อาการของแก้วค่อยๆ ทรงตัวขึ้นหลังจากผ่านพ้นช่วงวิกฤตมาได้ แพทย์ให้การรักษาตามอาการและดูแลอย่างใกล้ชิด เอกแทบไม่ละไปจากข้างเตียงของเธอเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเฝ้ามองใบหน้าที่ซีดเซียวของภรรยา ดวงตาที่เคยเปล่งประกายสดใส บัดนี้กลับดูอ่อนล้าและเจ็บปวด ภาพเหล่านั้นยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจของเขามาตลอด ยิ่งเห็นแก้วต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคร้าย เอกก็ยิ่งตระหนักว่าการกระทำอันเห็นแก่ตัวของตนเองนั้นได้สร้างบาดแผลที่ลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ "แก้ว... เธอรู้สึกเป็นไงบ้าง" เอกถามเสียงแผ่วเบา ขณะที่เขากุมมือเย็นเฉียบของเธอไว้ในมือ เขาก้มลงจุมพิตที่หลังมือของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปเสียก่อน แก้วลืมตาขึ้นช้าๆ พยายามรวบรวมสติ ภาพเบื้องหน้าของเธอค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เธอเห็นใบหน้าของเอกที่มองมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและสำนึกผิด "ฉัน... ก็ดีขึ้นค่ะ" เสียงของเธอแหบพร่า ใบหน้าซีดเผือดปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่พยายามจะส่งให้เขา "ดีแล้ว... ดีแล้วนะที่เธอดีขึ้น" เอกกล่าว น้ำเสียงสั่นเครือ เขาบีบมือเธอเบาๆ "ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ จะคอยดูแลเธอเอง" "คุณเอก... ไม่ต้องเครียดนะคะ" แก้วเอ่ย พยายามปลอบเขา "ฉันรู้ว่าคุณพยายามแล้ว" "ฉันรู้ว่าคำขอโทษมันคงไม่พอ" เอกกล่าว เขามองออกไปนอกหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยที่มองเห็นวิวเมืองที่กำลังจะลับขอบฟ้า "สิ่งที่ฉันทำลงไปมันเลวร้ายเกินไปจริงๆ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่ฉันต้องเห็นเธอต้องทนทุกข์เพราะน้ำมือของฉันเอง" "มันเป็นอดีตไปแล้วค่ะ" แก้วกล่าว "ตอนนี้เรามาอยู่กับปัจจุบันดีกว่านะคะ" "อดีตที่มันตามหลอกหลอนฉันทุกวัน" เอกถอนหายใจ "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะชดใช้ให้เธอได้หมดสิ้นไปได้อย่างไร" "แค่คุณอยู่ตรงนี้... ดูแลฉัน... ทำให้ฉันรู้สึกว่ายังมีคุณอยู่เคียงข้าง... นั่นก็มากพอแล้วค่ะ" แก้วกล่าว พลางบีบมือเขาตอบ "ฉันเหนื่อยเหลือเกินเอก ฉันแค่อยากพักผ่อน" "อืม... นอนเถอะนะ" เอกกล่าว เขายังคงกุมมือเธอไว้แนบแน่น "ฉันจะอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน" วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แก้วพักฟื้นที่โรงพยาบาล เอกลาพักร้อนยาวเพื่อมาดูแลเธออย่างเต็มที่ เขาจัดตารางเวลาชีวิตใหม่ทั้งหมด ย้ายทุกอย่างมาอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นหลัก จนเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าต้องโทรมาเตือนเรื่องงานหลายครั้ง แต่เอกก็ยังคงยืนยันที่จะอยู่ดูแลแก้ว "คุณเอกคะ พรุ่งนี้คุณหมอจะมาตรวจอาการของคุณแก้วนะคะ" พยาบาลสาวแจ้งข่าว "ครับ ผมทราบแล้ว ขอบคุณมากครับ" เอกตอบรับด้วยรอยยิ้มที่เหนื่อยอ่อน "คุณเอกดูแลคุณแก้วดีมากเลยนะคะ ไม่เคยขาดตกบกพร่องเลย" พยาบาลเอ่ยชมด้วยความประทับใจ "เธอเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผมครับ" เอกตอบอย่างจริงใจ หลังจากพยาบาลออกไป เอกก็หันกลับมามองแก้วที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง เขาลูบผมเธอเบาๆ "แก้ว... เธอรู้ไหมว่าฉันรู้สึกผิดมากแค่ไหน" เอกกระซิบแผ่วเบา "ทุกครั้งที่เห็นเธอทรมาน มันเหมือนเข็มแหลมๆ ทิ่มแทงหัวใจฉันตลอดเวลา" แก้วลืมตาขึ้น เธอหันมามองเขา "คุณไม่ต้องรู้สึกผิดมากขนาดนั้นหรอกค่ะ" แก้วกล่าว "ฉันรู้ว่าคุณรักฉัน" "เคย... ฉันเคยไม่รักเธอ" เอกยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "แต่ตอนนี้... ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอมีความหมายกับฉันมากแค่ไหน" "แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ" แก้วถามตรงๆ คำถามที่เธอเก็บไว้ในใจมานาน เอกเงียบไปชั่วครู่ เขาหลับตาลงเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า "เรา... เราเลิกกันแล้ว" เอกตอบเสียงเรียบ "เธอเองก็มีชีวิตของเธอไปแล้ว" "คุณแน่ใจนะคะ" แก้วถาม เสียงสั่นเล็กน้อย "แน่ใจ" เอกพยักหน้า "หลังจากวันที่คุณป่วยหนัก ฉันก็รู้เลยว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน มันไม่ใช่ความสุขชั่วคราว แต่มันคือความสุขที่ยั่งยืน ที่ฉันมีกับเธอ" "แล้ว... จดหมายฉบับนั้นล่ะคะ" แก้วถามถึงจดหมายที่เธอเคยเห็นที่โต๊ะทำงานของเขา เอกผงะเล็กน้อย เขานึกถึงจดหมายรักที่เขาเขียนถึงผู้หญิงคนนั้น แต่ไม่เคยได้ส่ง "มัน... มันเป็นแค่ความผิดพลาดในอดีต" เอกกล่าว "ฉันเขียนมันขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่พลั้งเผลอ แต่ฉันก็ไม่เคยส่งให้เธอเลย" "จริงๆ เหรอคะ" แก้วมองเขาด้วยความหวัง "จริงๆ" เอกยืนยัน "ฉันเสียใจที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด ฉันขอโทษจริงๆ แก้ว" แก้วพยักหน้าช้าๆ เธอพยายามจะเชื่อในคำพูดของเขา "ฉัน... ฉันอยากให้คุณกลับไปทำงานนะคะ" แก้วกล่าว "คุณมาอยู่ที่นี่นานแล้ว ฉันเป็นห่วงงานของคุณ" "ไม่เป็นไรหรอก" เอกส่ายหน้า "ฉันลาพักร้อนมา ฉันอยากดูแลเธอให้เต็มที่ก่อน" "แต่... ฉันก็อยากให้คุณมีความสุขกับชีวิตของคุณด้วยนะคะ" แก้วกล่าว "อย่าปล่อยให้ฉันเป็นภาระของคุณ" "เธอไม่เคยเป็นภาระของฉันเลยแก้ว" เอกกล่าว เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากของเธอ "เธอคือชีวิตของฉัน" หลายวันต่อมา แก้วมีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอสามารถลุกนั่งและทานอาหารได้เองมากขึ้น เอกค่อยๆ ผ่อนคลายความกังวลลง แต่ก็ยังคงเฝ้าระวังและดูแลเธออย่างใกล้ชิด วันหนึ่ง ขณะที่เอกกำลังจะไปซื้ออาหารให้แก้ว เขาก็พบกับใครบางคนยืนรอเขาอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย "คุณเอกคะ" เสียงผู้หญิงคนนั้นดังขึ้น เอกหันไปมอง ใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อเห็นว่าใครอยู่ตรงนั้น "อรุณ... เธอมาทำอะไรที่นี่" เอกถามเสียงแข็ง "อรุณ" คือผู้หญิงที่เอกเคยนอกใจแก้ว นั่นเอง "ฉัน... ฉันอยากมาเยี่ยมแก้ว" อรุณกล่าว เสียงสั่นเครือ "เธอไม่มีสิทธิ์มาที่นี่" เอกกล่าวอย่างเด็ดขาด "แต่... ฉันก็เคยมีความสัมพันธ์กับคุณเหมือนกันนะคะ" อรุณสวนกลับ ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอ "ความสัมพันธ์ของเรามันจบไปแล้ว" เอกยืนยัน "และมันก็เป็นความผิดพลาดที่ฉันจะไม่มีวันทำซ้ำอีก" "แล้วตอนนี้คุณมาทำอะไรคะ" อรุณถาม "มาทำเป็นคนดี มาทำเป็นสามีที่ดีงั้นเหรอ" "ฉันกำลังพยายามแก้ไขความผิดของฉัน" เอกตอบ "ฉันรักแก้ว และฉันจะไม่มีวันทำร้ายเธออีก" "คุณแน่ใจนะคะว่าคุณรักเธอจริงๆ" อรุณถามอย่างไม่เชื่อ "หรือว่าคุณแค่สงสารเธอ" "นี่มันไม่ใช่เรื่องของคุณ" เอกกล่าว "คุณกลับไปเถอะ" "ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากให้คุณกลับไปทำผิดซ้ำอีก" อรุณกล่าว "คุณรู้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้น... เขาป่วยหนักมากนะ" เอกหน้าเสีย "คุณหมายถึงใคร" "ก็... แก้วไงคะ" อรุณตอบ "ฉันได้ยินมาว่าเธอป่วยหนักมาก" "เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร" เอกถามอย่างสงสัย "ก็... ก็มีคนบอกฉันมาค่ะ" อรุณอึกอัก "ฉันเป็นห่วงคุณเอกนะคะ" "ฉันไม่ต้องการความห่วงใยจากเธอ" เอกกล่าว "ฉันมีแก้วอยู่แล้ว" เขาผลักประตูห้องพักผู้ป่วยเข้าไปทันที ทิ้งให้อรุณยืนมองตามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความขมขื่น