คืนนั้น ณิชาแทบจะไม่ได้ข่มตาหลับ เธอนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงอันกว้างใหญ่ ในใจเต็มไปด้วยคำถามและความกังวลที่ถาโถมเข้ามา การพูดคุยกับภาคภูมิเมื่อคืนนี้ ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งทำให้เธอสับสนและเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม "ทำไมเขาถึงเลือกที่จะโกหก" คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน "อะไรคือสิ่งที่เขาพยายามปิดบังจากฉัน" เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของภาคภูมิในยามที่เขาอธิบายอย่างยากลำบาก แววตาที่ดูสับสนและเต็มไปด้วยความทุกข์ ทำให้ณิชารู้สึกสงสารเขาอยู่บ้าง แต่ความสงสารนั้นก็ไม่อาจกลบความเจ็บปวดที่เกิดจากคำโกหกและความไม่ไว้ใจที่เธอรู้สึกได้ เช้าวันต่อมา ณิชาตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลีย เธอพยายามทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ แต่มันก็เป็นไปอย่างยากลำบาก ทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนจะไม่มีความหมายไปเสียหมด ภาคภูมิยังคงไปทำงานแต่เช้า เขาเพียงแต่กล่าวทักทายเธอด้วยน้ำเสียงที่ดูอึดอัดเล็กน้อย ก่อนจะรีบออกจากบ้านไป ทิ้งให้ณิชานั่งอยู่ตามลำพังในบ้านที่เงียบเหงา "เขาจะคุยกับฉันเมื่อไหร่กันนะ" ณิชาพึมพำกับตัวเอง "ฉันจะรอฟังความจริงจากเขา... รอจนกว่าเขาจะพร้อม" เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเดินเล่นในสวนดอกไม้ที่เคยเป็นพื้นที่แห่งความสุขของเธออีกครั้ง แต่บัดนี้ดอกกุหลาบเหล่านั้นกลับดูเหมือนจะสะท้อนถึงความแตกหักและความเจ็บปวดในใจของเธอ "บางที... การรอคอยก็อาจจะไม่ได้นำมาซึ่งคำตอบเสมอไป" เธอคิดในใจ "บางที... ฉันอาจจะต้องเป็นฝ่ายเริ่มต้น" ณิชาตัดสินใจโทรศัพท์หาเจน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เธอไว้ใจ "เจน... ว่างคุยกันหน่อยได้ไหม" "แน่นอนย่ะ เป็นอะไรไป ทำไมเสียงดูเศร้าๆ" เจนตอบกลับมาอย่างเป็นห่วง "ฉัน... มีเรื่องอยากจะปรึกษา" ณิชาพูดอย่างอึกลักอัก "เรื่องของภาคภูมิ" ทั้งสองนัดเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและคึกคัก แต่สำหรับณิชาแล้ว เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่นอกโลกใบนั้น "เล่ามาเลย ณิชา ฉันพร้อมรับฟังทุกเรื่อง" เจนพูดพลางบีบมือปลอบ ณิชาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เจนฟัง ตั้งแต่ความสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้น ไปจนถึงบทสนทนาอันอึดอัดกับภาคภูมิเมื่อคืนนี้ "ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วเจน" ณิชาพูด น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง "ฉันรักเขา... แต่ฉันก็ทนอยู่กับความไม่จริงใจแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว" เจนฟังอย่างตั้งใจ เมื่อณิชาพูดจบ เธอก็โอบกอดเพื่อนรักอย่างปลอบโยน "ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอดีนะณิชา" เจนพูด "มันเจ็บปวดมากจริงๆ ที่คนที่เรารักที่สุดกลับเป็นคนที่เราไว้ใจไม่ได้" "แล้วฉันควรจะทำยังไงดี" ณิชาถามอย่างสิ้นหวัง "ฉันควรจะรอเขาต่อไป หรือควรจะ... เดินจากไป" "การตัดสินใจครั้งนี้มันยากมากนะณิชา" เจนตอบอย่างนุ่มนวล "แต่เธอต้องถามใจตัวเองให้ดี ว่าเธอต้องการอะไรในชีวิต" "ฉันต้องการความสบายใจ... ต้องการความสุข... ต้องการความจริงใจ" ณิชาตอบเสียงแผ่วเบา "แต่ดูเหมือนว่า... สิ่งเหล่านั้นมันจะหาไม่ได้ในชีวิตคู่ของฉันอีกแล้ว" "ถ้าการอยู่ที่นี่ทำให้เธอทุกข์ใจตลอดเวลา... บางทีการปล่อยวางอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเธอก็ได้นะ" เจนพูด "การปล่อยวางไม่ได้หมายถึงการยอมแพ้ แต่มันคือการยอมรับความจริง และเลือกทางเดินที่จะทำให้ตัวเองมีความสุข" คำพูดของเจนเหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในความมืดมิดของณิชา เธอเริ่มคิดทบทวนถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านมา ความสุขที่เคยมี และความเจ็บปวดที่กำลังเผชิญอยู่ "ฉัน... คงต้องยอมรับความจริงแล้วสินะ" ณิชาพูด พลางสูดหายใจลึกๆ "ว่าความรักครั้งนี้... มันอาจจะไปต่อไม่ได้อีกแล้ว" "การยอมรับความจริงเป็นก้าวแรกที่สำคัญนะณิชา" เจนกล่าวเสริม "เมื่อเธอพร้อมแล้ว... ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน ฉันก็จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" หลังจากคุยกับเจน ณิชารู้สึกเหมือนมีน้ำหนักบางอย่างถูกยกออกจากบ่า เธออาจจะยังไม่แน่ใจในอนาคต แต่เธอก็รู้สึกดีขึ้นที่ได้ระบายความรู้สึกและความกังวลของตัวเองออกมา เมื่อกลับถึงบ้าน ณิชาก็พบว่าภาคภูมินั่งรอเธออยู่บนโซฟา ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าเดิม "ณิชา... เราต้องคุยกัน" ภาคภูมิพูดขึ้นเมื่อเห็นภรรยาเดินเข้ามา ณิชาเดินไปนั่งลงข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ "ค่ะ" "ผมขอโทษนะ" ภาคภูมิเริ่มพูด "ที่ทำให้คุณต้องเสียใจ แล้วก็... ทำให้คุณไม่ไว้ใจผม" เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ณิชาฟังอย่างละเอียด เรื่องราวที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยปัญหาที่เกิดจากความผิดพลาดในอดีต การโกหกของเขาเป็นไปเพื่อปกป้องบางสิ่งบางอย่าง และเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งที่อาจจะรุนแรงกว่าเดิม ณิชาฟังอย่างตั้งใจ แม้ว่าเนื้อหาบางส่วนจะทำให้เธอเจ็บปวด แต่เธอก็พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่ภาคภูมิเล่า "ผมรู้ว่ามันสายไปแล้ว... แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณนะ ณิชา" ภาคภูมิพูด พลางจับมือของภรรยาไว้ "ผมไม่อยากเสียคุณไป" ณิชามองเข้าไปในดวงตาของสามี เธอเห็นความจริงใจในแววตาคู่นั้น แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงรอยร้าวที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของพวกเขา "หนู... เข้าใจแล้วค่ะ" ณิชาพูดเสียงแผ่วเบา "หนูเข้าใจเหตุผลของคุณ... แต่หนูก็ยังคงเจ็บปวดอยู่ดี" "ผมรู้..." ภาคภูมิพยักหน้า "ผมขอโอกาสแก้ตัวนะ ณิชา... ผมจะพยายามทำให้คุณกลับมาไว้ใจผมอีกครั้ง" ณิชาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพิจารณาคำพูดของภาคภูมิอย่างรอบคอบ "หนู... ไม่แน่ใจค่ะ" เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา "ความเชื่อใจที่เสียไป... มันอาจจะยากที่จะกลับคืนมา" "ผมจะพยายามนะ" ภาคภูมิยืนยัน "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีก" ณิชามองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพสวนดอกไม้ที่เคยสดใส บัดนี้กลับดูมัวหมองในสายตาของเธอ เธอยังคงรู้สึกสับสนและไม่แน่ใจกับอนาคตของชีวิตคู่ แต่เธอก็รู้เพียงว่า การเดินทางครั้งนี้อาจจะต้องใช้เวลาและความอดทนอย่างมาก หากเธอจะเลือกที่จะอยู่ต่อไป