วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในแต่ละวันสำหรับณิชา ความสัมพันธ์ของเธอกับภาคภูมิเหมือนถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายบางๆ ความเข้าใจผิด คำโกหก และความไม่ไว้วางใจ ค่อยๆ กัดกินความผูกพันที่เคยมีให้จางหายไปทีละน้อย เธอพยายามประคับประคองทุกอย่างไว้เต็มกำลัง แต่ดูเหมือนว่าแรงของเธอจะน้อยเกินไปที่จะต้านทานกระแสธารแห่งปัญหาที่ถาโถมเข้ามา ภาคภูมิดูเหมือนจะพยายามปรับปรุงตัว เขาพยายามกลับบ้านตรงเวลามากขึ้น พยายามใช้เวลาอยู่กับเธอมากขึ้น แต่ก็มักจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้บทสนทนาของพวกเขากลับไปติดหล่มเดิมเสมอ คำพูดที่เหมือนจะเปิดเผย กลับกลายเป็นคำพูดที่คลุมเครือ คำตอบที่เหมือนจะชัดเจน กลับกลายเป็นคำถามที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม ณิชาเองก็เหนื่อยล้าเกินกว่าจะคาดคั้นเอาคำตอบ เธอรู้สึกราวกับกำลังเดินวนอยู่ในเขาวงกตที่ไร้ทางออก "วันนี้คุณไปเจอใครมาบ้าง" ณิชาถามภาคภูมิขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารเย็นด้วยกัน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบที่อึดอัด ภาคภูมิชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ก็... เพื่อนร่วมงานน่ะครับ แล้วก็มีไปคุยงานนิดหน่อย" "คุยงานเรื่องอะไรคะ" ณิชาถามต่ออย่างพยายามจะหาเรื่องคุย "เรื่องโปรเจกต์ใหม่ที่คุณเคยเล่าให้ฟังหรือเปล่า" "ประมาณนั้นครับ" ภาคภูมิเลี่ยงที่จะลงรายละเอียด "มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนนิดหน่อย ผมขอไม่พูดถึงตอนนี้ได้ไหม" ณิชาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกได้ถึงกำแพงที่ภาคภูมิสร้างขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่ต้องการให้เธอรับรู้ เธอพยายามไม่แสดงอาการผิดหวังออกมา แต่ในใจกลับรู้สึกหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ "คุณเคยบอกว่าถ้ามีอะไรไม่สบายใจ หรือมีเรื่องอะไรที่กังวลใจ เราควรจะคุยกัน" ณิชาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของคุณกับสิ่งที่ทำมันไม่ตรงกันเลยนะคะ" ภาคภูมิวางส้อมลง "ผมขอโทษนะณิชา" เขาพูดเสียงเบา "ผมรู้ว่าผมทำให้คุณรู้สึกไม่ดี" "รู้สึกไม่ดี" ณิชาหัวเราะเบาๆ "มันมากกว่านั้นค่ะภาคภูมิ มันคือความรู้สึกว่าเรากำลังห่างกันออกไปเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่เราอยู่ด้วยกัน" "เราไม่ได้ห่างกันนะ" ภาคภูมิรีบแก้ต่าง "ผมยังอยู่ตรงนี้เสมอ" "อยู่ตรงนี้... แต่ใจคุณอยู่ที่ไหนคะ" ณิชาถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "คุณปิดบังฉันไว้ขนาดนี้ ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณยังรักฉันอยู่" ภาคภูมิเงียบไป เขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เขาไม่เคยต้องการให้ณิชาต้องรู้สึกแบบนี้ แต่เขาก็ยังหาทางออกที่ดีที่สุดไม่ได้ "ผมรักคุณนะณิชา" เขาพูดซ้ำๆ อย่างที่เคยพูด "ผมแค่อยากจะปกป้องคุณ" "ปกป้องฉันจากการรับรู้ความจริง หรือปกป้องตัวเองจากการต้องเผชิญหน้ากับมันคะ" ณิชาถามกลับ ดวงตาของเธอฉายแววเหนื่อยล้า "ฉันว่าคุณกำลังหลอกตัวเองมากกว่า" ภาคภูมิเงียบไป เขารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม คำพูดของณิชาทำให้เขาเริ่มมองเห็นภาพตัวเองในมุมที่เขาไม่เคยอยากจะยอมรับ "ผม... ผมอาจจะยังไม่พร้อมที่จะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังตอนนี้" ภาคภูมิยอมรับในที่สุด "แต่ผมสัญญาว่าผมจะหาทางแก้ไขทุกอย่าง" "หาทางแก้ไข" ณิชาพยักหน้าช้าๆ "แล้วเมื่อไหร่ล่ะคะ ภาคภูมิ ฉันต้องรออีกนานแค่ไหน" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังที่เลือนราง "ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะรอต่อไปได้อีกนานเท่าไหร่" ภาคภูมิรู้ดีว่าคำพูดของเขามันแทบจะไม่มีน้ำหนักอีกต่อไปแล้ว เขาได้แต่เงียบไป ไม่สามารถตอบคำถามของณิชาได้ "ฉันว่าฉันขอเวลาอยู่คนเดียวสักพักนะ" ณิชาพูดขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันต้องการเวลาคิดทบทวนทุกอย่าง" ภาคภูมิพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ได้ครับ" เขาตอบ "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมนะ" ณิชาลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร เดินกลับไปยังห้องนอนของเธอ ปล่อยให้ภาคภูมินั่งอยู่ตามลำพังกับความเงียบและความอึดอัดบนโต๊ะอาหาร เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นลบที่บางเหลือเกิน หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ทุกอย่างก็อาจจะพังทลายลงไปตลอดกาล ในห้องนอน ณิชานั่งลงบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ราวกับจะสะท้อนอารมณ์ของเธอในขณะนี้ ความหวังที่เคยมีเริ่มเลือนรางลงไปทุกที เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอจะไปในทิศทางไหนต่อไป เธอรักภาคภูมิมากแค่ไหน แต่ความอดทนของเธอก็มีขีดจำกัด "ฉันควรจะทำยังไงต่อไป" ณิชาถามตัวเอง "ฉันควรจะพยายามต่อไป หรือควรจะยอมแพ้" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปภาพของเธอกับภาคภูมิในอดีต รอยยิ้มของทั้งคู่ดูสดใสและมีความสุขในตอนนั้น ราวกับว่าไม่มีอะไรจะมาทำลายความสุขของพวกเขาได้ แต่เมื่อมองดูปัจจุบัน เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนซากปรักหักพังของอดีต "ทำไมเรื่องมันถึงได้กลายเป็นแบบนี้" ณิชาพึมพำ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกินกับการต้องแบกรับความรู้สึกเหล่านี้ไว้เพียงลำพัง ภาคภูมิเดินเข้ามาในห้องนอน เขาเห็นณิชากำลังมองรูปถ่ายเก่าๆ ด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย เขาเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เธออย่างเงียบๆ "คุณยังรักผมอยู่ไหม" ภาคภูมิถามขึ้นมาอย่างฉับพลัน ณิชาหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณถามอะไรแบบนั้นคะ" "ผมแค่อยากรู้" ภาคภูมิตอบ "ผมไม่อยากเสียคุณไป" "แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ" ณิชาถามกลับ "ถ้าคุณยังรักฉัน ทำไมคุณถึงเลือกที่จะโกหก" ภาคภูมิเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรดี "ผม... ผมแค่อยากจะปกป้องคุณ" "แต่การโกหกของคุณต่างหาก ที่กำลังทำร้ายฉัน" ณิชาพูดเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้อีกนานแค่ไหน ภาคภูมิ" ภาคภูมิเอื้อมมือไปกุมมือของณิชา "ผมขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม" เขาอ้อนวอน "ผมสัญญาว่าผมจะพยายามให้ดีที่สุด" ณิชาจ้องเข้าไปในดวงตาของภาคภูมิ เธอพยายามมองหาความจริงใจในนั้น แต่เธอก็ยังคงเห็นความลังเลและความไม่แน่ใจอยู่ดี "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคำสัญญาของคุณได้อีกนานแค่ไหน" ณิชาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "แต่ฉันก็... ยังรักคุณอยู่นะ" คำพูดของณิชาทำให้ภาคภูมิรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเธอก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้เขาอยู่ "ขอบคุณนะณิชา" เขาพูดเสียงเบา "ผมจะพยายามไม่ทำให้คุณผิดหวัง" ณิชาถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอยังอีกยาวไกล และเธอก็ยังไม่แน่ใจว่าจุดหมายปลายทางจะเป็นอย่างไร