อันโตนิโอขับรถบรรทุกหลบหนีออกจากโกดังร้างไปอย่างรวดเร็ว ความมืดของค่ำคืนช่วยพรางตัวพวกเขาจากสายตาของศัตรู แต่ในใจของอันโตนิโอกลับเต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่รู้ว่ามาร์ตินและเปโตรจะตามมาหรือไม่ และไม่รู้ว่าลูกน้องที่เหลือของเขายังปลอดภัยดีอยู่หรือเปล่า "เราจะไปไหนคะ?" ลลิลถาม เสียงของเธอยังคงสั่นเล็กน้อย "ไปที่ฐานลับของเรา" อันโตนิโอตอบ "เป็นที่เดียวที่มาร์ตินกับเปโตรไม่มีวันหาเจอ" "แล้ว... คุณอันโตนิโอแน่ใจเหรอคะว่าฐานลับนั้นปลอดภัยจริงๆ?" ลลิลถาม เธอสัมผัสได้ถึงความเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอันโตนิโอ "ฉันแน่ใจ" อันโตนิโอตอบ "แต่เราก็ประมาทไม่ได้" เขาขับรถไปตามเส้นทางลับที่คุ้นเคย ถนนขรุขระและเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เขาก็ขับผ่านไปได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต "คุณอันโตนิโอคะ" ลลิลเอ่ยขึ้น "เปโตร... เขาทำแบบนี้กับคุณได้ยังไงคะ" อันโตนิโอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ "เขาเป็นคนละโมบ ลลิล เขาเห็นเงินทองและอำนาจของมาร์ติน แล้วเขาก็เลือกที่จะขายเพื่อน" "แต่คุณอันโตนิโอเคยไว้ใจเขามากที่สุดนี่คะ" ลลิลพูดด้วยความเสียใจ "ความไว้ใจเป็นสิ่งที่มีค่า แต่ก็เปราะบาง" อันโตนิโอตอบ "บางครั้ง คนที่เราคิดว่าดีที่สุด ก็อาจเป็นคนที่หักหลังเราได้" เขาเหลือบมองลลิล เห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของเธอ "ไม่ต้องคิดมากนะลิล เราต้องก้าวผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้" "ฉันรู้ค่ะ" ลลิลตอบ "แต่ฉันแค่นึกถึงคนที่ถูกหักหลังแล้วรู้สึกไม่สบายใจ" "นั่นแหละคือความแตกต่างของคนเรา" อันโตนิโอพูด "บางคนเลือกที่จะมอบความเชื่อใจให้คนอื่น บางคนเลือกที่จะทำลายมัน" รถบรรทุกแล่นมาถึงปากทางเข้าสู่ป่าทึบ อันโตนิโอขับรถเข้าไปอย่างช้าๆ เส้นทางยิ่งแคบและอันตรายขึ้นเรื่อยๆ "เรามาถึงแล้ว" อันโตนิโอพูด เขาดับเครื่องยนต์ แล้วทั้งสองคนก็ลงจากรถ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่ดังระงม อันโตนิโอเดินนำลลิลเข้าไปในป่า เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ที่บันทึกไว้ "คาร์ลอส... ฉันเอง" อันโตนิโอพูด "เราต้องการความช่วยเหลือด่วน... ใช่ ที่ฐานลับ... เตรียมทุกอย่างให้พร้อม" หลังจากวางสาย เขาก็หันมาพูดกับลลิล "คาร์ลอสคือคนที่เราไว้ใจได้ เขาจะมาช่วยเรา" "แล้ว... สมาชิกคนอื่นๆ ล่ะคะ?" ลลิลถาม "ฉันหวังว่าพวกเขาจะปลอดภัย" อันโตนิโอตอบ "แต่ตอนนี้ เราต้องมั่นใจว่าเราจะปลอดภัยก่อน" ทั้งสองคนเดินต่อไปในความมืด ลลิลจับมืออันโตนิโอไว้แน่น เธอรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของเขา แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด "คุณอันโตนิโอคะ" ลลิลพูด "ฉัน... ฉันรักคุณนะคะ" อันโตนิโอหยุดเดิน หันมามองลลิล ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "ฉันก็รักเธอลิล" เขาโน้มตัวลงจุมพิตลลิลอย่างนุ่มนวล เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ความผูกพัน และคำมั่นสัญญา "เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน" อันโตนิโอพูด "ค่ะ" ลลิลตอบ ยิ้มบางๆ ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินต่อไป เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ใครน่ะ!" อันโตนิโอตะโกน เงาของคนกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาท่ามกลางความมืด พวกเขาคือ... ลูกน้องของมาร์ติน! "แกคิดว่าแกจะหนีพ้นหรือไง อันโตนิโอ!" เสียงของมาร์ตินดังขึ้น อันโตนิโอผลักลลิลไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ "อยู่ตรงนั้นนะลิล! อย่าออกมาเด็ดขาด!" "แต่คุณอันโตนิโอ!" ลลิลร้อง "ฉันบอกให้อยู่ตรงนั้น!" อันโตนิโอคำราม เขาหยิบปืนขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะสู้ มาร์ตินเดินนำหน้าลูกน้องออกมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความแค้น "แกมันทำแสบกับฉันมากเกินไป อันโตนิโอ! วันนี้แกต้องชดใช้!" "แกต่างหากที่ต้องชดใช้!" อันโตนิโอตอบ "แกมันไอ้คนทรยศ! แกมันไอ้คนเห็นแก่ตัว!" "ฉันแค่ต้องการสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน!" มาร์ตินตะคอก "แกไม่มีวันได้มันไป!" อันโตนิโอประกาศกร้าว การต่อสู้ครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ในคราวนี้ อันโตนิโอต้องเผชิญหน้ากับมาร์ตินและลูกน้องของเขาเพียงลำพัง โดยมีลลิลคอยเอาใจช่วยอยู่ห่างๆ อันโตนิโอรู้ดีว่านี่คือการเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา เขาต้องเอาชนะมาร์ตินให้ได้ เพื่อปกป้องลลิล และเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไป