ยามบ่ายของวันอาทิตย์ ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ ลมพัดเอื่อยๆ พาเอาความเย็นสบายมาแทนที่ความร้อนระอุของช่วงกลางวัน ภาคินกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ในบริเวณลานธรรมของสำนัก สายตาจับจ้องไปยังผืนน้ำในสระบัวที่ทอดตัวยาวเหยียด เบื้องหน้าเขาคือ อาจารย์จันทร์ ผู้เป็นที่เคารพของทุกคนในสำนัก ท่านนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น ดวงตาเปล่งประกายแห่งความเมตตา ภาคินรู้สึกถึงความสงบในใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ตลอดระยะเวลาที่เขาอยู่ที่นี่ เขารู้สึกเหมือนได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งที่แบกมาตลอดหลายปีลงไปทีละน้อย "วันนี้อากาศดีนะ ภาคิน" อาจารย์จันทร์กล่าวขึ้น ทำลายความเงียบอันสงบ ภาคินหันไปมองท่าน พยักหน้าเห็นด้วย "ครับอาจารย์ อากาศดีมากๆ เลยครับ ทำให้จิตใจผ่อนคลายดีครับ" "การผ่อนคลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี การปล่อยวางก็เช่นกัน" อาจารย์จันทร์กล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ "ทุกสิ่งทุกอย่างในธรรมชาติล้วนสอนให้เราได้เรียนรู้ ถ้าเราตั้งใจมอง" ภาคินพยักหน้าเห็นด้วย เขาเฝ้าสังเกตสิ่งต่างๆ รอบตัวอย่างตั้งใจ ดอกบัวที่กำลังแย้มบาน ใบไม้ที่ร่วงหล่นลงสู่ผืนน้ำแล้วลอยไปตามกระแสน้ำ ทุกอย่างล้วนมีความหมายในตัวเอง "ช่วงที่ผ่านมา ภาคินดูมีความสุขมากขึ้นนะ" อาจารย์จันทร์เอ่ยขึ้น สายตาของท่านจับจ้องมาที่ภาคินอย่างอ่อนโยน "เหมือนได้พบเจอตัวเองอีกครั้ง" ภาคินรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เขาจำได้ดีถึงวันที่เขามาถึงสำนักแห่งนี้ เต็มไปด้วยความทุกข์ ความสับสน และความสิ้นหวัง แต่ ณ เวลานี้ เขารู้สึกแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "ผม... ผมรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ ครับอาจารย์" ภาคินกล่าวเสียงสั่นเล็กน้อย "เหมือนได้กลับมาหายใจได้เต็มปอดอีกครั้ง" "ดีแล้ว ภาคิน" อาจารย์จันทร์ยิ้ม "การกลับมาพบตัวเองคือการกลับบ้านที่แท้จริง" ขณะที่พวกเขากำลังสนทนา เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลังทำลายบรรยากาศอันสงบ น้ำหวานปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับถาดผลไม้ที่จัดวางอย่างสวยงาม เธอมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า แต่แววตาของเธอดูมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ "นำผลไม้มาถวายอาจารย์ค่ะ" น้ำหวานกล่าวพร้อมกับวางถาดผลไม้ลงบนพื้นเบื้องหน้าอาจารย์จันทร์ "ขอบใจนะ น้ำหวาน" อาจารย์จันทร์รับผลไม้มาหนึ่งชิ้น "นั่งลงก่อนสิ" น้ำหวานนั่งลงข้างๆ ภาคิน เธอไม่ได้มองหน้าเขาโดยตรง แต่ภาคินรู้สึกได้ถึงความอึดอัดบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "ภาคิน" อาจารย์จันทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย "มีบางเรื่องที่อาจารย์อยากจะคุยกับภาคินให้ชัดเจน" ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอฟังสิ่งที่อาจารย์จะพูด "เรื่องราวในอดีตของภาคิน..." อาจารย์จันทร์หยุดเล็กน้อย ราวกับกำลังเลือกคำพูด "สิ่งที่ภาคินพยายามหลีกหนีมาตลอด..." ภาคินชะงัก เขาไม่แน่ใจว่าอาจารย์กำลังหมายถึงอะไร แต่เขาสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "มีบางคนที่มาตามหาภาคิน" อาจารย์จันทร์กล่าวต่อ "เมื่อสองวันก่อน มีชายคนหนึ่งมาที่สำนัก เขาถามหาภาคิน และเขา... เขาไม่ได้มาด้วยท่าทีเป็นมิตรนัก" หัวใจของภาคินเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาก้มหน้าลงมองพื้น สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดไปทั่วร่าง "ใคร... ใครครับอาจารย์" ภาคินถามเสียงแหบพร่า "เขาบอกว่าเขาเป็นนักธุรกิจ" อาจารย์จันทร์ตอบ "มีเรื่องที่ต้องสะสางกับภาคินเกี่ยวกับ... สัญญาทางธุรกิจบางอย่าง" ภาคินหลับตาลง นึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่เขาพยายามจะฝังกลบเอาไว้ ภาพใบหน้าของคนที่เขาเคยไว้ใจ แต่กลับทรยศหักหลังเขาผุดขึ้นมาในความทรงจำ "ผม... ผมไม่คิดว่าเขาจะตามมาถึงที่นี่" ภาคินพูดอย่างแผ่วเบา "เขาบอกว่าเขารู้ว่าภาคินมาอยู่ที่นี่" อาจารย์จันทร์กล่าว "เขาอยากให้ภาคินออกไปพบเขา เขาขู่ว่าถ้าภาคินไม่ไป เขาจะ... ทำให้ที่นี่เดือดร้อน" ภาคินเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์จันทร์ด้วยความตกใจ "อาจารย์... ผมขอโทษครับ" "อย่าเพิ่งโทษตัวเอง" อาจารย์จันทร์กล่าว "นี่ไม่ใช่ความผิดของภาคินทั้งหมด" น้ำหวานที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ เอื้อมมือมาแตะแขนภาคินเบาๆ "คุณภาคินคะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น "เรื่องนี้... ฉันพอจะทราบอะไรบ้าง" ภาคินหันไปมองน้ำหวาน ดวงตาของเขาสื่อถึงคำถาม "เมื่อไม่นานมานี้..." น้ำหวานเริ่มเล่า "ก่อนที่คุณภาคินจะมาถึงที่นี่ไม่นาน ฉันเคยมีปัญหากับนักธุรกิจคนหนึ่ง เขา... เขาเข้ามาพัวพันกับธุรกิจของครอบครัวฉัน และพยายามที่จะเอาเปรียบฉัน" ภาคินมองน้ำหวานอย่างประหลาดใจ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "นักธุรกิจคนนั้น... ชื่อคุณสมชาย" น้ำหวานกล่าวต่อ "เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมาก และไม่เคยยอมแพ้ เขา... เขาเป็นคนที่มาตามหาคุณภาคินใช่ไหมคะ" อาจารย์จันทร์พยักหน้า "ใช่ น้ำหวานเองก็เคยมีปัญหากับคุณสมชายเหมือนกัน" "คุณสมชายคนนี้... เป็นคนเดียวกับที่ผมเคยทำสัญญาธุรกิจด้วย" ภาคินกล่าวเสียงเครียด "ผม... ผมพลาดไปเองที่เชื่อใจเขา" "คุณภาคินคะ" น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตอนที่ฉันมีปัญหากับคุณสมชาย เขาเคยพูดถึงคุณภาคินให้ฉันฟัง เขาบอกว่าคุณภาคินเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด แต่แล้ว... คุณภาคินก็หายตัวไป" ภาคินนิ่งอึ้ง เขารู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังถาโถมเข้ามาหาเขา ความลับในอดีต ความผิดพลาดที่เขาพยายามหนีมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผย "ผม... ผมหนีมาที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้แหละครับอาจารย์" ภาคินสารภาพ "ผมผิดสัญญาบางอย่างกับคุณสมชาย และผมไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร ผมกลัว... กลัวผลที่จะตามมา" "แต่ภาคินก็รู้ว่าการหนีไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด" อาจารย์จันทร์กล่าว "ความจริงต้องได้รับการเปิดเผย และสิ่งที่ภาคินได้เรียนรู้จากการปฏิบัติธรรมนี้ คือการเผชิญหน้ากับปัญหาอย่างมีสติ" "ผม... ผมไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาครับอาจารย์" ภาคินยอมรับ "ผมกลัวว่ามันจะกระทบกระเทือนถึงสำนักนี้" "ถ้าภาคินยังยึดติดอยู่กับความกลัว ก็จะไม่มีทางหลุดพ้น" อาจารย์จันทร์กล่าว "ภาคินต้องใช้สติปัญญาที่ได้จากการภาวนามาพิจารณาเรื่องนี้" น้ำหวานมองภาคินด้วยความห่วงใย "คุณภาคินคะ ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ แต่... เรื่องนี้มันกระทบถึงครอบครัวฉันด้วย ฉันอยากจะขอให้คุณภาคิน... ลองพิจารณาอีกครั้ง" ภาคินมองน้ำหวาน เขาสัมผัสได้ถึงความหวังและความจริงใจในแววตาของเธอ เขาไม่คิดว่าเรื่องราวในอดีตของเขาจะเชื่อมโยงกับชีวิตของน้ำหวานได้ถึงเพียงนี้ "ผม... ผมจะคิดดูครับ" ภาคินกล่าว "การเผชิญหน้ากับอดีตที่ถูกลืม อาจเป็นการเยียวยาที่แท้จริง" อาจารย์จันทร์กล่าว "ภาคินไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" ภาคินมองอาจารย์จันทร์ และมองน้ำหวาน เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่หล่อเลี้ยงจิตใจของเขา แม้จะยังมีความกลัวอยู่บ้าง แต่เขาก็เริ่มมีความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนเร้น "ผม... ผมจะลองดูครับอาจารย์" ภาคินกล่าวหนักแน่น "ผมจะเผชิญหน้ากับมัน"