ภาคภูมิกลับถึงบ้านค่อนข้างดึกกว่าที่บอกไว้เล็กน้อย เขาดูเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าเมื่อเห็นณิชานั่งรออยู่ "กลับมาแล้วเหรอคะ" ณิชาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พยายามซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ภายใน "เหนื่อยไหมคะ" "นิดหน่อยครับ" ภาคภูมิเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับภรรยา "ประชุมวันนี้ค่อนข้างหนัก แต่ก็ผ่านไปด้วยดี" เขาหันมามองหน้าณิชา ดวงตาฉายแววอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย แต่สำหรับณิชาแล้ว แววตาคู่นั้นกลับดูเหมือนมีบางอย่างปิดบังอยู่ "คุณ... มีอะไรอยากจะคุยกับฉันหรือเปล่าคะ" ณิชาตัดสินใจถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา ภาคภูมิเลิกคิ้วเล็กน้อย มองภรรยาด้วยความแปลกใจ "ทำไมเหรอครับ มีอะไรหรือเปล่า" "ก็... ช่วงนี้คุณดูเปลี่ยนไปนะคะ" ณิชาพูดอย่างระมัดระวัง "ดูเหมือนมีอะไรในใจตลอดเวลา" ภาคภูมิหัวเราะเบาๆ "ผมก็เป็นของผมแบบนี้แหละครับ คุณคงคิดมากไปเอง" "ไม่ใช่ค่ะ... มันไม่ใช่แค่ความคิดมาก" ณิชาเริ่มรู้สึกถึงความอึดอัดที่คืบคลานเข้ามา "ฉันรู้สึกว่าเราห่างเหินกันไป... เหมือนมีกำแพงบางๆ กั้นอยู่ระหว่างเรา" ภาคภูมิเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น "ผมทำงานหนักนะครับ คุณก็รู้" "หนูรู้ค่ะ... หนูเข้าใจว่าคุณต้องทำงานหนัก" ณิชาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "แต่... บางครั้งหนูก็อยากให้คุณเล่าให้หนูฟังบ้าง... เรื่องอะไรก็ตามที่คุณกำลังเจอ" "ไม่มีอะไรให้เล่าหรอกครับ" ภาคภูมิตอบเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย "ผมจัดการได้" "แต่ถ้ามันหนักหนาจนคุณแบกรับไม่ไหวล่ะคะ... คุณก็น่าจะแบ่งเบาให้หนูได้บ้าง" ณิชาเอ่ยอย่างตัดพ้อ "เราคือสามีภรรยากันนะ" "ผมไม่อยากให้คุณต้องกังวล" ภาคภูมิพูด พลางยกมือขึ้นมาลูบแขนภรรยาเบาๆ "ผมไม่อยากให้คุณต้องมารับเรื่องเครียดๆ ของผม" "แต่การที่คุณเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวต่างหาก ที่ทำให้หนูเป็นกังวลมากกว่า" ณิชาพูด น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "หนูรู้สึกเหมือนคุณไม่ไว้ใจหนู... ไม่คิดว่าหนูจะรับฟัง หรือจะเข้าใจคุณได้" "ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ ณิชา" ภาคภูมิรีบปฏิเสธ "ผมรักคุณนะ... แล้วผมก็เชื่อใจคุณเสมอ" คำว่า "รัก" และ "เชื่อใจ" ที่ออกจากปากของภาคภูมิ กลับไม่ได้ทำให้ณิชารู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันกลับยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด เพราะภาพคำโกหกและความลับที่เธอสงสัยยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด "ถ้ารัก... แล้วทำไมถึงต้องโกหกคะ" คำถามที่เก็บกดไว้หลุดออกมาอย่างอดไม่ได้ ภาคภูมิชะงักไป สีหน้าแววตาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด "คุณหมายถึงเรื่องอะไรครับ" "เรื่อง... เรื่องที่คุณบอกว่าจะไปหาเพื่อนเก่า แต่จริงๆ แล้วคุณไปที่อื่น" ณิชาพูดเสียงสั่นเครือ "หนูไม่ได้อยากจับผิดนะคะ... แต่หนูบังเอิญไปเห็น..." เธอไม่กล้าพูดต่อ ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังคงติดตาเธออย่างชัดเจน ภาคภูมิยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาดูสนิทสนมกันเกินกว่าคำว่า "เพื่อน" ภาคภูมิหน้าซีดเผือด เขาหลบสายตาของภรรยา "ผม... ผมขอโทษนะ ณิชา" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" ณิชาถาม น้ำตาเริ่มไหลลงมา "ขอโทษที่โกหก หรือขอโทษที่ทำให้หนูเห็น" "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ" ภาคภูมิพยายามอธิบาย "มันมีเหตุผลบางอย่าง..." "เหตุผลที่ทำให้คุณต้องโกหกฉัน" ณิชาพูดตัดบท "เหตุผลที่ทำให้คุณต้องปิดบังฉัน" "ณิชา... ได้โปรดเชื่อผมนะ" ภาคภูมิจับมือของภรรยาไว้แน่น "ผมรักคุณคนเดียว" "คำว่ารักของคุณ... ตอนนี้มันมีความหมายอะไรสำหรับหนูคะ" ณิชาสะบัดมือของเขาออก "หนูไม่รู้แล้วว่าอะไรคือความจริง อะไรคือเรื่องโกหก" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ เสียงนาฬิกาที่เดินดังติ๊กต่อกๆ ยิ่งทำให้ความอึดอัดมากขึ้นไปอีก "คุณ... อยากจะเล่าให้ฉันฟังไหมคะ" ณิชาถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะอ่อนลง "เล่าความจริงทั้งหมดให้ฉันฟัง... อย่างน้อยหนูก็อยากจะรู้ว่าทำไม" ภาคภูมิหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนนะ ณิชา... ผมไม่อยากให้คุณต้องมารับรู้เรื่องพวกนี้" "แต่หนูรับรู้แล้วไงคะ" ณิชาเสียงดังขึ้น "หนูเห็น... หนูได้ยิน... แล้วหนูรู้สึกเจ็บปวด" "ผม... ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดี" ภาคภูมิพูดอย่างลำบากใจ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะเสียใจมากกว่านี้" "เสียใจตอนนี้ก็มากพอแล้วค่ะ" ณิชาพูด พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "การที่ต้องอยู่กับความสงสัย การต้องคาดเดาเอง มันทรมานกว่าการรู้ความจริงนะ" ภาคภูมิเงียบไปอีกครั้ง เขาเหมือนกำลังต่อสู้กับความคิดบางอย่างอยู่ภายใน "ผม... ผมขอเวลาหน่อยนะ ณิชา" เขาพูดในที่สุด "ผมขอเวลาเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดก่อน" "แล้ว... เมื่อไหร่คะ" ณิชาถาม "คุณจะให้เวลาหนูรออีกนานแค่ไหน" "เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ" ภาคภูมิตอบ "ผมสัญญา" ณิชาพยักหน้าช้าๆ เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อคำสัญญาของเขาได้อีกครั้งหรือไม่ บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่เข้าใจ ราวกับว่ากำแพงที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขามีความสูงชันเกินกว่าจะก้าวข้ามไปได้ "หนู... ขอไปพักผ่อนก่อนนะคะ" ณิชาพูด พลางลุกขึ้นยืน "พรุ่งนี้... เราค่อยคุยกันอีกที" เธอเดินจากมา ทิ้งภาคภูมิให้นั่งอยู่คนเดียวบนโซฟา ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่เริ่มจะมืดมิดลง ณิชาไม่แน่ใจว่าบทสนทนาครั้งนี้จะนำพาพวกเขาไปในทิศทางใด แต่เธอก็รู้เพียงว่า ความสัมพันธ์ที่เคยแน่นแฟ้น บัดนี้กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง