แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้บางเบา ส่องกระทบใบหน้าของณิชาที่กำลังหลับใหลอย่างสงบ เธอพลิกตัวเล็กน้อย คล้ายจะหลบเลี่ยงความอบอุ่นที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปลุกให้ตื่นจากห้วงนิทรา เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากภายนอกผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่ลอยมาจากระเบียง ยิ่งทำให้บรรยากาศยามเช้าที่บ้านไร่แห่งนี้เต็มไปด้วยความสดชื่นและผ่อนคลาย นับตั้งแต่ที่เธอตัดสินใจเดินจากชีวิตเก่ามา ความสงบสุขที่แท้จริงก็เหมือนได้กลับคืนมาสู่หัวใจอีกครั้ง เธอได้ค้นพบว่าการปล่อยวางสิ่งที่เคยยึดติด ไม่ได้หมายถึงการยอมแพ้ แต่เป็นการยอมรับความจริง และเปิดพื้นที่ให้หัวใจได้หายใจ เช้านี้ณิชาตั้งใจจะไปตลาดเช้าที่อยู่ไม่ไกลนัก เพื่อซื้อวัตถุดิบสดใหม่มาทำอาหาร และอาจจะได้เจอผู้คนใหม่ๆ ที่นี่ เธอแต่งตัวด้วยชุดผ้าลินินสีขาวสะอาดตา ทับด้วยเสื้อคลุมบางเบา สวมหมวกปีกกว้างเพื่อป้องกันแสงแดด และหยิบตะกร้าหวายใบเก่งที่เธอใช้ประจำ “วันนี้จะลองทำแกงเลียงใส่ผักหวานดูนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางยิ้มอย่างมีความสุข การได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ทำในสิ่งที่รัก ดูแลตัวเอง และเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ รอบตัว มันเป็นความสุขที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้สัมผัสอีกครั้ง ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากบ้าน เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็ดังเข้ามาใกล้ นัยน์ตาของณิชาเบิกกว้างด้วยความตกใจ หัวใจเต้นระรัวผิดจังหวะ เธอหันไปมองตามเสียง รถยนต์คันสีดำสนิทจอดชะลอลงตรงหน้าบ้าน เธอจำรถคันนี้ได้ดี มันคือรถของต้น “คุณต้น?” เธอเอ่ยชื่อออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับไม่แน่ใจในสิ่งที่เห็น ต้นลงมาจากรถ ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดวงตาดูเหนื่อยอ่อนกว่าที่เธอเคยเห็น เขาเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ “ณิชา” เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาดังขึ้น “ผม… ผมขอโทษที่มาโดยไม่บอก” ณิชาพยายามสงบสติอารมณ์ เธอสูดหายใจลึกๆ “ไม่เป็นไรค่ะ คุณต้นมีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอพยายามใช้ถ้อยคำที่สุภาพที่สุด แต่ในใจก็รู้สึกสับสนวุ่นวาย “ผม… ผมแค่อยากมาเจอคุณ อยากขอโทษคุณจริงๆ” ต้นพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ บ้านไร่แห่งนี้ “ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณมาก ผมไม่น่า… ไม่น่าทำแบบนั้นเลย” “ทุกอย่างมันผ่านมาแล้วค่ะคุณต้น” ณิชาตอบ พยายามรักษาน้ำเสียงให้คงที่ “ฉัน… ฉันเลือกที่จะเดินออกมาแล้ว” “แต่ผมยังรักคุณนะณิชา” ต้นพูดขึ้นทันที ราวกับว่าคำพูดนี้คือสิ่งที่เขาเก็บงำมานาน “ผมยังรักคุณเสมอ ผมไม่ได้รักคนอื่นเลยจริงๆ นะ” คำพูดของต้นทำให้หัวใจของณิชาบีบรัด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องมาพูดแบบนี้อีกครั้ง หลังจากที่เธอได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว “คุณต้นคะ” เธอสูดหายใจอีกครั้ง “ความรักที่เราเคยมีให้กัน มัน… มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว เราทั้งคู่ต่างก็เปลี่ยนไป” “ผมรู้ว่าผมผิดพลาดไปมาก แต่ผมพร้อมจะแก้ไขนะณิชา ถ้าคุณให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมจะทำให้ดีที่สุด ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีก” ต้นยื่นมือออกมาราวกับจะคว้ามือเธอ แต่ณิชาก็ถอยออกมาเล็กน้อย “โอกาส… มันมีให้แค่ครั้งเดียวนะคะคุณต้น” เธอพูดเสียงเครือ “สิ่งที่เกิดขึ้น มันได้ทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของฉันไปหมดแล้ว การที่จะสร้างมันขึ้นมาใหม่ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” “ผมเข้าใจ… ผมเข้าใจดี” ต้นก้มหน้าลง “แต่ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมเสียใจจริงๆ ผมไม่เคยหยุดคิดถึงคุณเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมรู้ว่าผมเห็นแก่ตัว ผมคิดถึงแต่ตัวเอง ผมไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของคุณเลย” “ฉันรู้ค่ะ” ณิชาตอบ “และฉันก็ให้อภัยคุณแล้วจริงๆ นะคะ” “ให้อภัย?” ต้นเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาฉายแววความหวัง “งั้น… งั้นเรากลับไปเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหมณิชา” ณิชาส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอ “การให้อภัย ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิมเสมอไปนะคะคุณต้น” เธอพูดเสียงสั่น “ฉัน… ฉันได้บทเรียนครั้งใหญ่จากความสัมพันธ์ของเรา ฉันได้เรียนรู้ที่จะรักตัวเองมากขึ้น และค้นหาความสุขในแบบของตัวเอง” “คุณ… คุณเจอคนอื่นแล้วใช่ไหม” ต้นถามเสียงสั่นเครือ “เปล่าค่ะ” ณิชาตอบทันที “ฉันยังอยู่คนเดียว และมีความสุขกับชีวิตแบบนี้” “แล้วทำไม… ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้โอกาสผมอีกครั้ง” ต้นมองเธอด้วยแววตาตัดพ้อ “ผมพร้อมจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น” “คุณต้นคะ” ณิชาพยายามกลั้นน้ำตา “คุณเคยพูดว่าคุณต้องการอิสระ คุณต้องการใช้ชีวิตในแบบที่คุณเป็น คุณต้องการ… คุณต้องการคนที่เข้าใจคุณได้มากกว่าฉัน” เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง “และฉันก็ไม่ใช่คนแบบนั้น” “นั่นมัน… นั่นมันเป็นคำพูดในตอนที่เรามีปัญหา ผมพูดไปโดยไม่คิด” ต้นรีบแก้ตัว “ผมไม่ได้ต้องการแบบนั้นจริงๆ ผมต้องการคุณ” “แต่คำพูดเหล่านั้น มันคือความจริงในใจคุณไม่ใช่เหรอคะ” ณิชาถามกลับ “คุณไม่เคยโกหกตัวเองได้นานหรอกค่ะคุณต้น” เธอสูดหายใจลึกๆ “ฉันเหนื่อยกับการคาดหวัง และเหนื่อยกับการพยายามเข้าใจในสิ่งที่มันไม่มีวันเป็นไปได้แล้ว” “แล้ว… แล้วที่คุณไปจากผมล่ะ มันคืออะไร” ต้นถาม “มันไม่ใช่การจากลาหรือไง” “การจากลาของฉัน คือการเลือกที่จะเดินออกมาเพื่อหาความสงบให้ตัวเองค่ะ” ณิชาตอบ “ไม่ใช่การรอให้คุณกลับมา หรือรอให้คุณเปลี่ยนแปลง” “แต่ผมก็กลับมาแล้วนะณิชา” ต้นพูดเสียงแผ่ว “ผมกลับมาหาคุณแล้ว” “ใช่ค่ะ คุณกลับมา” ณิชาพยักหน้า “แต่ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว” เธอพูดพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมา “ฉันได้เรียนรู้แล้วว่าการยึดติดกับอดีต มันมีแต่จะทำให้เจ็บปวด ฉันต้องปล่อยวางจริงๆ” ต้นยืนนิ่งอยู่นาน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและความผิดหวัง “ผม… ผมไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว” เขากล่าวเบาๆ “ผมขอโทษที่มารบกวนคุณ” “ไม่เป็นไรค่ะ” ณิชาตอบ “ฉันเข้าใจ” ต้นค่อยๆ หันหลังกลับ เดินไปยังรถของเขาอย่างช้าๆ เขาเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างใน ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์ และขับรถออกไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้ณิชายืนมองตามรถคันนั้นไปจนลับสายตา น้ำตาของเธอไหลรินไม่หยุด แต่มันกลับเป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจมากกว่าความเสียใจ เธอรู้ดีว่านี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้อง แม้จะเจ็บปวด แต่ก็จำเป็น