แสงไฟนีออนสีแดงฉานสาดสะท้อนบนพื้นถนนเปียกชื้น ราวกับเลือดที่กำลังจะไหลริน ณ มุมหนึ่งของเมืองที่เต็มไปด้วยเงาและอันตราย "คราม" ชายหนุ่มผู้เป็นที่รู้จักในนาม "พยัคฆ์ดำ" แห่งวงการใต้ดิน กำลังยืนพิงรถยนต์สีดำเงาวับ ท่ามกลางกลุ่มลูกน้องที่รายล้อม ดวงตาสีเข้มทอประกายเย็นชา แต่ซ่อนเร้นความรู้สึกบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้ ลมหนาวของปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมา แบกเอากลิ่นอายของความขัดแย้งและความไม่แน่นอนมาด้วย "ท่านครามครับ รถพร้อมแล้ว" เสียงห้าวทุ้มของ "เสือ" มือขวาคนสนิทดังขึ้น ครามพยักหน้ารับพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะก้าวเข้าไปในรถยนต์หรู บรรยากาศภายในรถเงียบสงัด มีเพียงเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ที่ขับกล่อมความเครียดในใจ "วันนี้มีอะไรผิดปกติตรงไหนบ้างเสือ" ครามเอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจ "ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับท่าน แต่มีข่าวแว่วมาว่ากลุ่มของ 'มังกรขาว' กำลังจะขยับตัว" เสือตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พวกมันคิดจะทำอะไร" ครามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ยังไม่มีรายละเอียดแน่ชัดครับ แต่ดูเหมือนจะเกี่ยวกับท่าเรือแถบตะวันตก" ครามยกนิ้วเคาะเบาๆ ที่พวงมาลัย "ท่าเรือนั่น… หึ ไม่ยอมกันง่ายๆ เลยสินะ" เขาพึมพำกับตัวเอง "แล้วเรื่องของผู้หญิงคนนั้นล่ะ มีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างไหม" จู่ๆ ครามก็ถามขึ้นมา ดวงตาของเขาทอประกายวูบไหวอย่างอ่อนโยน เสือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "เธอคนนั้นยังคงอยู่ที่เดิมครับ ไม่ได้มีใครเข้าใกล้ หรือมีสิ่งผิดปกติใดๆ" "ดี" ครามกล่าวสั้นๆ "แค่ให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยก็พอ" เขาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ภาพใบหน้าสวยหวานที่เปื้อนรอยยิ้มปรากฏขึ้นในห้วงความคิด "คราม… พยัคฆ์ดำ… เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล… ใครจะรู้ว่าภายใต้ใบหน้าอันเย็นชาและอำมหิตนั้น มีหัวใจที่อ่อนโยนและพร้อมจะปกป้องดวงใจของตนเองเพียงใด" รถยนต์หรูเคลื่อนตัวไปตามถนนที่สลับซับซ้อน คล้อยหลังไปในความมืดมิด ครามกลับไปสู่คฤหาสน์อันโอ่อ่าของเขา ที่ซึ่งเต็มไปด้วยรูปภาพและของสะสมล้ำค่า แต่สิ่งที่เขาให้ค่ามากที่สุดกลับไม่ใช่สิ่งเหล่านั้น หากแต่เป็นความทรงจำและรอยยิ้มของใครบางคน เมื่อมาถึงห้องทำงานส่วนตัว ครามเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ วางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนนั้น มือหนากดปุ่มเปิดคอมพิวเตอร์ หน้าจอแสดงภาพพื้นหลังที่คุ้นเคย ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังหัวเราะอย่างสดใส ใบหน้าของเธอฉายแววแห่งความสุขและความไร้เดียงสา ที่ทำให้หัวใจของครามอบอุ่นทุกครั้งที่ได้มอง "อรุณ…" เขาเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับกำลังร่ายมนต์ "เมื่อไหร่… ฉันจะได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้อีกครั้ง" เขาถอนหายใจหนักๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังตัวโปรด สายตามองไปยังรูปถ่ายใบนั้นอย่างลุ่มหลง "ท่านครามครับ คุณอรุณโทรมาครับ" เสียงของ "ฟ้า" เลขาสาวคนสนิทดังขึ้นจากทางอินเตอร์คอม ครามสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะตอบรับ "รับสาย" "สวัสดีค่ะคุณคราม" เสียงหวานใสของอรุณดังลอดออกมาจากลำโพง "วันนี้เป็นไงบ้างคะ" "ก็เรื่อยๆ ครับ แล้วเธอเป็นไงบ้าง" ครามถามกลับ พยายามซ่อนน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "สบายดีค่ะ วันนี้ไปเดินตลาดมา ซื้อของมาทำขนมทานเล่นเยอะเลย" อรุณตอบอย่างร่าเริง "ดีแล้ว… ทานให้อร่อยนะ" ครามกล่าว "คุณครามคะ… วันนี้ที่ตลาดมีดอกไม้สวยๆ เยอะเลยค่ะ ฉันนึกถึงคุณคราม เลยซื้อมาฝากหน่อยหนึ่ง" "ดอกไม้เหรอ" ครามเอ่ยถาม "ใช่ค่ะ เป็นดอกลิลลี่สีขาว สวยมากเลยค่ะ ฉันวางไว้ที่หน้าบ้านแล้วนะคะ ถ้าคุณครามสะดวก… ก็แวะมาดูนะคะ" อรุณพูดด้วยน้ำเสียงเจือเขิน "ฉันจะรีบไป" ครามตอบรับทันที โดยไม่ลังเล หลังจากวางสายจากอรุณ ครามก็รีบออกจากห้องทำงานทันที เขาเดินตรงไปยังโรงรถด้วยความกระตือรือร้น "เสือ… เตรียมรถให้ฉันด้วย" เขาออกคำสั่ง "จะไปไหนครับท่าน" เสือถาม "ไปหาอรุณ" ครามตอบสั้นๆ ไม่นานนัก รถยนต์สีดำเงาคันเดิมก็พุ่งทะยานออกไปบนท้องถนน คราวนี้ครามไม่ได้นั่งนิ่งๆ เหมือนขามา แต่เขากลับรู้สึกตื่นเต้นราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ ภาพดอกลิลลี่สีขาวที่อรุณซื้อมาฝากลอยวนเวียนอยู่ในความคิด เมื่อรถยนต์จอดสนิทลงที่หน้าบ้านหลังเล็กที่แสนคุ้นเคย ครามก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงด้วยความคาดหวัง เขามองไปยังกระถางดอกไม้ที่วางอยู่หน้าบ้าน และก็ได้เห็นมันจริงๆ ดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ชวนให้ผ่อนคลาย "สวยจริงๆ…" ครามพึมพำ เขาบรรจงหยิบกระถางดอกไม้นั้นขึ้นมา กลิ่นหอมของดอกไม้ทำให้เขานึกถึงกลิ่นกายของอรุณ สัมผัสของกลีบดอกไม้ที่นุ่มนวล ทำให้เขานึกถึงผิวเนียนละเอียดของเธอ "คุณคราม!" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ครามหันไปมอง และก็ได้พบกับอรุณ ที่กำลังยืนยิ้มหวานอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอเป็นประกายสดใส ราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้า "มาแล้วเหรอคะ" อรุณเดินเข้ามาหา "ฉันดีใจที่คุณครามมา" "ฉันก็ดีใจที่ได้มา" ครามตอบ พร้อมส่งยิ้มบางๆ "ดอกไม้นี่สวยมากเลยนะ ขอบคุณมาก" "ฉันรู้ว่าคุณครามชอบดอกลิลลี่" อรุณกล่าว "ฉันก็เลยเลือกมาให้" บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่น ครามรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้อยู่ใกล้ๆ อรุณ ความเครียด ความกังวลทั้งหมดที่แบกรับมาตลอดหายไปหมดสิ้น ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน มีเพียงเขาและเธอเท่านั้น "คุณครามคะ… วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" อรุณถาม "อะไรก็ได้ที่คุณทำ" ครามตอบ "ฉันแค่อยากอยู่กับคุณ" คำตอบของครามทำให้อรุณหน้าแดงเล็กน้อย "งั้น… ไปทำอาหารทานกันนะคะ" เธอเชื้อเชิญ ทั้งสองคนเดินเข้าไปในบ้านด้วยกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข ครามมองไปรอบๆ บ้านหลังเล็กที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความรักและความใส่ใจ เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของ "พยัคฆ์ดำ" จะมีวันที่ได้สัมผัสกับความอบอุ่นเช่นนี้ "คุณครามคะ… ดื่มน้ำก่อนนะคะ" อรุณยื่นแก้วน้ำให้ "ขอบคุณครับ" ครามรับมาดื่ม "วันนี้เหนื่อยไหมคะ" "ไม่เหนื่อยเลย… ถ้าได้เห็นหน้าเธอ" ครามตอบ นัยน์ตาจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยหวานของอรุณ "คุณครามคะ… ฉันมีเรื่องอยากจะบอกค่ะ" อรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มีอะไรเหรอ" ครามถามด้วยความกังวล "คือ… ฉันกำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศค่ะ" อรุณบอก คำพูดของอรุณทำเอาครามชะงักไปทันที ใบหน้าของเขาซีดเผือด "ไป… ต่างประเทศเหรอ" เขาถามเสียงแหบพร่า "ใช่ค่ะ… ได้ทุนไปเรียนที่อเมริกา" อรุณอธิบาย "แต่… ฉันไม่อยากไปเลยค่ะ" น้ำเสียงของเธอแปรเปลี่ยนเป็นสั่นเครือ "ทำไม… ทำไมเธอถึงไม่บอกฉันก่อน" ครามถาม พยายามควบคุมอารมณ์ "ฉัน… ฉันไม่รู้จะบอกยังไงค่ะ" อรุณตอบด้วยน้ำตาคลอ "ฉันกลัวคุณครามจะเสียใจ" "เสียใจเหรอ" ครามหัวเราะในลำคอ "เธอจะไป… โดยไม่บอกฉันเนี่ยนะ" "คุณครามคะ… ได้โปรดเข้าใจฉันด้วยนะคะ" อรุณพยายามอธิบาย "ฉัน… ฉันรักคุณครามนะคะ" "ถ้าเธอรักฉันจริง เธอจะไม่ทำแบบนี้" ครามกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอรุณถึงตัดสินใจแบบนี้ ทั้งที่เขาก็พร้อมจะดูแลเธอเสมอ "คุณครามคะ… ฉันอยากให้คุณครามมาส่งฉันที่สนามบินนะคะ" อรุณเอ่ยขอร้อง "ฉันจะไป" ครามตอบเสียงแข็ง "แต่… เธอต้องสัญญาว่าจะกลับมา" "ฉันสัญญาค่ะ" อรุณตอบรับทั้งน้ำตา ครามมองหน้าอรุณด้วยความเจ็บปวด เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ เขาจะไม่ยอมเสียเธอไปเด็ดขาด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม