เอกรีบตรงเข้าไปหาแก้วทันทีที่เปิดประตู เขาเห็นเธอนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอดูอ่อนเพลียกว่าปกติ "เป็นอะไรไปคะ" แก้วถาม เมื่อเห็นสีหน้าของเขา "เปล่า... ไม่มีอะไร" เอกรีบตอบ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองออกไปนอกประตูอีกครั้ง "คุณเอก... มีอะไรหรือเปล่าคะ" แก้วสังเกตเห็นความผิดปกติ "ไม่มีอะไรจริงๆ" เอกพยายามยิ้มให้เธอ "แค่นึกถึงเรื่องงานนิดหน่อย" เขาเดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียง จับมือของแก้วไว้ "คุณไปคุยกับใครมาคะ" แก้วถาม ดวงตาของเธอฉายแววสงสัย "ไม่มีใคร" เอกโกหก "แค่พยาบาลมาบอกเรื่องตารางการรักษา" แก้วมองเขาอย่างพิจารณา เธอรู้ดีว่าเอกกำลังพยายามปกปิดบางสิ่งบางอย่าง แต่เธอเลือกที่จะไม่เซ้าซี้ "คุณเอกคะ" แก้วเอ่ยขึ้น "ถ้ามีอะไร... อย่าเก็บไว้คนเดียวนะคะ" "ฉันรู้แล้ว" เอกตอบ "ฉันรักเธอนะแก้ว" "ฉันก็รักคุณค่ะ" แก้วตอบ พร้อมกับบีบมือเขาเบาๆ หลังจากนั้น เอกก็พยายามทำตัวปกติ แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย เขาไม่เข้าใจว่าอรุณมาได้อย่างไร และใครคือคนที่บอกข่าวเรื่องอาการป่วยของแก้วให้เธอรู้ "อรุณ... เธอยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ อีกเหรอ" เอกรำพึงกับตัวเอง เขาตัดสินใจว่าต้องเคลียร์เรื่องนี้ให้จบ เขาไม่ต้องการให้มีใครมาปะปนในความสัมพันธ์ของเขากับแก้วอีกต่อไป เย็นวันนั้น เอกขออนุญาตพยาบาลออกไปซื้อของใช้ส่วนตัวที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ โรงพยาบาล เขาตั้งใจว่าจะแวะไปหาอรุณที่บ้าน เพื่อบอกเธอให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขาและแก้วอีก ระหว่างทางที่เดินไป เอกก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" เอกรับสาย "คุณเอกใช่ไหมคะ" เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน "ฉันคือ... เพื่อนของอรุณค่ะ" "มีอะไรหรือเปล่าครับ" เอกถามอย่างระแวง "อรุณ... เขาเกิดอุบัติเหตุค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นบอก "ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล... แต่เขา... เขาขอให้ฉันโทรหาคุณ" "อุบัติเหตุเหรอครับ!" เอกอุทานด้วยความตกใจ "ใช่ค่ะ... ไม่ทราบว่าคุณจะมาเยี่ยมเขาได้ไหมคะ" เอกลังเลไปครู่หนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าควรจะไปหรือไม่ แต่สุดท้าย ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่ออรุณก็ทำให้เขาตัดสินใจ "ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ" เอกกล่าว เขาเปลี่ยนเส้นทางตรงไปยังโรงพยาบาลที่อรุณถูกนำตัวไป เมื่อไปถึง เขาพบกับผู้หญิงคนที่โทรมาหาเขา "เขา... เป็นยังไงบ้างครับ" เอกถาม "อาการสาหัสค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นตอบ "เขา... เขาบอกว่าก่อนจะเกิดอุบัติเหตุ เขาได้เขียนจดหมายฉบับหนึ่งถึงคุณ... เขาอยากให้คุณเอาไปให้แก้ว" เอกหน้าซีดเผือด "จดหมายอะไรนะครับ" "เขาบอกว่า... มันคือความจริงทั้งหมด" ผู้หญิงคนนั้นกล่าว เอกรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้าเขา เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาตามผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยของอรุณ อรุณนอนอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอปิดสนิท ใบหน้าซีดเซียวราวกับไร้ชีวิต "อรุณ..." เอกเรียกชื่อเธอเบาๆ ร่างของอรุณกระตุกเล็กน้อย ดวงตาของเธอค่อยๆ ลืมขึ้น เธอเห็นเอกยืนอยู่ตรงนั้น "คุณเอก... มาแล้วเหรอคะ" อรุณกล่าวเสียงแผ่วเบา "ผม... ผมมาแล้ว" เอกตอบ "คุณเป็นยังไงบ้าง" "ฉัน... ฉันคงอยู่ได้ไม่นานแล้วค่ะ" อรุณกล่าว "แต่... ก่อนที่ฉันจะไป... ฉันอยากให้คุณรู้ความจริง" "ความจริงอะไรครับ" เอกถาม "เรื่อง... เรื่องแก้วค่ะ" อรุณกล่าว "ที่เธอป่วย... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" เอกนิ่งอึ้งไป "คุณหมายความว่ายังไง" "คุณจำ... ยาที่คุณเคยให้แก้วทานผิดไปได้ไหมคะ" อรุณถาม เอกนึกย้อนกลับไป เหตุการณ์ในอดีตที่เขาเคยสั่งยาผิดให้กับแก้ว ทำให้เธอมีอาการแพ้รุนแรง แต่ตอนนั้นเขาคิดว่าเป็นแค่ความบังเอิญ "ฉัน... ฉันเป็นคนขอให้คุณหมอสั่งยาให้ผิดค่ะ" อรุณสารภาพ "ฉันอยากให้แก้วเป็นอะไรไป... ฉันอยากให้คุณหันมาหาฉัน" คำสารภาพของอรุณเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของเอก เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้ "คุณ... คุณทำแบบนี้ได้ยังไง" เอกถามเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันรักคุณมากเกินไปค่ะ" อรุณกล่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม "ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้คุณมา" "แต่... แต่คุณก็ทำให้แก้วต้องเจ็บปวด" เอกกล่าว "คุณทำลายชีวิตของเธอ" "ฉันรู้ค่ะ" อรุณกล่าว "ฉันรู้ว่าฉันผิด... ผิดมากๆ" "แล้ว... จดหมายฉบับนั้นล่ะ" เอกถาม "มันคือ... สิ่งที่ฉันอยากจะบอกคุณ" อรุณกล่าว "ฉันจะบอกคุณทุกอย่าง... ทุกอย่างที่ฉันทำ" เอกหยิบซองจดหมายที่ผู้หญิงคนนั้นยื่นให้ เขาเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา "เอก... ที่ฉันมาหาคุณวันนี้ ฉันอยากจะบอกความจริงทั้งหมดที่ฉันปิดบังคุณมาตลอด" "ฉันรู้ว่าคุณรักแก้ว แต่ความรักของฉันที่มีให้คุณมันมากกว่านั้น ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้คุณมา" "ฉันเป็นคนขอให้คุณหมอสั่งยาผิดให้กับแก้วในครั้งนั้น ฉันอยากให้เธอป่วยหนักๆ จะได้อยู่ห่างจากคุณ" "ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องหลอกลวงแก้ว ฉันขอโทษที่ทำให้แก้วต้องทนทุกข์" "แต่ฉันก็ดีใจที่อย่างน้อยคุณก็รู้ความจริงแล้ว" "ฉันหวังว่าคุณจะให้อภัยฉันได้... ในสักวันหนึ่ง" "อรุณ" เอกอ่านจดหมายจบ เขารู้สึกชาไปทั้งตัว ภาพทั้งหมดในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของเขา ความสัมพันธ์อันซับซ้อน ความเจ็บปวดของแก้ว และความผิดบาปของเขาเอง "ฉัน... ฉันขอโทษค่ะคุณเอก" อรุณกล่าว "ฉัน... ฉันขอให้คุณ... ให้อภัยฉัน... และ... ดูแลแก้วให้ดีที่สุดนะคะ" ร่างของอรุณค่อยๆ อ่อนแรงลง ดวงตาของเธอค่อยๆ ปิดสนิท "อรุณ! อรุณ!" เอกเรียกชื่อเธอ แต่ก็ไม่มีการตอบสนองใดๆ เขาหันไปมองผู้หญิงคนนั้น "เธอ... เธอเสียแล้ว" ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าด้วยน้ำตา เอกทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้นั้นมันหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะรับไหว