ้าเขามีความตั้งใจจริง เขาจะกลับมาช่วยพัฒนาวัดของเรา" เอกรีบเสริม "ใช่ครับแก้ว ผมตั้งใจจะอุทิศแรงกายแรงใจในการช่วยบูรณะวัดของเราให้ดีขึ้นครับ ผมอยากจะตอบแทนบุญคุณหลวงพ่อ และผมก็อยากจะสร้างสิ่งดีๆ ขึ้นมาทดแทนในสิ่งที่ผมเคยทำลายไป" แก้วมองเอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา เธอเริ่มรู้สึกว่าบางที การให้อภัยอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินไปนัก "หนู... หนูจะช่วยพ่อกับลุงเอกนะคะ" แก้วกล่าว "เรามาช่วยกันทำให้วัดของเราดีขึ้นนะคะ" เอกยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความซาบซึ้ง "ขอบคุณมากนะแก้ว" เขาเอ่ย "ผมดีใจจริงๆ ที่ได้มีโอกาสได้ร่วมงานกับคุณ" ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของแก้วก็เริ่มเปลี่ยนไป เธอได้เรียนรู้ที่จะก้าวข้ามผ่านความเจ็บปวดในอดีต และหันมามองอนาคตด้วยความหวัง เอกได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในการพัฒนาวัด เขาทำงานอย่างแข็งขัน ทุ่มเทแรงกายแรงใจ และแสดงให้ทุกคนเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง แก้วเองก็ค่อยๆ เปิดใจมากขึ้น เธอเริ่มที่จะให้อภัยเอก ไม่ใช่เพราะลืมสิ่งที่เขาเคยทำ แต่เพราะเธอได้เข้าใจถึงความหมายของการให้อภัยที่แท้จริง หลวงพ่อยิ่งลาภมองดูความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างแก้วกับเอก เขารู้สึกดีใจที่ได้เห็นลูกสาวของเขากลับมามีความสุขอีกครั้ง เขาได้เห็นว่า แม้แต่คนที่เคยทำผิดพลาดอย่างร้ายแรง ก็ยังสามารถกลับตัวกลับใจได้ หากมีความตั้งใจจริง และหากได้รับโอกาส วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว การบูรณะวัดดำเนินไปอย่างราบรื่นด้วยความร่วมมือร่วมใจของทุกคน เอกพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาได้เปลี่ยนแปลงไปจริงๆ เขาไม่ใช่ชายหนุ่มที่เห็นแก่ตัวและไร้ความรับผิดชอบอีกต่อไป แต่เขากลายเป็นคนที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจที่จะทำสิ่งดีๆ แก้วเองก็เช่นกัน เธอได้เรียนรู้ที่จะรักตัวเองมากขึ้น เข้าใจในคุณค่าของชีวิต และได้ค้นพบความหมายของการให้อภัยที่แท้จริง เธอรู้ว่าบาดแผลในใจอาจจะยังคงอยู่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องจมปลักอยู่กับมันตลอดไป ในที่สุด วันหนึ่ง ขณะที่แก้วกำลังช่วยเอกขนย้ายอิฐก้อนสุดท้ายเพื่อนำไปวางที่ฐานอุโบสถ์ที่กำลังสร้างใหม่ เอกก็หันมามองแก้ว "แก้ว" เขาเอ่ย "ผมอยากจะขอบคุณคุณอีกครั้ง" "ขอบคุณสำหรับอะไรคะ" แก้วถาม "ขอบคุณที่ให้โอกาสผม" เอกกล่าว "ขอบคุณที่ทำให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง และขอบคุณที่คุณ... ให้อภัยผม" แก้วยิ้มบางๆ "หนูไม่ได้ให้อภัยพ่อทั้งหมดหรอกค่ะ" เธอกล่าว "แต่หนูรู้ว่าพ่อได้พยายามแล้ว และหนูก็... หนูดีใจที่เห็นพ่อเปลี่ยนไป" เอกพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าการเดินทางของเขายังอีกยาวไกล แต่เขาก็มีความสุขแล้วที่ได้เริ่มต้นบนเส้นทางแห่งการไถ่บาป และเขาก็มีความสุขที่ได้มีแก้วอยู่เคียงข้าง หลวงพ่อยิ่งลาภมองดูทั้งสองคนด้วยความภาคภูมิใจ เขารู้ดีว่า แม้หนทางข้างหน้าอาจจะยังมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่ด้วยความตั้งใจจริง และด้วยกำลังใจจากคนที่รัก พวกเขาก็จะสามารถผ่านพ้นทุกสิ่งไปได้ และจะพบกับความสุขที่แท้จริงในที่สุด เรื่องราวของน้ำตาที่เคยรินไหล บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นแสงแห่งความหวัง แสงแห่งการเยียวยา และแสงแห่งการให้อภัย ที่ส่องประกายอยู่ในใจของทุกคนที่เกี่ยวข้อง.