วันเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว การพบปะพูดคุยระหว่างสองครอบครัวในค่ำคืนนั้น ได้สร้างการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ แต่กระนั้น รอยร้าวเก่าๆ ที่เคยเกิดขึ้น ก็ยังคงมีให้เห็นอยู่บ้าง โดยเฉพาะในระหว่างตัวท่านวิวัฒน์ และท่านชายอดิศักดิ์ แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะพยายามปรับความเข้าใจ และแสดงออกถึงความปรารถนาดีต่อกัน แต่บางครั้ง ความรู้สึกอึดอัด หรือความไม่ไว้วางใจที่เคยมี ก็ยังคงโผล่ขึ้นมาเป็นระยะๆ "ท่านวิวัฒน์ครับ ผมมีเรื่องอยากจะเรียนปรึกษาครับ" ท่านชายอดิศักดิ์เอ่ยขึ้นในเช้าวันหนึ่ง เมื่อบังเอิญพบกันที่งานสังคมแห่งหนึ่ง ท่านวิวัฒน์หันมาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างประหลาดใจ "ครับท่านชาย มีเรื่องอะไรหรือครับ" "คือเรื่องธุรกิจที่เคยทำค้างกันไว้ครับ" ท่านชายอดิศักดิ์กล่าว "ผมได้พิจารณาดูแล้ว เห็นว่าเราน่าจะลองกลับมาคุยกันอีกครั้ง" ท่านวิวัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาพยายามประมวลผลคำพูดของท่านชายอดิศักดิ์ "ผมก็... เปิดรับเสมอครับท่านชาย" "ดีครับ" ท่านชายอดิศักดิ์ยิ้มบางๆ "ผมเชื่อว่า ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมา เราน่าจะสามารถร่วมงานกันได้อย่างราบรื่นกว่าเดิม" "ผมก็หวังอย่างนั้นครับ" ท่านวิวัฒน์ตอบ แต่ในใจเขารู้สึกได้ถึงความลังเลบางอย่าง "แต่..." ท่านชายอดิศักดิ์เว้นจังหวะ "ผมมีข้อแม้บางประการครับ" "ครับ ท่านชายว่ามาเลยครับ" "คือผมอยากให้เราเริ่มต้นกันใหม่จริงๆ" ท่านชายอดิศักดิ์กล่าว "โดยไม่มีการอ้างอิงถึงความขัดแย้งในอดีตอีก" ท่านวิวัฒน์พยักหน้าเห็นด้วย "แน่นอนครับท่านชาย ผมเองก็ไม่อยากให้เรื่องเก่าๆ มาบั่นทอนความสัมพันธ์ของเราอีก" "และอีกอย่าง" ท่านชายอดิศักดิ์กล่าวต่อ "ผมอยากให้เราแบ่งผลกำไรกันอย่างยุติธรรมจริงๆ" คำพูดนี้ทำให้ท่านวิวัฒน์ชะงักไปเล็กน้อย เขาจำได้ถึงความขัดแย้งในอดีตที่เกี่ยวกับเรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจ "ผมเข้าใจครับท่านชาย" ท่านวิวัฒน์ตอบเสียงเรียบ "ผมเองก็คิดว่า ความยุติธรรมเป็นสิ่งสำคัญที่สุด" "ดีครับ" ท่านชายอดิศักดิ์พยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น เรามานัดวันเวลาเพื่อพูดคุยรายละเอียดกันอีกทีนะครับ" "ได้ครับท่านชาย" ทั้งสองฝ่ายแยกย้ายกันไป ทิ้งไว้แต่ความรู้สึกที่ยังไม่สามารถไว้วางใจกันได้อย่างเต็มที่ แม้จะพยายามก้าวไปข้างหน้า แต่เงาของอดีตก็ยังคงตามหลอกหลอนอยู่ ในขณะเดียวกัน แพรวาและคุณภาคินก็กำลังเผชิญกับปัญหาที่คล้ายคลึงกัน ความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังถูกทดสอบ เมื่อคุณหญิงอรอนงค์ เริ่มแสดงความไม่สบายใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายของเธอ กับลูกสาวของตระกูลวิวัฒน์ "ภาคินลูก" คุณหญิงอรอนงค์เอ่ยขึ้นขณะนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน "แม่ว่า เรื่องของลูกกับแพรวา มันอาจจะยังเร็วเกินไปนะ" คุณภาคินชะงักมือที่กำลังจะหยิบขนมปัง "แม่หมายความว่ายังไงครับ" "ก็... แม่เป็นห่วงนะลูก" คุณหญิงอรอนงค์กล่าว "พ่อของแพรวา กับพ่อของลูก ยังมีความขัดแย้งกันอยู่มากนะ" "แต่เมื่อคืน พ่อผมก็บอกว่า จะกลับมาคุยธุรกิจกับคุณวิวัฒน์แล้วนะครับ" คุณภาคินพยายามอธิบาย "การทำธุรกิจ ไม่ได้หมายความว่า