แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังห้องนั่งเล่น อรวินนั่งอยู่บนโซฟา นุ่มสบาย มือข้างหนึ่งถือถ้วยชาสมุนไพรที่อุ่นกำลังดี อีกข้างหนึ่งวางทาบทับบนตัก ตรงข้ามเธอ ปัณณ์นั่งอยู่บนเก้าอี้เท้าแขน ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งความตั้งใจฟัง "ฉัน... ได้ไปอยู่ที่ป่าแห่งหนึ่งค่ะ" อรวินเริ่มเล่า "ฉันไปที่นั่นเพื่อ... เพื่อหลีกหนีทุกอย่าง" "หลีกหนีอะไรครับ" ปัณณ์ถามอย่างอ่อนโยน "หลีกหนีความเจ็บปวด... หลีกหนีความรู้สึกผิด... หลีกหนีตัวเอง" อรวินตอบเสียงเบา "ฉันคิดว่าตัวเองกำลังจะจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ จนไม่สามารถกอบกู้ตัวเองได้อีกแล้ว" "แต่ตอนนี้เธอดูดีขึ้นมากเลยนะ" ปัณณ์กล่าว "สดใสขึ้นเยอะเลย" "ค่ะ" อรวินยิ้มบางๆ "ฉันได้พบกับผู้คนที่นั่น ได้เรียนรู้ที่จะอยู่กับปัจจุบัน... ได้ฝึกสังเกตลมหายใจของตัวเอง" "สังเกตลมหายใจ..." ปัณณ์ทวนคำ "ใช่ค่ะ... มันดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่การได้สังเกตลมหายใจเข้าออกของตัวเอง มันทำให้ฉันตระหนักรู้ถึงความไม่เที่ยงของทุกสิ่ง" อรวินอธิบาย "เมื่อมีความคิดหรือความรู้สึกที่ไม่ดีเข้ามา ฉันก็แค่เฝ้าดูมัน... ไม่เข้าไปยึดติด ไม่ต่อต้านมัน ปล่อยให้มันผ่านไป เหมือนกับลมที่พัดผ่านไป" "แล้ว... ได้ผลหรือครับ" "ได้ผลอย่างไม่น่าเชื่อเลยค่ะ" อรวินตอบ "ฉันได้เรียนรู้ว่าความทุกข์ที่แท้จริง ไม่ได้เกิดจากเหตุการณ์ภายนอก แต่เกิดจากการยึดมั่นถือมั่นของเราเอง การยึดติดในอดีต การคาดหวังในอนาคต มันทำให้เราเป็นทุกข์" "แล้ว... ตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไรกับเรื่องของเรา" ปัณณ์ถาม ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของอรวิน อรวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉัน... ได้ให้อภัยตัวเองแล้วค่ะปัณณ์" คำพูดนั้นทำเอาปัณณ์อึ้งไปเล็กน้อย "เธอ... ให้อภัยตัวเองแล้วจริงๆ เหรอ" "จริงๆ ค่ะ" อรวินตอบหนักแน่น "ฉันเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้น มันเป็นบทเรียนที่ทำให้ฉันได้เติบโต ฉันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขมันได้ แต่ฉันสามารถเรียนรู้จากมัน และเลือกที่จะใช้ชีวิตต่อไปข้างหน้าอย่างเข้าใจและมีสติ" "แล้ว... สำหรับฉันล่ะ" ปัณณ์ถามต่อ เสียงของเขาแฝงไปด้วยความหวัง อรวินมองเข้าไปในดวงตาของปัณณ์ "ฉัน... ขอบคุณคุณนะคะปัณณ์" "ขอบคุณเรื่องอะไรครับ" "ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง... ขอบคุณที่รักฉัน... ขอบคุณที่อดทนรอ... และขอบคุณที่ทำให้ฉันได้รู้ว่า... ความรักที่แท้จริง คือการยอมรับในความไม่สมบูรณ์แบบของกันและกัน" อรวินกล่าว "ฉัน... ยังรักคุณนะคะปัณณ์" ใบหน้าของปัณณ์ปรากฏรอยยิ้มที่อบอุ่น "ผมก็ยังรักเธออรวิน รักเสมอมา" เขาลุกขึ้นยืน เดินอ้อมมานั่งลงข้างๆ อรวิน มือของเขาโอบไหล่เธอเบาๆ "ฉันรู้ว่าเราทั้งคู่ต่างก็เจอเรื่องราวมามากมาย" ปัณณ์กล่าว "แต่ฉันเชื่อว่า... เราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้นะ" อรวินเอนศีรษะซบไหล่ของปัณณ์ "ฉันก็เชื่ออย่างนั้นค่ะ" เธอหลับตาลง สัมผัสถึงความอบอุ่นจากกายของปัณณ์ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่คุ้นเคย มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย และเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข "ฉันได้ยินมาว่า... คุณกำลังจะมีคอนเสิร์ตใหญ่เร็วๆ นี้" อรวินพูดขึ้น "ใช่แล้ว... แต่ฉันรู้สึกว่ามันขาดอะไรไปบางอย่าง" ปัณณ์ตอบ "อะไรหรือคะ" "มันขาดเสียงเพลงของเธอ" ปัณณ์หันมามองอรวิน "ฉันอยากให้เธอ... กลับมาเล่นดนตรีอีกครั้ง" อรวินเงยหน้าขึ้นมองปัณณ์ ดวงตาของเธอเป็นประกาย "จริงๆ เหรอคะ" "จริงๆ" ปัณณ์พยักหน้า "เสียงเปียโนของเธอ... มันเป็นเสียงเพลงที่เติมเต็มชีวิตของฉันเสมอมา" อรวินยิ้มกว้าง "ฉัน... ก็คิดถึงเสียงเปียโนของฉันเหมือนกันค่ะ" เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่อย่างน้อยที่สุด เธอก็ได้ค้นพบสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต นั่นคือการตื่นรู้ภายในจิตใจ การยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบ การให้อภัย และการรู้จักปล่อยวาง เมื่อเธอได้พบกับความสงบภายในแล้ว เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างในโลกภายนอกได้อย่างมั่นคง "ปัณณ์คะ" อรวินเอ่ยเรียก "ครับ" "ฉันคิดว่า... ฉันพร้อมแล้วที่จะกลับมาแต่งเพลงอีกครั้ง" ปัณณ์กอดเธอแน่นขึ้น "ผมรอฟังอยู่นะครับ... เสียงเพลงแห่งการตื่นรู้ของเธอ" อรวินหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกยินดีและความสุขเอ่อล้นท่วมท้นในหัวใจของเธอ ลมหายใจของเธอสงบและสม่ำเสมอ ราวกับเสียงเพลงที่บรรเลงอย่างต่อเนื่อง เป็นบทเพลงแห่งการตื่นรู้ ที่จะนำพาเธอไปสู่เส้นทางแห่งความสุขที่แท้จริงตลอดไป