เช้าวันรุ่งขึ้น เอกตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากเดิม เขารู้สึกถึงความหวังและความตั้งใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับแก้วอย่างแท้จริง หลังจากคืนที่ได้พูดคุยกันอย่างเปิดอก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เหมือนได้เริ่มต้นขึ้นใหม่ แม้ว่ารอยร้าวในอดีตจะยังคงอยู่ แต่การยอมรับและให้อภัยซึ่งกันและกันก็เหมือนเป็นกาวที่ช่วยประสานรอยร้าวเหล่านั้นให้ค่อยๆ จางหายไป เอกเดินเข้าไปในห้องนอนของแก้ว เธอเพิ่งตื่นนอน ผมของเธอยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าของเธอยังดูง่วงนอน แต่แววตาของเธอนั้นอ่อนโยนและอบอุ่นกว่าทุกครั้งที่เขาเคยเห็น เอกเดินเข้าไปหาเธอ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเตียง แล้วเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้ "อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก" เอกกล่าวด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ "เมื่อคืนนี้... ขอบคุณนะ" แก้วมองหน้าเอกด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน เธอมองเห็นความตั้งใจอันแน่วแน่ในแววตาของเขา ความเจ็บปวดจากอดีตยังคงอยู่ แต่ความหวังก็เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจเช่นกัน "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" แก้วตอบเสียงเบา "ฉันก็ขอบคุณเหมือนกันค่ะ ที่คุณ... เปิดใจ" "ผมรู้ว่าผมทำผิดมามาก" เอกพูดต่อ "และผมก็รู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับคุณที่จะให้อภัยผมได้ทั้งหมด แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมจะพยายามชดเชยทุกอย่างที่ผมทำผิดไป ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด" แก้วบีบมือเอกเบาๆ "ฉันรู้ค่ะว่าคุณพยายาม เอก ฉันเห็นความพยายามของคุณ" "ผมได้ไปหาอรดีมาเมื่อวานนี้" เอกเล่า "ผมบอกเธอว่าผมเลือกคุณ ผมบอกเธอว่าผมจะอยู่กับคุณ" แก้วเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความแปลกใจ "คุณไปหาเธอมาอย่างนั้นเหรอคะ" "ครับ" เอกพยักหน้า "ผมต้องทำแบบนั้น ผมต้องเคลียร์ทุกอย่างให้มันจบสิ้น ผมไม่อยากให้มีอะไรค้างคาใจอีกต่อไป" "แล้วเธอ... ว่ายังไงบ้างคะ" แก้วถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "เธอเจ็บปวดมาก" เอกตอบตามตรง "ผมรู้สึกผิดจริงๆ ที่ต้องทำร้ายจิตใจเธอแบบนั้น แต่ผมก็รู้ว่ามันเป็นผลกรรมที่ผมต้องได้รับ" แก้วมองไปที่มือของเอกที่กุมมือเธออยู่ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น และความมั่นคงในสัมผัสนั้น "ฉัน... ฉันเข้าใจค่ะ เอก" "จริงๆ เหรอครับ" เอกมองแก้วด้วยความหวัง "คุณไม่โกรธผมเหรอ" "ฉันเคยโกรธค่ะ" แก้วยอมรับ "เคยเสียใจ เคยผิดหวัง แต่ตอนนี้... ฉันว่าฉันพร้อมที่จะเดินหน้าต่อไปกับคุณแล้ว" "ขอบคุณนะ แก้ว" เอกกล่าวเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณที่ให้โอกาสผมอีกครั้ง" "โอกาสนี้เป็นของคุณเองค่ะ เอก" แก้วยิ้มบางๆ "คุณต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้นะ" "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" เอกตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะทำให้คุณภูมิใจในตัวผม" หลังจากนั้น