เช้าวันรุ่งขึ้น ณิชาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในหัวใจ เธอใช้เวลาทั้งคืนครุ่นคิดถึงคำพูดของภาคภูมิ และสถานการณ์ความสัมพันธ์ของเธอกับเขา ความรักยังคงมีอยู่ แต่ความเชื่อใจมันได้ถูกบั่นทอนลงไปจนเกือบจะหมดสิ้น เธอตระหนักดีว่า การประคับประคองความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยคำโกหกและความไม่ไว้วางใจนั้น มันกำลังทำร้ายทั้งตัวเธอเองและภาคภูมิ ภาคภูมิยังคงนอนหลับอยู่ข้างๆ เธอ ณิชามองใบหน้าของเขาอย่างพิจารณา เขายังคงเป็นผู้ชายที่เธอรัก แต่ภายใต้ความรักนั้น มีบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ เธอจำได้ถึงคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ คำพูดที่ว่า "ผมจะพยายามแก้ไขทุกอย่าง" แต่เวลาที่ผ่านไปกลับไม่เห็นวี่แววของการแก้ไขอย่างแท้จริง มีเพียงคำแก้ตัวและการหลีกเลี่ยงที่เพิ่มมากขึ้น ณิชาค่อยๆ ลุกออกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เธอเดินไปที่หน้าต่าง ปล่อยให้แสงแดดยามเช้าอาบไล้ใบหน้า เธอต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง เพื่อตัดสินใจเรื่องสำคัญที่สุดเรื่องหนึ่งในชีวิตของเธอ "ฉันรักเขา" ณิชาพึมพำกับตัวเอง "แต่ฉันจะอยู่กับความเจ็บปวดนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน" เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกระดาษและปากกาขึ้นมา เธอตั้งใจจะเขียนบางสิ่งบางอย่างลงไป เพื่อบันทึกความรู้สึกของเธอ และเพื่อเป็นการตัดสินใจครั้งสุดท้าย "ภาคภูมิ" เธอเริ่มเขียน "ฉันรักคุณนะ ความรู้สึกนี้ไม่เคยหายไปเลย แต่ความเชื่อใจที่เราเคยมีให้กัน มันได้ถูกทำลายลงไปแล้ว" เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า "ฉันพยายามแล้วนะ พยายามที่จะเข้าใจ พยายามที่จะให้อภัย พยายามที่จะเชื่อในคำมั่นสัญญาของคุณ แต่ยิ่งนานวันเข้า ฉันก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน" "การต้องอยู่กับความไม่แน่นอน การต้องคอยตั้งคำถามกับทุกคำพูดของคุณ มันทรมานเกินไปสำหรับฉัน" ณิชาเขียนต่อไป "ฉันต้องการความสงบในชีวิต ต้องการความจริงใจที่บริสุทธิ์" "ฉันรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ มันอาจจะเจ็บปวดสำหรับเราทั้งคู่" เธอเขียน "แต่มันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด เพื่อให้เราทั้งสองฝ่ายได้พบกับความสุขที่แท้จริง" "ฉันขอโทษนะภาคภูมิ" ณิชาเขียนประโยคสุดท้าย ก่อนจะวางปากกาลง น้ำตาไหลอาบแก้มของเธออย่างห้ามไม่อยู่ เธอได้ตัดสินใจแล้ว เธอเดินกลับไปที่เตียง มองใบหน้าของภาคภูมิอีกครั้ง เธอค่อยๆ ลูบผมของเขาเบาๆ "ขอโทษนะที่ต้องทำแบบนี้" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "แต่ฉันทำต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ" ณิชาหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ เธอใส่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดที่จำเป็นลงไป และเอกสารสำคัญบางส่วน เธอเขียนจดหมายฉบับสุดท้ายถึงภาคภูมิ และวางไว้บนหมอนของเขา เมื่อทุกอย่างพร้อม ณิชาก็เดินออกจากห้องนอน เธอไม่หันกลับไปมองอีกเลย เธอเดินออกจากบ้านไป ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ภาคภูมิสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงความว่างเปล่าข้างกาย เขาหันไปมองเห็นณิชากำลังเดินออกจากประตูบ้านไปพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเล็ก เขาตกใจมาก รีบวิ่งตามออกไป "ณิชา! คุณจะไปไหน!" เขาตะโกนเรียก ณิชาหยุดเดิน เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน "ฉันไปนะภาคภูมิ" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ฉันไปจริงๆ" "คุณจะไปไหน! คุณจะไปทำไม!" ภาคภูมิถามอย่างร้อนรน เขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย ณิชาหยิบจดหมายที่เธอเขียนให้เขา ยื่นให้เขา "อ่านมันนะ" เธอพูด "แล้วคุณจะเข้าใจ" ภาคภูมิรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา เขามองใบหน้าของณิชาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและเด็ดเดี่ยว "คุณจะกลับมาไหม" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง ณิชาส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่รู้" เธอตอบ "แต่ตอนนี้ ฉันต้องไปก่อนนะ" เธอหันหลังให้เขาอีกครั้ง และเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้ภาคภูมิยืนอยู่ตามลำพังกลางแสงแดดยามเช้า พร้อมกับจดหมายในมือ และหัวใจที่แตกสลาย ภาคภูมิยืนมองจนเงาของณิชาลับหายไปจากสายตา เขาค่อยๆ คลี่จดหมายออกอ่าน ดวงตาของเขาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา คำพูดของณิชาได้ตอกย้ำความจริงที่เขาพยายามหลีกหนีมาตลอด "ฉันรักคุณนะภาคภูมิ แต่ฉันไม่สามารถอยู่กับความเจ็บปวดนี้ต่อไปได้อีกแล้ว" ณิชาได้เดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงรอยร้าวในหัวใจของภาคภูมิ และการตัดสินใจที่ต้องแลกมาด้วยน้ำตา เพื่อค้นหาความสงบในชีวิตของเธอเอง