เช้าวันต่อมา น้ำใสลุกขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเดิม เธอไม่ได้รู้สึกขี้เกียจหรือเบื่อหน่ายเหมือนเช่นเคย แต่กลับรู้สึกกระตือรือร้นที่จะเริ่มต้นวันใหม่ “วันนี้ต้องทำอะไรดีนะ” เธอถามตัวเองขณะเดินไปที่หน้าต่าง เพื่อมองดู Hope ที่กำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยบนกิ่งไม้ “Hope กินเก่งขึ้นเยอะเลยนะ” เธอเดินออกจากบ้าน ตรงไปยังสวนหลังบ้าน สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด “อืม...อากาศดีจัง” เธอพูดกับตัวเอง พลางมองไปยังต้นไม้ใบหญ้าที่เขียวชอุ่ม “แม่คะ วันนี้หนูจะไปช่วยคุณลุงสวนผักได้ไหมคะ” น้ำใสเดินเข้าไปในครัว แม่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่พอดี “หนูอยากจะไปช่วยเขาดูแลต้นไม้” แม่หันมามองน้ำใสด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “ไปทำไมลูก ปกติเห็นแต่จะนอนอยู่บ้าน” “หนูอยากจะลองทำดูค่ะ” น้ำใสตอบ “หนูอยากจะไปช่วยดูแลต้นไม้” แม่ยิ้ม “ดีเลยลูก ถ้าอย่างนั้นก็ไปสิ แต่ไปช่วยเขาทำงานนะ ไม่ใช่ไปเล่น” “ค่ะแม่” น้ำใสรับคำ แล้วรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวออกไป “ลุงคะ วันนี้หนูมาช่วยแล้วค่ะ” เธอกล่าวทักทายคุณลุงที่กำลังตัดแต่งกิ่งกุหลาบอยู่ “อ้าว น้ำใส มาแต่เช้าเลยเหรอ” คุณลุงเงยหน้าขึ้นมามอง “ปกติเห็นแต่แม่หนูมาช่วย” “วันนี้หนูอยากมาช่วยค่ะ” น้ำใสยิ้ม “หนูจะช่วยอะไรได้บ้างคะ” คุณลุงมองน้ำใสด้วยความชื่นชม “ดีจังเลยที่น้ำใสอยากจะมาช่วย” คุณลุงผายมือไปทางแปลงผัก “เห็นไหมแปลงผักตรงนั้น น้ำกำลังจะแห้งแล้ว ช่วยไปรดน้ำให้หน่อยนะ” “ได้ค่ะ” น้ำใสรับคำ แล้วเดินไปหยิบสายยางที่อยู่ใกล้ๆ เธอค่อยๆ เปิดก๊อกน้ำ แล้วเริ่มรดน้ำลงบนแปลงผักอย่างเบามือ เธอสังเกตเห็นว่าใบผักบางใบเริ่มมีรอยเหี่ยวเฉา “นี่เราต้องดูแลพวกเธอให้ดีๆ นะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เธอกำลังรดน้ำ เธอก็เห็นแมลงเต่าทองตัวเล็กๆ กำลังปีนป่ายอยู่บนใบผัก “โอ้โห ตัวน่ารักจัง” เธออุทานออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่า เคยมีครั้งหนึ่งที่เธอเห็นแมลงเต่าทอง แล้วเธอก็เอามือตีมันเล่นจนมันตาย “ฉันเคยทำอะไรแย่ๆ ไว้เยอะจริงๆ” เธอคิดในใจ เธอค่อยๆ ใช้มือปัดแมลงเต่าทองตัวนั้น ให้มันไปเกาะอยู่บนใบอื่น “ไปนะ ไปหาอะไรกินนะ” เธอพูดกับมันเบาๆ หลังจากรดน้ำเสร็จ เธอก็เดินไปช่วยคุณลุงตัดแต่งกิ่งกุหลาบ คุณลุงสอนเธอวิธีการจับกรรไกร การตัดกิ่งที่ถูกวิธี “ต้องตัดให้เฉียงๆ นะลูก จะได้ไม่เป็นที่สะสมของน้ำ” คุณลุงอธิบาย “ถ้าเราดูแลต้นไม้ดีๆ เขาก็จะออกดอกออกผลให้เรา” น้ำใสตั้งใจฟังคุณลุงสอน เธอค่อยๆ ใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งกุหลาบอย่างเบามือ เธอรู้สึกถึงความสุขที่ได้ทำอะไรที่มีประโยชน์ ได้ดูแลสิ่งมีชีวิตอื่น “คุณลุงคะ ทำไมต้นไม้บางต้นถึงไม่ยอมออกดอกคะ” น้ำใสถาม “อาจจะเพราะว่ามันยังไม่ถึงเวลาของมันก็ได้” คุณลุงตอบ “หรือบางทีอาจจะเพราะว่าเรายังดูแลเขาไม่ดีพอ” คุณลุงมองน้ำใส “การดูแลต้นไม้ก็เหมือนกับการดูแลคน เราต้องใส่ใจเขา ให้เวลาเขา เขาถึงจะเติบโตและแข็งแรง” น้ำใสพยักหน้า เธอเริ่มเข้าใจมากขึ้น การดูแลสิ่งมีชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย มันต้องใช้ความอดทน ความเอาใจใส่ และความรัก ตลอดทั้งวัน น้ำใสได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย เธอได้เรียนรู้วิธีการรดน้ำต้นไม้ การตัดแต่งกิ่งกุหลาบ และที่สำคัญที่สุด เธอได้เรียนรู้ว่าการให้ชีวิต การดูแลผู้อื่นนั้น มีความสุขมากเพียงใด “ขอบคุณมากนะคะคุณลุง” น้ำใสกล่าวลาคุณลุงเมื่อใกล้จะค่ำ “วันนี้หนูสนุกมากเลยค่ะ” “ไม่เป็นไรลูก” คุณลุงยิ้ม “ถ้าอยากมาช่วยอีก ก็มาได้ตลอดนะ” ขณะที่เดินกลับบ้าน น้ำใสก็มองเห็น Hope กำลังบินวนอยู่เหนือต้นไม้ “Hope” เธอเรียก Hope บินลงมาเกาะบนไหล่ของเธอ “จิ๊บๆ” มันร้องทักทาย “วันนี้ฉันไปช่วยคุณลุงดูแลต้นไม้มานะ” น้ำใสพูดกับ Hope “ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างเลย” เธอสัมผัสขนของ Hope เบาๆ “ขอบคุณนะ Hope ที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้” Hope ร้องจิ๊บๆ อีกครั้ง ราวกับจะบอกว่า “ด้วยความยินดี” น้ำใสรู้สึกว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังเปลี่ยนไป เธอไม่ใช่น้ำใสคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอได้ค้นพบความสุขที่แท้จริงจากการให้ การดูแลผู้อื่น และเธอรู้ดีว่าทั้งหมดนี้ เป็นเพราะบทเรียนจากนกน้อยตัวหนึ่ง ที่ชื่อว่า Hope