แก้วหันไปมองเอกที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความสงสัย ความเจ็บปวด และความว่างเปล่า มือของเธอยังคงกุมกล่องไม้ใบนั้นไว้แน่น ราวกับมันคือสิ่งเดียวที่จะยึดเหนี่ยวเธอไว้กับโลกแห่งความจริงที่กำลังสั่นคลอน แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้เห็นรอยคราบน้ำตาจางๆ บนแก้มของเธอ ซึ่งเธอพยายามปาดมันออกไปอย่างลวกๆ "เข้ามาสิคะ" แก้วตอบรับด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย เธอขยับตัวให้เอกนั่งลงข้างๆ บนเก้าอี้หวายตัวใหญ่ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงยามค่ำคืนที่ดังแว่วมาเป็นระยะๆ เอกทิ้งตัวลงนั่ง เสียงเก้าอี้หวายส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ เขามองไปยังใบหน้าของแก้วที่บัดนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยของความเศร้าหมอง "คุณแก้วครับ" เอกเริ่มพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา "ผม... ผมอยากจะขอโทษอีกครั้ง" แก้วส่ายหน้าช้าๆ "ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้วค่ะคุณเอก" "มันสำคัญสิครับ" เอกยืนยัน "ผมทำผิดต่อคุณมากเกินไป จนไม่รู้จะเริ่มขอโทษยังไงดี" "ความผิดพลาดที่ผ่านมา... มันเหมือนบทเรียนที่เราต้องเจอ" แก้วเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง "บางที... ชีวิตก็พาเราไปสู่จุดที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย เพื่อให้เราได้เรียนรู้" "ผมไม่เคยคิดเลยว่า... ผมจะทำร้ายคุณได้มากขนาดนี้" เอกพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ผมเห็นแก่ตัว ผมเห็นแก่ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้จากคนอื่น จนลืมไปว่าผมมีคุณอยู่ข้างกาย คุณที่รักผมเสมอมา" แก้วหลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาไหลรินลงมาอีกครั้ง เธอไม่ได้พยายามห้ามมันแล้ว "ความรัก... มันมีหลายรูปแบบนะคะคุณเอก บางครั้งมันก็มาพร้อมกับความเจ็บปวด ความเสียสละ และการให้อภัย" "ผมไม่สมควรได้รับมันเลยครับ" เอกกล่าวเสียงเครือ "ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะทำผิดพลาด" แก้วพูดพลางเปิดกล่องไม้ใบนั้นออกอย่างช้าๆ แสงจันทร์สาดส่องลงไปในกล่อง เผยให้เห็นข้าวของเล็กๆ น้อยๆ ที่อยู่ข้างใน ภาพถ่ายเก่าๆ เอกสารบางอย่าง และตุ๊กตาผ้าตัวเล็กๆ "แม่ของฉัน... ท่านเก็บทุกอย่างไว้" เอกมองเข้าไปในกล่องด้วยความสนใจ "นี่คือ... ของที่คุณแม่ของคุณแก้วเก็บไว้เหรอครับ" "ใช่ค่ะ" แก้วหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา "นี่คือภาพแรกของเราสองคน ตอนที่เราเพิ่งเริ่มรู้จักกัน" ในภาพเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้ายังดูเด็กสาวและเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส เธอยืนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งก็คือเอกในวัยที่ยังหนุ่มแน่นกว่านี้ "แม่บอกว่า... ท่านเห็นความรักที่แม่มีให้คุณเอกตั้งแต่แรก" "ผม... ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลยครับ" เอกกล่าวอย่างตะกุกตะกัก แก้วหยิบจดหมายอีกฉบับหนึ่งขึ้นมา "นี่เป็นจดหมายที่แม่เขียนถึงฉันก่อนที่ท่านจะจากไป" เธอเปิดอ่านอย่างช้าๆ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ " 'ลูกรัก... หากวันหนึ่งลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แม่คงไม่อยู่เคียงข้างลูกแล้ว แต่อยากให้ลูกรู้ว่าแม่รักลูกมากแค่ไหน แม่เห็นลูกมีความสุขกับคนที่ลูกเลือก แม้ว่าในใจแม่จะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่แม่ก็เลือกที่จะเชื่อใจ... ' " แก้วเงียบไปครู่หนึ่ง กลืนน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา "แม่... แม่รู้ทุกอย่างค่ะ" เอกเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณแม่ทราบเรื่อง...?" แก้วพยักหน้าช้าๆ "ท่านรู้ค่ะ แต่ท่านไม่เคยพูด ท่านเลือกที่จะเก็บมันไว้ เพื่อไม่ให้ฉันต้องเสียใจไปมากกว่านี้ ท่านหวังว่า... วันหนึ่งคุณเอกจะสำนึกได้" "ผม... ผมมันเลวร้ายจริงๆ" เอกพึมพำกับตัวเอง เขาไม่กล้าสบตาแก้ว เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เขาตระหนักได้ทันทีว่าความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดนั้น แท้จริงแล้วไม่ได้ถูกปิดบังจากทุกคนเลย "แม่ของฉัน... ท่านเป็นคนที่มีจิตใจดีงามมากๆ ค่ะ" แก้วพูดต่อ "ท่านไม่เคยตัดสินใคร ท่านมองเห็นแต่ความดีงามในตัวคนอื่นเสมอ ถึงแม้ว่า... คนๆ นั้นจะทำให้ท่านเสียใจก็ตาม" "ผม... ผมทำผิดต่อทั้งคุณแก้วและคุณแม่ของคุณแก้วมากเกินไป" เอกกล่าวเสียงเบาหวิว "แม่บอกว่า... ความผิดพลาดในชีวิต เป็นเหมือนบทเรียนที่สวรรค์มอบให้เรา" แก้วหยิบตุ๊กตาผ้าตัวเล็กๆ ขึ้นมา มันเป็นตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวเก่าๆ "นี่คือตุ๊กตาตัวโปรดของฉันตอนเด็กๆ แม่บอกว่า... ไม่ว่าชีวิตจะเจออะไรมา ขอให้จำไว้เสมอว่ายังมีใครบางคนที่รักเราเสมอ" "ผม... ผมขอโทษนะครับ" เอกพยายามพูดอีกครั้ง "ผมไม่รู้ว่าผมจะแก้ไขทุกอย่างที่ผมทำไว้ได้ไหม แต่ผมอยากให้คุณแก้วรู้ว่า... ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด" "การสำนึกผิด... เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีค่ะ" แก้ววางตุ๊กตาหมีกลับลงในกล่อง "แต่การให้อภัย... มันเป็นสิ่งที่จะทำให้เราก้าวต่อไปได้" "ผม... ผมเข้าใจแล้วครับ" เอกมองไปที่กล่องไม้ใบนั้น "กล่องใบนี้... มันมีความหมายกับคุณแก้วมากใช่ไหมครับ" "ใช่ค่ะ" แก้วตอบ "มันเหมือนสมบัติล้ำค่าที่แม่ทิ้งไว้ให้ เป็นเครื่องเตือนใจว่า... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราก็ยังมีสิ่งดีๆ อยู่ในชีวิตเสมอ" "ผม... ผมอยากให้คุณแก้วเก็บมันไว้เป็นเครื่องเตือนใจ" เอกพูด "ส่วนผม... ผมจะเก็บความผิดพลาดทั้งหมดไว้เป็นบทเรียน" บทสนทนาของทั้งคู่ค่อยๆ จางหายไป ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมาอย่างนุ่มนวล ราวกับกำลังโอบกอดทุกสรรพสิ่งเอาไว้ด้วยความเมตตา แก้วปิดกล่องไม้ใบนั้นลงอย่างเบามือ เธอวางมันไว้ข้างตัว แล้วหันไปมองเอกที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ "คุณเอกคะ" แก้วเรียกชื่อเขา "จากนี้ไป... เราจะทำยังไงกันต่อไปดีคะ" เอกเงยหน้ามองแก้ว ดวงตาของเขาสะท้อนแสงจันทร์วับวาว "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ แต่ผมอยากให้คุณแก้วรู้ว่า... ผมจะไม่หนีปัญหาอีกแล้ว"