ความบาดหมางในอดีตจะหายไปนะลูก" คุณหญิงอรอนงค์ถอนหายใจ "แม่กลัวว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาอีก ลูกกับแพรวา จะต้องเจ็บปวดไปด้วย" "ผมเชื่อว่า ความรักของเราจะสามารถผ่านเรื่องนี้ไปได้ครับแม่" คุณภาคินกล่าวอย่างมั่นใจ "แพรวาเป็นคนดีมากครับแม่" "แม่รู้ว่าแพรวาเป็นคนดี" คุณหญิงอรอนงค์กล่าว "แต่แม่ก็ห่วงอนาคตของลูกนะ" "ผมอยากให้แม่เชื่อใจผมครับ" คุณภาคินมองหน้ามารดา "ผมจะดูแลแพรวาให้ดีที่สุด" "แม่ก็อยากให้เป็นอย่างนั้นนะลูก" คุณหญิงอรอนงค์กล่าว "แต่บางที ความรักอย่างเดียว ก็อาจจะเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้" "ผมจะพยายามพิสูจน์ให้แม่เห็นครับ" คุณภาคินกล่าว ความกังวลของคุณหญิงอรอนงค์ ส่งผลกระทบต่อบรรยากาศในครอบครัวชา... เล็กน้อย คุณภาคินพยายามอธิบายให้มารดาเข้าใจถึงความจริงใจของแพรวา และความตั้งใจของเขาที่จะประคับประคองความสัมพันธ์นี้ให้ดีที่สุด ด้านแพรวาเองก็รับรู้ถึงความรู้สึกของบิดาที่มีต่อท่านชายอดิศักดิ์ เธอพยายามพูดคุยกับบิดาเกี่ยวกับเรื่องนี้ "คุณพ่อคะ" แพรวาเอ่ยขึ้นขณะนั่งเป็นเพื่อนบิดาชมสวนตอนเย็น "คุณพ่อกับท่านชายอดิศักดิ์ ดูจะยังไม่ค่อยไว้ใจกันเท่าไหร่เลยนะคะ" ท่านวิวัฒน์ถอนหายใจ "มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนที่เคยมีปัญหาต่อกันนะลูก" "แต่คุณพ่อก็พยายามที่จะปรับความเข้าใจแล้วนี่คะ" แพรวาถาม "พ่อพยายามอยู่" ท่านวิวัฒน์ตอบ "แต่บางครั้ง การให้อภัยจริงๆ มันก็ต้องใช้เวลา" "แล้วเรื่องธุรกิจล่ะคะ คุณพ่อจะร่วมงานกับท่านชายอีกครั้งใช่ไหมคะ" "พ่อก็ยังต้องพิจารณาอยู่" ท่านวิวัฒน์กล่าว "พ่ออยากให้มันเป็นไปอย่างยุติธรรมจริงๆ" "แพรวาก็หวังว่า ความสัมพันธ์ของคุณพ่อกับท่านชายจะดีขึ้นนะคะ" แพรวากล่าว "แพรวาไม่อยากให้มีอะไรมาขวางความสุขของเรา" "พ่อก็เหมือนกันลูก" ท่านวิวัฒน์กุมมือลูกสาวเบาๆ "พ่อแค่อยากให้เราทุกคนมีความสุขในแบบที่ควรจะเป็น" "แล้วเรื่องของคุณภาคินล่ะคะ คุณพ่อยังกังวลอยู่ไหมคะ" ท่านวิวัฒน์มองหน้าลูกสาวที่เต็มไปด้วยความหวัง "พ่อเห็นความรักของพวกหนุ่มสาวแล้ว พ่อก็สบายใจขึ้น" "คุณภาคินเป็นคนดีจริงๆ นะคะคุณพ่อ" "พ่อรู้" ท่านวิวัฒน์ยิ้ม "พ่อแค่หวังว่า ความรักของพวกหนุ่มสาว จะสามารถเยียวยาบาดแผลในใจของผู้ใหญ่ได้" "แพรวาจะพยายามทำให้ได้ค่ะ" แพรวากล่าวอย่างมุ่งมั่น การพูดคุยระหว่างแพรวาและบิดา ทำให้ท่านวิวัฒน์รู้สึกถึงพลังของความรักที่บริสุทธิ์ เขาตระหนักดีว่า การยึดติดกับอดีต อาจจะทำให้พลาดโอกาสดีๆ ในปัจจุบันไป ในขณะที่แพรวากำลังเผชิญกับแรงกดดันจากมารดาของคนรัก และบิดาของตนเอง คุณภาคินก็กำลังพยายามอย่างหนักที่จะเป็นตัวกลางในการเชื่อมความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัว "แพรวา" คุณภาคินโทรศัพท์หาคนรัก "แม่ของผมเป็นห่วงเรามากนะ" "ฉันก็รู้ค่ะ" แพรวาตอบเสียงเศร้า "พ่อของฉันก็ยังกังวลเรื่องธุรกิจกับคุณพ่อของคุณอยู่" "ผมเข้าใจ" คุณภาคินกล่าว "แต่เราต้องไม่ยอมแพ้นะ" "ฉันจะพยายามค่ะ" แพรวาให้กำลังใจตัวเอง "ฉันเชื่อว่า ความรักของเราจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น" "ผมก็เชื่ออย่างนั้น" คุณภาคินกล่าว "เราจะสู้ไปด้วยกันนะ" "ค่ะ" แพรวาตอบรับ ทั้งสองคนตระหนักดีว่า การจะทำให้ความรักของพวกเขาสมหวัง ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคที่เข้ามา โดยอาศัยหลักพรหมวิหาร 4 เป็นเครื่องนำทาง