"ฉันไปที่นั่นเพื่อ... เพื่อหลีกหนีค่ะ" อรวินกล่าวเสียงแผ่วเบา จิบชาสมุนไพรที่ช่วยคลายความร้อนในลำคอ "เพื่อหลีกหนีความเจ็บปวด ความสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาจนฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ" ปัณณ์พยักหน้ารับ เขามองอรวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความเข้าใจ "แล้วคุณก็เจอ... สิ่งที่คุณตามหาที่นั่น?" "แรกๆ ก็ไม่แน่ใจค่ะ" อรวินยิ้มบางๆ "ฉันคิดว่าฉันแค่ต้องการความสงบ ต้องการที่จะหยุดทุกอย่างให้หยุดนิ่ง แต่พอได้ลองปฏิบัติวิปัสสนา ได้อยู่กับตัวเองจริงๆ ได้สังเกตลมหายใจที่เข้าออกอย่างเป็นธรรมชาติ ได้สังเกตความรู้สึกที่เกิดขึ้นบนร่างกาย... มันเหมือนกับว่ามีบางอย่างเริ่มคลี่คลายออกทีละน้อย" เธอวางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างตัว วางมือลงบนตักอีกครั้ง สัมผัสถึงความอบอุ่นของแสงแดดที่สาดส่องมายังเรือนร่าง "ฉันเคยคิดว่าความรักของฉันกับเมธีคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต คือความสุขทั้งหมดที่มี แต่พอเขาจากไป ฉันก็เหมือนสูญเสียทุกอย่างไปพร้อมกัน ความสุขที่เคยมีมันกลายเป็นความว่างเปล่าที่น่ากลัว" "มันเป็นเรื่องปกติที่จะรู้สึกแบบนั้นค่ะ" ปัณณ์กล่าวอย่างอ่อนโยน "การสูญเสียคนที่เรารักมากๆ มันเป็นบททดสอบที่หนักหนาสาหัสที่สุดอย่างหนึ่งของชีวิต" "แต่ที่ป่าแห่งนั้น ฉันได้เรียนรู้ว่า ความสุขที่แท้จริงมันไม่ได้อยู่ที่การมีใครสักคนอยู่เคียงข้างตลอดเวลา" อรวินเล่าต่อ สายตาของเธอทอประกายแห่งความเข้าใจ "มันอยู่ที่การยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น การยอมรับความไม่แน่นอนของชีวิต และที่สำคัญที่สุด... คือการยอมรับตัวเอง" เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง นึกถึงภาพในอดีตที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำ "ตอนแรกที่เริ่มนั่งสมาธิ ฉันยังคงคิดถึงเขา คิดถึงภาพความสุขของเรา คิดถึงช่วงเวลาที่เราเคยมีด้วยกัน ทุกอย่างมันวนเวียนอยู่ในหัวไปหมด จนฉันแทบจะทนไม่ไหว" "แล้วคุณทำอย่างไรคะ?" ปัณณ์ถามด้วยความสนใจ "ฉันสังเกตลมหายใจค่ะ" อรวินตอบ "เมื่อไหร่ก็ตามที่ความคิดฟุ้งซ่านเข้ามา ฉันก็จะค่อยๆ ดึงสติกลับมาอยู่ที่ลมหายใจที่เข้าออก การทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนฉันเริ่มรู้สึกว่า ความคิดเหล่านั้นมันเป็นเพียงแค่สิ่งปรุงแต่ง มันเป็นเพียงแค่คลื่นลูกหนึ่งที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด" "มันเหมือนกับการมองดูเมฆที่ลอยผ่านไปบนท้องฟ้า?" ปัณณ์เปรียบเทียบ "ใช่ค่ะ" อรวินพยักหน้าเห็นด้วย "มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดขึ้นและจางหายไป สิ่งที่คงอยู่ตลอดเวลาคือลมหายใจของฉันนี่แหละ คือความเป็นปัจจุบันที่แท้จริง" "แล้วเรื่องของเวทนาล่ะคะ?" ปัณณ์ถามต่อ เขาจำได้ว่าอรวินเคยพูดถึงการสังเกตเวทนา "เวทนา..." อรวินทวนคำ "มันเป็นสิ่งที่ยากที่สุดค่ะ" เธอหลับตาลงอีกครั้ง สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ "แรกๆ เวลาที่ฉันสังเกตความเจ็บปวดทางกาย มันก็ทำให้ฉันนึกถึงความเจ็บปวดทางใจ ความสูญเสียที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ ฉันพยายามจะต่อสู้กับมัน พยายามจะผลักไสมันออกไป" "แต่ยิ่งพยายามผลักออกไป มันกลับยิ่งรุนแรงขึ้น" เธอเล่าต่อ "จนวันหนึ่ง พระอาจารย์ท่านสอนว่า 'การต่อสู้กับเวทนา