เอกก็ลุกขึ้นยืน แล้วยื่นมือไปช่วยแก้วลุกขึ้นจากเตียง "ไปทานข้าวกันเถอะครับ วันนี้ผมอยากจะทำให้ทุกอย่างเป็นปกติที่สุด" ทั้งคู่เดินออกจากห้องนอนไปที่ห้องครัว เอกชงกาแฟให้แก้ว และเตรียมอาหารเช้าที่เธอชอบ แก้วมองการกระทำของเอกอย่างเงียบๆ เธอสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเขา ความใส่ใจ ความอ่อนโยน และความรับผิดชอบที่เพิ่มมากขึ้น "วันนี้เราจะไปเยี่ยมคุณแม่กันไหมคะ" แก้วถามขึ้นหลังจากที่นั่งทานข้าวกันเสร็จ "แน่นอนครับ" เอกตอบทันที "ผมอยากจะขอโทษท่านด้วยเหมือนกัน" การไปเยี่ยมคุณแม่ของแก้วในวันนี้เป็นอีกก้าวสำคัญของเอก เขาต้องการแสดงความสำนึกผิดต่อท่านอย่างจริงใจ ท่านคือบุคคลสำคัญในชีวิตของแก้ว และเป็นผู้ที่ต้องเจ็บปวดจากการกระทำของเขามากที่สุดเช่นกัน เมื่อไปถึงโรงพยาบาล เอกกับแก้วก็เข้าไปในห้องพักของคุณแม่ คุณแม่ของแก้วดูอ่อนเพลีย แต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าเมื่อเห็นทั้งคู่ "แม่คะ" แก้วเดินเข้าไปกอดท่านอย่างแผ่วเบา "ลูกรัก" คุณแม่กล่าวพลางลูบศีรษะของแก้ว เอกเดินเข้าไปหาคุณแม่ ยืนนิ่งอยู่ข้างแก้ว "สวัสดีครับคุณแม่" คุณแม่มองมาที่เอก แววตาของท่านเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสงสาร "แม่..." เอกเริ่มพูด "ผม... ผมต้องขอโทษแม่จริงๆ ครับ ที่ทำให้แม่เสียใจมาตลอด" คุณแม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "แม่รู้ว่าลูกรู้ตัวแล้ว" "ผม... ผมจะดูแลแก้วให้ดีที่สุดครับ" เอกกล่าวต่อ "ผมจะไม่ทำให้แม่ต้องผิดหวังอีกต่อไป" คุณแม่มองมาที่เอกนานกว่าปกติ ราวกับจะพิจารณาความจริงใจในคำพูดของเขา "แม่เชื่อว่าลูกจะทำได้" ท่านกล่าวเสียงแผ่ว "แม่แค่อยากเห็นลูกมีความสุขกับแก้วก็พอ" คำพูดของคุณแม่เหมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมจิตใจของเอก เขาซาบซึ้งในความเมตตา และความเข้าใจของท่านเป็นอย่างมาก "ขอบคุณครับคุณแม่" เอกกล่าวพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า การไปเยี่ยมคุณแม่ในครั้งนี้ เป็นการเริ่มต้นที่ดี เอกรู้สึกว่าเขาได้ก้าวข้ามผ่านอุปสรรคสำคัญไปได้อีกขั้นหนึ่งแล้ว เขาได้เผชิญหน้ากับผลกรรม และได้รับการให้อภัยจากผู้ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของแก้ว หลังจากออกจากโรงพยาบาล เอกกับแก้วก็ขับรถกลับบ้าน บรรยากาศในรถเงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ และความหวัง "วันนี้... เป็นวันที่ดีนะคะ" แก้วกล่าวขึ้น "ครับ" เอกยิ้ม "ผมหวังว่าทุกๆ วันของเราหลังจากนี้ จะเป็นวันที่ดีเหมือนวันนี้" "ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะ" แก้วตอบ "เราจะค่อยๆ สร้างมันขึ้นมาด้วยกันนะ เอก" "ครับ เราจะสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน" เอกยืนยัน เขามองไปที่แก้ว แล้วเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่น และคุ้นเคยนั้น ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของเขา ว่าแก้วคือคนที่ใช่ คนที่เขาจะอยู่เคียงข้างตลอดไป แม้ว่าอดีตจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ แต่ความหวังครั้งใหม่ก็กำลังก่อตัวขึ้นในรอยร้าวเหล่านั้น และเขามั่นใจว่าความรักที่แท้จริง จะสามารถเยียวยาทุกสิ่งได้