เอกยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องคอนโดของอรดี หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก มือที่กำพวงมาลัยสั่นเทา เขาไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะต้องกลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากทุกอย่างจบลง เขามาที่นี่ในวันนี้ไม่ใช่เพื่อรื้อฟื้นความสัมพันธ์ หรือเพื่อหาความสุขให้กับตัวเอง แต่มาเพื่อเผชิญหน้ากับผลกรรมที่เขาได้ก่อไว้ และเพื่อยุติเรื่องราวที่ค้างคาใจให้มันจบสิ้นไปเสียที เขาพยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้อง เป็นสิ่งที่เขาต้องทำเพื่อความสบายใจของตัวเอง และเพื่อความสงบสุขของแก้ว หลังจากตัดสินใจแน่วแน่ เอกก็สูดลมหายใจลึกๆ แล้วกดกริ่งที่หน้าประตู เสียงกริ่งดังแว่วเข้าไปในห้อง ความเงียบที่ตามมานั้นยาวนานจนเขารู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง เขาเริ่มคิดว่าอรดีอาจจะไม่อยู่ หรืออาจจะไม่ต้องการพบเขา แต่แล้ว ประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของอรดี ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนไม่เชื่อเมื่อเห็นเขา ยืนอยู่ตรงหน้า "เอก... คุณมาทำอะไรที่นี่" เสียงของอรดีสั่นเครือ ราวกับว่าการปรากฏตัวของเขากระทบกระเทือนจิตใจของเธออย่างรุนแรง เอกมองสำรวจอรดี สภาพของเธอเปลี่ยนไปมากจากครั้งสุดท้ายที่เขาพบ ผิวพรรณที่เคยเปล่งปลั่งกลับดูซูบเซียว ดวงตาที่เคยสดใสฉายแววเหนื่อยล้าและเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เคยสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มาก่อน เพราะในตอนนั้น เขาเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับความสุขของตัวเองเท่านั้น "อรดี... ผม..." เอกอึกอัก เขาไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร จะพูดอะไรดี ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างแรง "คุณมาเพื่อจะบอกลาอีกครั้งหรือคะ" อรดีถาม เสียงของเธอเจือไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ "หรือคุณมาเพื่อให้ฉันเข้าใจว่าคุณตัดสินใจเลือกใครแล้วจริงๆ" "ผมมาเพื่อเคลียร์ทุกอย่างให้มันจบ" เอกพูดเสียงหนักแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ "ผมรู้ว่าผมทำผิดต่อคุณ ทำผิดต่อแก้ว และทำผิดต่อตัวเอง ผมมาเพื่อขอโทษ อรดี ผมมาเพื่อบอกว่าผมจะไม่กลับมาที่นี่อีก" อรดีมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มีทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความผิดหวังปะปนกันไป "คุณคิดว่าคำขอโทษของมันจะช่วยอะไรได้มากนักเชียวเหรอคะ เอก" เธอถามอย่างตัดพ้อ "คุณทำลายทุกอย่างไปแล้วนะ" "ผมรู้ ผมรู้ดี" เอกก้มหน้าลง "ผมได้แต่ยอมรับความผิดของตัวเอง และพยายามแก้ไขมันเท่าที่ผมจะทำได้" "แก้ไขอย่างนั้นเหรอคะ" อรดีหัวเราะเสียงสั่น "การมาบอกลาครั้งสุดท้ายเนี่ยนะ คือการแก้ไขของคุณ" "ผมมาเพื่อบอกคุณว่า ผมเลือกแก้ว" เอกตัดสินใจพูดออกไปตรงๆ แม้จะรู้ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหน "ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะอยู่กับแก้ว ผมจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเธอ ผมจะไม่กลับไปทำร้ายเธออีก" คำพูดของเอกเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของอรดี เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาข้างประตู แขนข้างหนึ่งเท้ากับผนัง ดวงตาของเธอแดงก่ำ ใบหน้าซีดเผือด "แล้วฉันล่ะคะ เอก คุณจะให้ฉันอยู่ตรงนี้คนเดียวอย่างนั้นเหรอ" "ผมขอโทษ" เอกพูดซ้ำ "ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บปวด ผมรู้ว่าผมทำผิดต่อคุณมาก แต่ผมขอให้คุณเข้าใจ ผมไม่สามารถอยู่กับคุณได้อีกต่อไปแล้ว" "เข้าใจอย่างนั้นเหรอคะ" อรดีเงยหน้าขึ้นมามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาที่หลั่งริน "คุณเคยเข้าใจฉันบ้างไหม เอก ตั้งแต่แรกที่คุณเข้ามาในชีวิตฉัน คุณเคยเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างไหม" "ผมไม่เคยตั้งใจจะทำร้ายคุณเลย อรดี" เอกแก้ตัว "ผมแค่... ผมแค่หลงผิดไป" "หลงผิดเหรอคะ" อรดีกัดริมฝีปากแน่น "คุณคิดว่าการที่คุณมีฉันเป็นตัวสำรอง การที่คุณมาหาฉันเมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณต้องการ มันคือการหลงผิดอย่างนั้นเหรอคะ" "ผมรู้ว่ามันผิด" เอกยอมรับ "ผมผิดจริงๆ ผมขอโทษ" "ขอโทษแล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้นอย่างนั้นเหรอคะ" อรดีถามเสียงสั่น "คุณคิดว่าฉันเป็นของตายหรือไง เอก คิดว่าฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่เสมอไปอย่างนั้นเหรอ" "ผมไม่เคยคิดแบบนั้น" เอกปฏิเสธ "ผมรู้ว่าคุณมีศักดิ์ศรี ผมเคารพคุณเสมอ" "เคารพอย่างนั้นเหรอคะ" อรดีหัวเราะทั้งน้ำตา "ถ้าคุณเคารพฉันจริง คุณคงไม่ทำแบบนี้กับฉัน" บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัด เอกรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เขารู้ดีว่าอรดีเจ็บปวด และเขาก็เป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดนั้น เขาไม่สามารถแก้ไขอดีตได้ แต่เขาต้องจบเรื่องราวนี้ให้ได้ "อรดี ผมขอให้คุณเริ่มต้นชีวิตใหม่" เอกพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "หาคนที่เขารักคุณจริงๆ หาคนที่เขาสามารถให้ความสุขกับคุณได้อย่างแท้จริง ผมขอให้คุณเจอแต่สิ่งที่ดี" อรดีมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "แล้วคุณล่ะคะ เอก คุณจะไปมีความสุขกับแก้วอย่างนั้นเหรอ" "ผมจะพยายาม" เอกตอบสั้นๆ "ผมจะพยายามทำให้แก้วมีความสุขที่สุด ผมจะตอบแทนทุกอย่างที่เธอเสียสละเพื่อผม" "คุณแน่ใจเหรอคะว่าคุณจะทำได้" อรดีถามเสียงแผ่วเบา "คุณเคยทำร้ายเธอมามากแล้วนะ เอก" "ผมรู้" เอกตอบ "ผมจะเรียนรู้จากความผิดพลาดของผม" เอกมองไปรอบๆ ห้อง เห็นรูปถ่ายที่เขากับอรดีเคยถ่ายด้วยกัน แสงแดดสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในอากาศ ทุกอย่างยังคงเดิม แต่ความรู้สึกของเขากลับเปลี่ยนไป เขาไม่รู้สึกตื่นเต้น หรือมีความสุขกับสถานที่แห่งนี้อีกต่อไป มีแต่ความรู้สึกผิด และความว่างเปล่า "ผมต้องไปแล้ว อรดี" เอกพูดขึ้น "ผมไม่อยากให้คุณเสียใจไปมากกว่านี้" อรดีพยักหน้าช้าๆ โดยไม่พูดอะไร เธอหันหน้าหนีไปอีกทาง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เอกมองแผ่นหลังของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินจากไป เขาปิดประตูลงอย่างเบามือ โดยไม่หันกลับมามองอีก เขาได้ทำสิ่งที่เขาต้องทำแล้ว เขาได้เผชิญหน้ากับผลกรรมที่เขาหลีกหนีมาตลอด และได้บอกลาอรดีอย่างเป็นทางการ ขณะที่ขับรถออกจากคอนโดมิเนียมของอรดี เอกรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างที่หนักอึ้งในอกคลายออกไป แต่ก็ยังมีความรู้สึกเสียใจ และสงสารอรดีอยู่ลึกๆ เขาได้ทำร้ายจิตใจผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยต้องการเลย เขาหวังว่าอรดีจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ และมีความสุขกับชีวิตของเธอในอนาคต ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาจะต้องกลับไปหาแก้ว กลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเธออย่างแท้จริง เขาจะต้องพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ และเขาจะไม่มีวันทำให้เธอต้องเสียใจอีกต่อไป เขาขับรถมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง และความตั้งใจอันแน่วแน่