ก็เหมือนกับการต่อสู้กับเงาของตัวเอง ยิ่งวิ่งหนี มันยิ่งตามติด'" "ท่านแนะนำให้ฉันลอง 'ยอมรับ' ดู" อรวินเล่าต่อ "ยอมรับว่ามันกำลังเกิดขึ้น ยอมรับว่ามันคือส่วนหนึ่งของร่างกายและจิตใจในขณะนั้น โดยไม่ต้องตัดสิน ไม่ต้องตีความ ไม่ต้องพยายามแก้ไข" "มันฟังดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลยนะคะ" ปัณณ์กล่าว "จะยอมรับความเจ็บปวดได้อย่างไร?" "มันไม่ง่ายเลยค่ะ" อรวินยอมรับ "แต่ฉันก็ลองทำตามที่ท่านแนะนำ ทุกครั้งที่ความเจ็บปวดปรากฏขึ้น ฉันจะบอกตัวเองว่า 'นี่คือความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น' แค่นั้นจริงๆ ค่ะ ไม่มีการปรุงแต่ง ไม่มีการต่อต้าน" "แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไรคะ?" ปัณณ์ถามอย่างกระตือรือร้น "มันเหมือนกับว่า... ความเจ็บปวดนั้นมันค่อยๆ ลดกำลังลงค่ะ" อรวินอธิบาย "มันไม่ได้หายไปในทันทีนะคะ แต่มันคลายความรุนแรงลงอย่างน่าอัศจรรย์ ฉันเริ่มสังเกตเห็นว่า ความเจ็บปวดมันมีลักษณะเฉพาะตัว มันมีจุดที่เริ่มขึ้น มีลักษณะการแผ่ขยาย และมีจุดที่ค่อยๆ จางหายไป" "มันเหมือนกับการเฝ้าดูคลื่นอีกแล้ว?" ปัณณ์ถาม "ใช่ค่ะ" อรวินตอบ "เหมือนกับการเฝ้าดูคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง แล้วก็ค่อยๆ ถอยกลับไป มันมีช่วงเวลาของมัน มันไม่ได้คงอยู่ตลอดไป" "และเมื่อฉันเริ่มเข้าใจธรรมชาติของเวทนาเช่นนี้ ฉันก็เริ่มเข้าใจธรรมชาติของความยึดมั่นถือมั่นด้วย" อรวินกล่าวต่อ "ฉันเคยยึดมั่นว่าความรักจะต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ ยึดมั่นว่าชีวิตจะต้องเป็นไปตามที่ฉันคาดหวัง ยึดมั่นว่าเมธีจะต้องอยู่กับฉันตลอดไป" "แต่เมื่อฉันปล่อยวางความยึดมั่นเหล่านั้นลง ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติของมัน ฉันก็พบว่า... ฉันเป็นอิสระ" "อิสระจากการคาดหวัง? อิสระจากการปรุงแต่ง?" ปัณณ์ถาม "ใช่ค่ะ" อรวินตอบ "อิสระจากการแบกรับภาระที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง ความทุกข์ที่ฉันเคยรู้สึก มันเกิดจากการที่ฉันไม่ยอมรับความจริง ไม่ยอมปล่อยวางสิ่งที่มันไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป" "คุณได้ค้นพบความสุขที่แท้จริงแล้วสินะคะ" ปัณณ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม "ฉันคิดว่า... ใช่ค่ะ" อรวินยิ้มตอบ "มันไม่ใช่ความสุขแบบที่เคยเป็น มันไม่ใช่ความสุขที่ต้องมีใครมาเติมเต็ม แต่มันเป็นความสงบเย็น เป็นความเบาสบาย เป็นความรู้สึกของการอยู่กับปัจจุบันอย่างเต็มเปี่ยม" อรวินเงียบไปครู่หนึ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในตัวเอง "ตอนที่ฉันกลับมา ฉันไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นอรวินคนเดิมอีกต่อไป" เธอเล่าต่อ "ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนใหม่ที่เติบโตขึ้น เข้าใจชีวิตมากขึ้น และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามา" "และคุณก็กลับมาเล่นดนตรีอีกครั้ง?" ปัณณ์ถาม "ค่ะ" อรวินตอบ "แต่ไม่ใช่เพื่อเรียกร้องความสนใจ หรือเพื่อหาความสุขจากเสียงปรบมืออีกต่อไป" "แล้วเพื่ออะไรคะ?" "เพื่อแบ่งปันค่ะ" อรวินตอบ "เพื่อแบ่งปันความสงบสุขที่ฉันได้ค้นพบ เพื่อแบ่งปันความเข้าใจในธรรมชาติของชีวิตผ่านบทเพลง" แสงแดดยามบ่ายยังคงสาดส่องเข้ามาในห้อง นำพามาซึ่งความอบอุ่นและบรรยากาศแห่งความเข้าใจที่อบอวลอยู่ระหว่างอรวินและปัณณ์