ค่ำคืนนั้น แก้วเดินออกมานั่งที่ระเบียงบ้าน แสงจันทร์สาดส่องลงมาอย่างนวลตา เธอถือกล่องไม้ใบนั้นไว้ในมือ พลางมองออกไปยังท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ราวกับกำลังสนทนากับแม่ของเธอที่อยู่บนดวงดาว เสียงฝีเท้าของเอกดังขึ้นข้างหลัง ทำให้แก้วหันไปมอง “ผมขอเข้ามานั่งด้วยคนได้ไหมครับ” เอกถาม เสียงของเขาอ่อนโยนกว่าปกติ แก้วพยักหน้าเบาๆ เอกเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ ทั้งสองนั่งเงียบๆ มองดูแสงจันทร์ที่ทอประกายอยู่บนผิวน้ำในสระบัว “คุณได้อ่านจดหมายของแม่แล้วใช่ไหม” แก้วเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ “ครับ” เอกตอบ “ผม… ผมขอบคุณมากนะที่แบ่งปันมาให้ผมอ่าน” “มันเป็นจดหมายที่แม่ของฉันเขียนถึงคุณด้วย” แก้วกล่าว พลางยื่นจดหมายอีกฉบับหนึ่งให้เอก “ฉันอ่านแล้ว มันทำให้ฉันเข้าใจอะไรหลายอย่าง” เอกรับจดหมายมา มือของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อของตัวเองบนหน้าซอง เขาเปิดอ่านอย่างระมัดระวัง ขณะที่เอกอ่าน แก้วก็สังเกตเห็นน้ำตาที่คลออยู่บนดวงตาของเขา “ผม… ผมไม่เคยคิดเลยว่าแม่ของคุณจะ… จะมีความเมตตาต่อผมมากขนาดนี้” เอกกล่าว เสียงสั่นเครือ “ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณมากจริงๆ แก้ว ผม… ผมขอโทษ” แก้วมองหน้าเอก เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา มันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ฉัน… ฉันเองก็มีเรื่องอยากจะคุยกับคุณเหมือนกัน” แก้วกล่าว “หลังจากที่ได้อ่านจดหมายของแม่ และได้พูดคุยกับหลวงพ่อยิ่งลาภ ฉันก็เข้าใจอะไรมากขึ้น” “คุณหมายถึงเรื่องอะไรครับ” เอกถาม “เรื่องของคุณกับคุณอรทัย” แก้วเอ่ย “ฉันรู้ว่าคุณเคยมีอดีตที่ซับซ้อนกับเธอ และฉันก็รู้ว่าคุณพยายามจะปกปิดมันไว้” เอกเงียบไป เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ “ใช่ครับแก้ว ผม… ผมยอมรับว่าผมทำผิดพลาดไปจริงๆ ในตอนนั้น ผมอ่อนแอ ผมไม่เข้มแข็งพอที่จะปฏิเสธเธอได้ และผมก็ไม่กล้าพอที่จะบอกความจริงกับคุณ” “แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน” แก้วถาม น้ำเสียงของเธอไม่ได้แสดงความโกรธ แต่เป็นความรู้สึกที่ปนเปไปด้วยความผิดหวังและความเจ็บปวด “ผมกลัวครับ” เอกตอบ “ผมกลัวว่าคุณจะรับไม่ได้ ผมกลัวว่าคุณจะทิ้งผมไป ผม… ผมเป็นคนเห็นแก่ตัว ผมคิดถึงแต่ตัวเอง” “แต่คุณก็ทำร้ายฉันอยู่ดี” แก้วกล่าว “ความลับของคุณ มันทำลายความเชื่อใจของเรา” “ผมรู้ครับ” เอกตอบ “และผมก็เสียใจมากจริงๆ ผม… ผมอยากจะแก้ไขทุกอย่างให้ดีขึ้น ผมอยากให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง” “แล้วคุณจะทำยังไง” แก้วถาม “คุณจะพิสูจน์ให้ฉันเห็นได้ยังไง ว่าคุณจะไม่ทำแบบนี้อีก” “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผม” เอกกล่าว “ผมจะเปิดเผยทุกอย่าง ผมจะไม่มีความลับอะไรกับคุณอีกต่อไป ผมจะแสดงให้คุณเห็นด้วยการกระทำ ว่าผมรักคุณ และผมพร้อมจะปรับปรุงตัวเอง” แก้วมองดวงจันทร์ ดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เพียงน้ำตาแห่งความเศร้า แต่มันคือการปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะให้อภัยคุณได้เร็วขนาดนี้” “ผมเข้าใจครับ” เอกตอบ “ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะให้อภัยผมในทันที ผมแค่ต้องการให้คุณรู้ว่าผมสำนึกผิดจริงๆ และผมพร้อมที่จะรอ” ทั้งสองนั่งเงียบไปอีกครั้ง แสงจันทร์ส่องลงมากระทบใบหน้าของทั้งคู่ สร้างเงาที่ยาวเหยียดบนพื้น “แม่ของฉันเคยเขียนไว้ในจดหมายว่า” แก้วกล่าว “บางครั้งการให้อภัยก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่มันคือหนทางเดียวที่จะทำให้ใจของลูกเป็นอิสระ” “ผม… ผมหวังว่าสักวันหนึ่ง คุณจะให้อภัยผมได้นะแก้ว” เอกกล่าว “ฉันก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน” แก้วตอบ “แต่ตอนนี้… ฉันต้องการเวลา” “ผมจะให้เวลาคุณเสมอ” เอกกล่าว “ไม่ว่าคุณจะต้องการเวลาแค่ไหน ผมจะรอ” ทั้งสองมองหน้ากัน ความรู้สึกที่ซับซ้อนถาโถมเข้ามาในหัวใจของทั้งคู่ มันมีความเจ็บปวด ความเสียใจ ความผิดหวัง แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน แสงจันทร์ที่ส่องลงมา ราวกับเป็นพยานในการสนทนาอันเจ็บปวดแต่ก็บริสุทธิ์ของทั้งสองคน