หลายสัปดาห์ผ่านไป ความแข็งแรงของ Hope ก็กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ ปีกข้างที่เคยบาดเจ็บ บัดนี้กลับแข็งแรงเหมือนเดิม มันสามารถบินขึ้นไปเกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่อยู่สูงขึ้นได้แล้ว น้ำใสเฝ้ามอง Hope ด้วยความดีใจระคนเสียใจ “Hope วันนี้ดูแข็งแรงมากเลยนะ” น้ำใสเอ่ย เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย Hope ร้องจิ๊บๆ ตอบรับ มันกระโดดไปมาบนกิ่งไม้ สลับกับการขยับปีกที่เคยอ่อนแรงของมัน น้ำใสนั่งมองอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน พลางนึกย้อนไปถึงวันแรกที่เธอเจอ Hope นกน้อยตัวนี้ตกลงมาจากรัง ตัวซีดเซียว ปีกข้างหนึ่งห้อยต่องแต่ง เธอจำได้ดีว่าตอนนั้นเธอรู้สึกอย่างไร ความรู้สึกขบขันปนเปกับความรำคาญที่สิ่งที่ไร้ค่ามาเกะกะสายตา ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของเธอเห็นเข้าเสียก่อน บางที Hope อาจจะไม่ได้มีโอกาสมาร้องจิ๊บๆ อยู่ตรงหน้าเธอในวันนี้ก็ได้ “ถ้าฉันไม่เจอเธอวันนั้น เธอก็คงไปแล้วใช่ไหม” น้ำใสพึมพำกับตัวเอง ดวงตาจับจ้องไปที่ Hope ที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่บนกิ่งไม้ “ฉันเป็นคนใจร้ายจริงๆ เลยนะ” คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากของเธอเองอย่างไม่ตั้งใจ ความรู้สึกผิดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจเริ่มจะชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เธอเห็น Hope แข็งแรงขึ้น เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความโหดร้ายที่เธอเคยทำกับสัตว์ตัวเล็กๆ อื่นๆ ความทรงจำที่เคยถูกเธอผลักไสไปให้พ้นๆ จิตใจ เริ่มผุดขึ้นมาเป็นภาพช้าๆ เธอเห็นตัวเองตอนเด็กๆ กำลังไล่จับแมลงปอตามทุ่งนา แล้วใช้ไม้แหย่ให้มันล้ม หรือตอนที่เธอเห็นลูกแมวจรจัด ก็จะแกล้งเอามือปาหินใส่ หรือไม่ก็เอาไม้ไปเขี่ยให้มันเจ็บปวด ความสุขของเธอในตอนนั้น มาจากการเห็นความทุกข์ทรมานของผู้อื่น โดยเฉพาะสัตว์ที่อ่อนแอ “ทำไมฉันถึงเคยทำแบบนั้นนะ” น้ำใสถามตัวเองอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังขึ้นมาจน Hope ที่กำลังจิกกินเมล็ดพืชบนกิ่งไม้ สะดุ้งเล็กน้อย มันเงยหน้าขึ้นมองเธอ แล้วร้องจิ๊บๆ ราวกับจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น “ก็เพราะฉันไม่เคยคิดอะไรเลยนี่นา” เธอตอบกับ Hope “ฉันไม่เคยคิดว่าพวกเธอจะรู้สึกอะไร ฉันคิดว่าพวกเธอเป็นแค่สัตว์ เป็นสิ่งของที่เอาไว้แกล้งเล่นได้” น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ความรู้สึกผิดกัดกินใจเธออย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าความรู้สึกนี้ไม่ใช่เรื่องปกติของเธอ เพราะปกติแล้วเธอเป็นคนไม่เคยใส่ใจอะไรอยู่แล้ว แต่กับการได้ดูแล Hope มาตลอดหลายสัปดาห์ มันเหมือนมีอะไรบางอย่างปลุกจิตสำนึกที่หลับใหลของเธอขึ้นมา “ขอโทษนะ Hope” น้ำใสเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ขอโทษที่เคยทำร้ายเธอ และขอโทษที่เคยทำร้ายเพื่อนๆ ของเธอด้วย” เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเลวร้ายเหลือเกิน ความรู้สึกผิดนี้มันหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต มันไม่ใช่ความเสียใจที่ต้องจากลา แต่เป็นความเสียใจที่ได้ย้อนกลับไปเห็นการกระทำของตัวเองในอดีตที่โหดร้าย “น้ำใส เป็นอะไรไปลูก” เสียงแม่ดังมาจากประตูหลังบ้าน น้ำใสรีบปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างรวดเร็ว “เปล่าค่ะแม่ แค่มอง Hope แล้วคิดถึงมันน่ะค่ะ” เธอตอบ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “มันแข็งแรงขึ้นเยอะเลยนะแม่” “ใช่สิ ใครเขาจะไปอดทนดูแลได้เท่าเราล่ะ” แม่เดินเข้ามาใกล้ ยืนมอง Hope ที่กำลังกระโดดไปมาอยู่บนกิ่งไม้ “ตอนแรกแม่ก็นึกว่าเธอจะเบื่อเสียแล้ว แต่ดูสิ พอเขาแข็งแรงขึ้น เธอก็ยังมานั่งเฝ้าเขาอยู่เลย” แม่ยิ้มให้อย่างเอ็นดู “เห็นไหมล่ะ ถ้าเราทำดีกับใคร ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ เขาก็จะรักเรานะ” “แต่หนูเคยทำไม่ดีกับคนอื่น และกับสัตว์อื่นมาก่อนนะคะแม่” น้ำใสเอ่ยขึ้นมาเบาๆ “หนูจะทำยังไงดีคะ” แม่กอดน้ำใสเบาๆ “ทุกคนก็เคยทำผิดพลาดกันทั้งนั้นแหละลูก สิ่งสำคัญคือเรายอมรับผิด แล้วก็เรียนรู้จากมัน” แม่กุมมือของน้ำใส “แม่เห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวหนูนะ เห็นว่าหนูใจดีขึ้น อ่อนโยนขึ้น” แม่มอง Hope แล้วหันกลับมามองน้ำใส “เขาคงอยากจะขอบคุณหนูที่ช่วยชีวิตเขาไว้” น้ำใสเงยหน้ามองแม่ “แล้วถ้าหนูอยากจะทำความดีเพื่อชดเชยสิ่งที่เคยทำไปล่ะคะ” “ก็ทำสิลูก” แม่ยิ้ม “เริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ ที่เราทำได้ก่อน” น้ำใสพยักหน้าเบาๆ เธอหันกลับไปมอง Hope อีกครั้ง นกน้อยตัวเล็กๆ ที่เคยอ่อนแอ บัดนี้กลับโบยบินได้อย่างอิสระบนฟากฟ้า ความรู้สึกผิดยังคงอยู่ แต่มันก็ถูกเจือจางลงด้วยความหวัง เธอจะเริ่มต้นใหม่ เธอจะพยายามเป็นคนที่ดีขึ้น จะไม่ทำร้ายใครอีก “ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเลยนะ Hope” น้ำใสพูดกับนกน้อย “และฉันจะพยายามเป็นคนที่ดีขึ้นด้วย” Hope ร้องจิ๊บๆ ตอบรับ ราวกับจะเข้าใจในสิ่งที่น้ำใสพูด มันกระพือปีก บินขึ้นสูงกว่าเดิมเล็กน้อย แล้วก็ร่อนลงมาเกาะบนกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้กับน้ำใสมากที่สุด ราวกับจะมอบความไว้วางใจให้กับเธอ น้ำใสรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และบทเรียนจากนกน้อยตัวนี้ จะเป็นสิ่งเตือนใจเธอไปตลอดชีวิต